Barbara Nathalie

Barbara Nathalie Medium & Healer voor paarden en gevoelige kinderen. Inzicht in gedrag, problemen, het wegnemen van spanningen en zorgen.

De grootste fout die ik wel eens kan maken in mijn sessies? Dat ik te ongeduldig ben in de verbinding. Dat ik te graag e...
08/06/2026

De grootste fout die ik wel eens kan maken in mijn sessies? Dat ik te ongeduldig ben in de verbinding. Dat ik te graag een goed resultaat wil en een diepgang. Ik kan dan soms blijven drukken.

Onbewust wordt die druk ervaren in de energie. Dan verliest het zijn kracht. Ik besef me dan wat ik aan het doen ben en ik voel dat mijn energie veranderd. In plaats van boos te worden op mezelf vraag ik mezelf af wat liefde doet. Ben ik echt in liefde in verbinding? Ben ik nu onvoorwaardelijk in liefde zonder hechting aan het resultaat?

Of het nu gaat om het werken met mensen, met kinderen of met paarden het is een valkuil van het ego. Alsof ik pas tevreden kan zijn als ik een diepe emotie raak.

Het is niet altijd belangrijk om de hakbijl te gebruiken. Ieder heeft zijn eigen trilling en zijn niveau.

De ziel weet prima hoe die dat moet doen, ik hoef dat alleen maar te volgen en zelf heel open en zacht te blijven. Wanneer ik dat doe, dan volgt de weer verbinding en een verdieping in de sessie.

Ik heb hiermee geleerd dat je niet altijd in alle snelheid keihard de diepte in kan. Ieder heeft zijn niveau waar hij zijn proces in kan dragen. Het enige wat ik daarin hoef te doen is te vertragen. Niet mijn eigen ongeduld mezelf in de weg laten zitten.

Vaak als je het dan los kan laten volgt de rust en de diepgang als vanzelf. πŸ’«πŸ€Ž

Wees dus ook lief voor jezelf als je merkt dat je ongeduldig bent in jouw eigen proces. Alles gaat op het ritme waarin jij kan ontspannen en jij kan loslaten.

Waarom ik dit met je deel? Omdat het mij helpt nederig en uit mijn ego te blijven. Naar iedere situatie met evenveel liefde en zachtheid te kijken. Maar ook omdat dit gedrag natuurlijk ontzettend menselijk is. En hoe sterk ik ook in mijn mediumschap kan zijn. Wat voor goede healer ik ook predik te zijn?

Een mens blijven we allemaal. En ieder mens heeft zijn grillen. Ik dus ook. 😜





innerlijkegroei

Ben jij benieuwd wat jouw paard jou eigenlijk wil vertellen? ✨🐴Misschien voel je dat er méér speelt.Misschien wil je jul...
01/06/2026

Ben jij benieuwd wat jouw paard jou eigenlijk wil vertellen? ✨🐴

Misschien voel je dat er méér speelt.
Misschien wil je jullie band verdiepen.
Of ben je simpelweg nieuwsgierig naar zijn karakter, verleden of gevoelens.

Tijdens een healing & reading op zielsniveau geef ik jouw paard de ruimte om zich te laten horen. Je krijgt bijzondere inzichten in jullie verbinding Γ©n in wat jouw paard nodig heeft of wil delen.

Dit is niet alleen voor paarden met gedragsproblemen of β€œmoeilijke” situaties. Juist ook wanneer je op een diepere laag verbinding wilt maken met jouw paard of pony, kan deze sessie ontzettend waardevol zijn.

Veel eigenaren ervaren meer rust, begrip en vertrouwen, zowel bij zichzelf als bij hun paard. πŸ’«

Heb je vragen of wil je voelen of dit bij jullie past?
Stuur me gerust een DM, ik vertel je er met liefde meer over.

Het is het meest gebruikte excuus 'π‘Ίπ’•π’“π’‚π’Œπ’” π’Œπ’“π’Šπ’‹π’ˆ π’Šπ’Œ π’Šπ’†π’•π’” 𝒕𝒆 𝒉𝒐𝒓𝒆𝒏 π’˜π’‚π’• π’Šπ’Œ π’π’Šπ’†π’• π’˜π’Šπ’' en ja ik zeg bewust excuus, want het i...
16/05/2026

Het is het meest gebruikte excuus 'π‘Ίπ’•π’“π’‚π’Œπ’” π’Œπ’“π’Šπ’‹π’ˆ π’Šπ’Œ π’Šπ’†π’•π’” 𝒕𝒆 𝒉𝒐𝒓𝒆𝒏 π’˜π’‚π’• π’Šπ’Œ π’π’Šπ’†π’• π’˜π’Šπ’' en ja ik zeg bewust excuus, want het is natuurlijk grote onzin dat je iets uit de weg gaat voor de 'Wat als'. Dat klinkt eerder als 'niet je verantwoordelijkheid durven aangaan'. Of misschien wel de luxe hebben dat je probleem nog niet zo'n probleem is.

Of misschien wel je ego wat groter is dan de behoefte om je probleem op te lossen en een kans op verbetering te geven.

Zo ik heb het gezegd, ik hoef geen vrienden te maken online, net als dat je wel of niet mijn mening hoeft te delen.

In alle jaren consulten, healings en readings die de afgelopen 15 jaar gepasseerd zijn, zijn de mensen die het hardste groeien degene die alles aan durven pakken. Zich niet tegen laten houden door de 'wat als' en ja hij is reΓ«el hΓ© die angst.

Dat ontken ik niet.
Want het kan best confronterend zijn wat je te horen krijgt.
Of het nu van je eigen ziel is of dat van je paard of je kind.

Maar het is hoe dan ook enorm liefdevol wat deze dieren spiegelen.
Het is liefdevol wat je ziel jou vertelt om te kunnen groeien.
Zeker kan het schuren, maar zonder wrijving geen g***s.

Daarnaast kan er zo veel uit een ziel komen! Verleden, vorige levens, situaties buiten jouw invloed om, plaats, en zo voorts... Dat jij er geen aandeel in hebt betekent niet dat je geen verantwoordelijkheid hoeft of kan nemen?

Je wil tenslotte ook uit een situatie komen toch? Of ergens duidelijkheid krijgen waar je het beter kan maken, beter kan krijgen, hoe je dat dan ook doet. Of is de spanning, de stress, de energie vreter inmiddels zo bekend dat het je ook niet uit maakt OF je het kan veranderen. Dat kan ook nog.

Daarom zeg ik als de pijn niet groot genoeg is, is twijfel een keuze en een luxeprobleem.

Waarom ik dat zo goed weet? Ik kon zelf enorm trutten en twijfelen. Tot ik een plank van bijna 5 kilo op m'n kop kreeg, en ik geen een keuze meer kon maken omdat ik iedere dag helse pijnen had.
Toen besefte ik pas echt wat tijd en energie waard is, en waarom je dat iedere dag zo waardevol mogelijk moet maken.

En als er dan iets is wat jou kan helpen, hoe raar je dat ook vindt, hoe twijfelachtig het ook mag zijn, iedere kans op verbetering, is een kans op verbetering. Dat leer je pas als het een noodzaak is.

Zo ik heb weer vrienden gemaakt vandaag, of niet, dat was mijn keuze.
Zo weet je alvast een beetje hoe ik ECHT ben.
Lekker direct, geen blad voor de mond en je weet altijd waar je aan toe bent.

πŸ˜πŸ’–πŸ˜πŸ˜

Zo dat waren even roerige maanden! Zoals je al weet is het hier zo stil als de woestijn, door dat koppie wat zo'n klap h...
02/05/2026

Zo dat waren even roerige maanden! Zoals je al weet is het hier zo stil als de woestijn, door dat koppie wat zo'n klap heeft gehad in maart 2024.

Zonder daar weer al te veel over door te zagen, was ik de laatste maanden/half jaar zoekende naar mijn weg. Ik ben al sinds 2010 actief op het spirituele pad. Ik heb veel healings gegeven, contacten gemaakt, met kinderen ook op afstand. Veel mooie sessies en waardevolle momenten.

Hoe ik ook terugkijk op deze periode het laatste jaar, sinds het hersenletsel klikte het niet helemaal meer ofzo. Ik was mijn drive kwijt. En het kwam ook niet terug. Het enige wat ik steeds terug kreeg was "Jij hebt iets te doen met jouw verbinding".

Dat was ook het enige wat ik heel sterk voelde, die verbinding is ooit live gegaan. Daar heb ik veel mee gedaan, het stopt niet. Maar welke kant gaat het op? Ik weet dat je iets echt los moet laten, voordat je richting aanwijzers op je pad kan krijgen.

Het grappige was dat ik deze 'wijzers' op mijn pad kreeg de laatste maanden, zonder dat ik wist dat ze mij ergens heen begeleidde.

Het was per toeval dat ik een tijdje geleden bij een oud vriendinnetje op haar stal was, en haar paard probeerde aan mij te knabbelen, best wel opletten dat het geen harde bijt werd. Ik zou daar overigens gaan poetsen en rommelen, maar door het happen moest ik alert blijven.

Niet echt heel ontspannend uiteindelijk haha. Maar het was leuk weer met mijn vriendin te kletsen.

Toen ik eenmaal thuis kwam had ik een aantal dagen later contact met mijn moeder. Zij zei "Heb je niet even op hem afgestemd' "Dan had je kunnen vragen waarom hij dat doet, dat is nou een gemiste kans"

Verrek ze had gelijk!

Ik vroeg later of ik nog een keer bij mijn vriendin langs kon gaan, en of ik dan mijn gave op hem mocht testen. Gelukkig stond ze er voor open.

Wat volgde was een heel bijzonder contact. Niet alleen omdat ik zo genoot van het feit dat ik de energie en de ziel van het paard zo goed kon voelen. Ook omdat ik kon voelen dat er tussen eigenaar en paard iets heel bijzonders werd geactiveerd. Het ging mij zo vanzelf af, het voelde zo mooi om te doen.

Dat moment werd een lichtje in mij aangeraakt. Een lichtje wat ik al langer kwijt was. Ik dacht steeds dat het kwam door mijn herstel en mijn pijn, maar het kwam ook omdat ik uberhaupt het lichtje een beetje kwijt was in het spirituele werk.

Heel spontaan maakte ik een story en kreeg ik volop reacties van mensen die mij al lang volgen. Of ik daar niet iets mee moet doen! Was dit het niet voor mij? Hoeveel paardeigenaren kan ik hier wel niet mee helpen?

Voordat ik het wist ging het balletje rollen, had ik een flyer gemaakt en een post om aan 'testcases' te komen. Ik ben hier inmiddels op Insta erg bedreven in ben de testfase wel voorbij.

Ik hoef mijn talent ook niet meer te testen. Na 15 jaar ervaring weet ik wat ik daar mee kan. Het is alleen dat het voor mezelf de test was hoe het werkt bij paarden. En ik kan je zeggen, het is meer dan veelbelovend.

Dat niet alleen, het heeft een vuur ontwaakt wat ik heel lang kwijt was. Althans, op een andere manier gevoeld heb. Wat ik nu door me heen voel stromen als ik hiermee bezig ben, GOD dat zou ik iedere dag wel willen doen. Daar zou je me zelfs voor wakker mogen maken!

Op deze foto dus ook geen foto van het knabbelpaard, maar een van mijn testcases, een paard hier in de buurt, waar ik een hele bizar mooie ervaring mee had. Een zielsconnectie die ik nu gelijk weer voel als ik hem zie, maar daarover later meer.

Ze zeggen altijd "Waar een deur dicht gaat"... nou die deur heeft mij leven dicht gesmeten, en alles wat er bij komt kijken. Ik heb niet gevraagd om wat de deur zou openen. Het is op mijn pad gekomen, ik heb het licht gevolgd, en vanzelf ontstaat er iets.

Die beweging ga ik volgen, waar het hart van aan gaat.

Voor nu ben je weer even op de hoogte. πŸ˜‰πŸ’–πŸ’• en deel gerust wat jouw gevoel hierbij is. Wellicht volg jij mij hier ook al een tijdje πŸ˜‡
En like of deel het gerust als je het leuk vond om te lezen.

Moet je je dromen opgeven als je denkt dat het onmogelijk is? Of moet je blijven dromen als je denkt dat het onmogelijk ...
03/02/2026

Moet je je dromen opgeven als je denkt dat het onmogelijk is?
Of moet je blijven dromen als je denkt dat het onmogelijk is?

Sinds die klap op mijn hoofd is allesbehalve normaal verlopen in mijn leven. Daar heb je het nodige van kunnen volgen maar ook heel veel niet. Mijn dagelijkse strijd met de pijn, de grenzen, de piepjes, de verwarring, jezelf niet meer terugzien.

Het is niet voor niets dat deze hele hersentoestand β€˜levend verlies’ wordt genoemd. Je rouwt om iets wat er nooit meer zal zijn. Het leven zoals je het hebt gekend. Hoe vreemd het ook is, dat ik denk dat er iets moois uit gaat vloeien.

Ook al houd ik al die beperkingen die me iedere dag laten stoeien.
Opgeven terwijl ik nog wil.
Nee zeggen terwijl ik een β€˜Ja’ wil.
Thuis in de stilte blijven terwijl ik verbinding mis.

Soms hoor ik van de mensen die van mij houden β€˜Maar je maakt toch stapjes vooruit’. β€œHet is toch beter dan dat het was”.

En ja godzijdank wel, maar na twee jaar gaat het nog steeds zo tergend langzaam. Ik sta zo lang stil en dan is er dat mini stapje. Dat mini sprankje hoop wat net goed genoeg is om mijn hoop te houden. Tegelijkertijd het gevoel dat ik mezelf voor de gek houd. Want wat als dit het is, als dit het blijft.

Ik wil daar geen seconde aan denken. Nooit meer spontaan een dagje weg, een avondje uit, gewoon een leuk uitje met je kinderen. Voor altijd dit aangepaste oma leven. Ja ik kan sporten, maar er is meer dan sport en je huishouden. Er is meer dan een Dobby de huiself in en om huis bewegen.

Het is niet alleen maar werk, bestemming, voldoening, maar het is zo veel groter. Tegelijk moeten berusten in het grote niets, wetende dat er nog een heel leven voor me ligt.

Misschien is dat de crux.
Berusten in het wetende niets, geloven in het leven wat er voor je ligt.
Niet weten hoe dat er uit ziet.
Wel weten wat erin mag.

De dingen die me ontzettend blij maken.
Omdat er te veel is wat niet meer gaat.
Alleen ruimte voor wat het hart blij maakt.

Ik zie dat heel helder voor me.
En toch beangstigt het me ook.
Wat als dat ook te groot is?
Wat als dat ook geen mogelijkheid meer is?
Wat als dromen het enige blijft, wat er nog is?

Stop met vechten is wat zij van binnen tegen mij zeggen.
Mijn gidsen, mijn wijsheid, de berusting komt vanuit het hart.

Maar de kracht van de wilde geest is veel, ontembaar veel. Het geduld te weinig. En toch zal ik een nieuw evenwicht moeten vinden in dit alles.

Het valt niet mee.
Het van me af schrijven helpt een stukje te helen.

Ooit zal het weer goed komen, op wat voor manier dan ook.
De weg is er van beweging, van vooruit, ook al lijkt dat op stilstand.

Bedankt voor het stukje meevolgen, meelezen, meevoelen op welke manier dan ook.
πŸ’–

πŸ“Έ foto uit de oude doos, september 2023, mijn reis naar Oostenrijk. Ooit ga ik hem weer maken, zelfstandig en met dezelfde kracht van binnen.

Het kerstfeest πŸŽ„πŸ₯³; een circus van verwachting? Of een gezellig samenzijn?Ik had ineens wat inspiratie voor een nieuwe po...
29/12/2025

Het kerstfeest πŸŽ„πŸ₯³; een circus van verwachting? Of een gezellig samenzijn?

Ik had ineens wat inspiratie voor een nieuwe post dus ik dacht ik ga eens even wat mensen het harnas injagen, daar heb ik soms zin in. 😜

Iedereen heeft nu de kerstdagen gehad en ik vraag me wat af.

Heb je het gevierd zoals je het wou vieren? Was je met de mensen waarmee je het fijn vindt om samen te zijn? Omdat ze je energie geven? Omdat je helemaal bij ze oplaadt als je samen met ze bent?

Of ben je samen omdat het verwacht wordt of je denkt dat je dat moet doen?

Wat ik een grappig sociaal experiment vind is dat ik mensen altijd hoor mopperen over de kerst en hoeveel werk het allemaal wel niet is, en tegelijkertijd het massaal blijven uitvoeren.

Wat ik ook vaak hoor is dat mensen soms helemaal geen zin hebben, in tante Anneke of oom Cor met hΓΊn eeuwige gezanik. Of weer bij je moeder in Drenthe zitten want… het is mijn moeder..

Vind je het gek dat veel mensen na kerst ziek worden? Ik niet..

Je hebt eerst al de december drukte, activiteiten op werk/school/kinderen gehad om het jaar af te sluiten. Vervolgens werk je helemaal in het zweet om een mooi kerstdiner op tafel te zetten, zit je ook nog eens netjes aangekleed naar verhalen te luisteren waar je misschien helemaal geen zin in hebt?

Laat staan dat je er ook nog ver voor moet reizen of misschien wel een hele belastende periode achter de rug hebt.

Het is niet alleen dat de energie enorm verlaagd wordt, maar ook je eigen energie als een soort uitputtingsslag waar je dan van bij kan komen in de kerstvakantie.

Los van dat het kerstfeest niets meer met de religie te maken heeft of de religieuze afkomst is het naar mijn idee een verzameling van te veel eten en drinken op een specifiek aantal dagen. Want het is kerst.

Waarom zit er zo’n lading op kerst en zijn mensen teleurgesteld als het niet gaat zoals zij verwachten? Wat doe je jezelf eigenlijk hiermee aan? Vraag ik me af.

Ondanks dat ik in Oostenrijk genoeg sneeuw had voor een witte kerst had ik absoluut geen kerst gevoel.

Kerst wordt voor mijn gevoel overschat. Ik ben gek op de kerst gezelligheid en de kerstlichtjes en het gezellig maken in huis en het samen leuk hebben, maar dan wel op een manier die energie geeft en waar je vrolijk van wordt.

Niet de verplichtingen of ergens moeten zijn om de ander het naar de zin te moeten maken. Of β€œomdat het kerst is”…

Goed, mijn mening zal weer totaal afwijken van de norm. 😜

Hoe denk jij over dit onderwerp?

β›„οΈπŸŽΏπŸŽ„Onze kerst was verder helemaal vrij van sociaal wenselijke gedragingen of verwachtingen en dat is uitstekend goed bevallen.

Ik zeg; volgend jaar weer! πŸ₯³πŸ’•

Wat als je niets meer moet maar alles mag. Wat als je volledig uit de race van het leven stapt? Wat als je niet meer mee...
28/11/2025

Wat als je niets meer moet maar alles mag. Wat als je volledig uit de race van het leven stapt? Wat als je niet meer meedoet. Wat als alles buitenspel staat. Wat doet er eigenlijk toe, wat je echt doet.

Het is misschien een cryptisch begin van mijn verhaal. Mijn persoonlijke situatie heeft mij zo anders doen laten kijken naar mijn drijfveren. De vragen hierboven hebben zich een vorm gegeven in mezelf zonder dat ik wist dat ik ernaar op zoek was.

Ik weet niet beter dan vanaf de start van mijn spirituele carrière in 2010 dat ik een ontzettende drive voelde alles hierover te brengen. Die eerste openbaringen met mijn ziel en de energetische wereld waren voor mij alsof de hemel naar beneden kwam.

Ik ben die drive op dit moment helemaal kwijt. Ik denk dat ik nog teveel aan mezelf en mijn herstel heb. Maar er is ook iets verschoven de nood te voelen om het juiste bij de ander te brengen.

Ik ben niet alleen anders naar mezelf gaan kijken maar ook anders naar mijn rol als healer, als medium en spiritueel therapeut.

Alles in ons Universum heeft namelijk een bepaalde orde en een gang van zaken. Er is iets heiligs aan iets unieks wat past bij jou als persoon en waar niemand een invloed op kan uitoefenen. Jij bent zelf een creator jij hebt zelf creatiekracht.

Wat zegt dat over mij als ik daar invloed op wil uitoefenen. Wat zegt dat over het ontnemen van jouw kracht op het moment dat ik zeg "Volg mij maar en kijk maar hoe ik dat doe".. Niet zo letterlijk uiteraard maar je snapt mijn punt.

Of als ik zeg "Kijk eens hoe goed dit voor je is".Hoe weet ik nou zeker wat voor mij goed is, dat dat ook voor jou goed is?

Als je niet uitkijkt word je een soort geloofsovertuiger. Sta je daar met je mooie boodschap denkend dat je het goed doet, denkend dat je met een juiste intentie werkt. Maar het werkt nooit om te overtuigen of iets te moeten brengen bij de ander.

Je gaat het pas zelf zien en ontvangen en voelen op het moment dat je er klaar voor bent. Wanneer je er heel bewust de keuze voor maakt. Eerder is het eigenlijk verspilde moeite.

Betekent dit dan dat ik stop dan met mijn werk?

Nee, Ik ben nog steeds van mening dat mijn spirituele ontwikkeling een reden is tot verdere groei en het delen met mensen die er voor open staan. Maar de motivatie waarom en waarvoor is wel veranderd, en ik denk in positieve zin.

Bij ieder kan een za**je gepland worden en gaat het ooit tot wasdom komen. Daar voel ik een taak vanuit mijn ziel puur vanuit mijn creatiekracht om te willen creΓ«ren wat bij mij past. Verbinding brengen.

Daarbij is er zo'n overload aan spirituele praktijken, dat er weinig stroming in zit. Ik wil niet meer mee doen aan die race. Of laten zien op de social show hoe prachtig dat moet zijn.

Waar ik wel stroming in voel zitten is het werk wat ik altijd gedaan heb met spirituele kinderen. Jonge kinderen die met een verhoogd bewustzijn hier op aarde zijn geboren om onze trilling te verhogen en de mensheid te helpen het licht in zichzelf te ontvangen.

Deze jonge mensen worden vaak verkeerd begrepen en hebben moeite hun plek op aarde te vinden. Ik heb dat altijd met ontzettend veel liefde gedaan en als de tijd er rijp voor is zal het wellicht weer meer aandacht krijgen.

Voor nu lijkt het alsof ik dit proces van zuivering nodig heb, ook geen idee hoe lang dat nog gaat duren. Mijn herstel vraagt helaas nog iedere dag de volledige aandacht. Ook al zie je daar op de foto niks van. Oma gaat vanmiddag gewoon weer even een tukkie doen, dat terzijde.

Dat neemt niet weg dat ik readings superleuk vind om te doen, dat ik het nog steeds heel bijzonder vind dat ik alles kan ontvangen en dat mensen dat niet weten.
Maar de rol van superhealer " kom hier met al je blokkades. Ik ga je wel helpen dat te helen"..

Dat wat ik jarenlang wel gepredikt hebt, en dacht goed mee te doen.
Nee, dat is een gepasseerd station.

Het mag vanuit berusting, volledige vrijheid, niks moeten bewijzen, geen vorm alleen de zuivere stroming aan gaan als je hem voelt. Je eigen unieke creatiekracht aanroepen en daarop vertrouwen, zonder de schreeuw van de buitenwereld en de zoveelste therapeut.

De stilte van binnen omarmen.
Tevreden zijn met niets zijn.
Tevreden zijn met niets hoeven voor te stellen of te bereiken.

Je kan de wereld niet redden, je kan alleen doen wat jouw licht het meest doet groeien.

Zo dat wou even uit de pen.

Bedankt als je het gevolgd heb, en fijn als je jouw gedachten hierover deelt.

🫢

Mag ik eerlijk met je zijn? Ik mis het ontzettend om te verbinden en de verbinding op te zoeken met gelijkgestemde. De a...
12/08/2025

Mag ik eerlijk met je zijn? Ik mis het ontzettend om te verbinden en de verbinding op te zoeken met gelijkgestemde.

De afgelopen jaren dacht ik dat te vinden in social media en het schrijven van berichten. Ik hoopte dat het iets aan zou zetten tot groeien naar de verbinding met je ziel.

Omdat ik vanuit mijn levenservaring weet wat het mij gebracht. In plaats dat social media zorgt voor verbinding bij jezelf, zorgt het juist meer voor afleiding en onrust merk ik zelf.

Een bericht moet zo dramatisch, humoristisch, heftig of prachtig zijn om ΓΌberhaupt nog de aandacht te trekken.

Dat overprikkelde brein van jou (en mij) wat de hele dag aanstaat op het leven, van alles moet. Wat s' avonds uitgeput op de bank valt en misschien weer hetzelfde doet, telefoon pakt en doelloos scrolt van het een naar het andere bericht.

Zonder enige vervulling van de ziel.

De essentie van de berichten die ik schrijf en het doel hiermee gaan voor m'n gevoel verloren in de grote hoop.

Is het ook wel iets wat mensen willen? of zijn we als we niet uit kijken allemaal dopamine verslaafden die alleen komen voor de scroll kick, niet voor de inhoud.

Het lijkt ook of je steeds harder je best moet doen, om jezelf te laten zien, en ben ook niet het type wat maar entertainment gaat posten, omdat het zo lekker scoort. 🫣 Ik ben (was) hier altijd voor inhoud. Juist omdat sociale media al zo'n leeg vat zijn.

Ik merk dat het me teveel moeite kost voor datgene wat het oplevert. Niet per se als opleveren in klanten of reacties. (ik kan toch nog niet zoveel - herstelmodusπŸ˜…)

Maar echt iets brengt bij de ander wat raakt en losmaakt, en dat jij als lezer voelt dat je wil reageren zodat je tot verbinding kan komen.
Dan zou het doel behaald worden, omdat er iets blijft hangen en geopend wordt.

Ik ben zoekende nu mijn energie nog beperkt is met mijn hoofd, hoe ik dit op een manier kan brengen dat het mij ook voldoening geeft.

Misschien een ander kanaal? Iets waar het echt gaat om de inhoud en niet om het mooie plaatje?

Iets waarin de cirkel heel klein is, met pure zielen die in hun hart geraakt durven worden. Die zuivere zielskracht willen voelen voor hun eigen proces, de groei en de levenskracht.

Een kleine groep die op elkaar durft te leunen, van elkaar durft te leren, en zich wil laten inspireren. Samen groeien en helen, DAAR gaat mijn ziel van aan.πŸ˜‡πŸ«ΆπŸ₯°

CreΓ«ren in de energie en daarmee verbinden met de harten die ervoor open staan.

Hoe ik dat vorm ga geven ooit? Nog geen idee, spirit laat me zien dat de boodschap van de ziel en het licht naar jezelf nog steeds actueel is. Het hoe zal zich vanzelf wel aan me tonen. Ik heb ze alvast gevraagd ook wat tips te geven, als het de bedoeling is dat ik hier actief in blijf. πŸ˜†

Jouw gedachten, ideeΓ«n over dit onderwerp zijn altijd welkom.

Liefs je favoriete guru 🐝🐝


Ik kan het niet meer. 😞Ik weet het soms niet meer. πŸ˜”Ergens is er iets in mij wat zo graag zou willen schrijven, zou will...
22/05/2025

Ik kan het niet meer. 😞

Ik weet het soms niet meer. πŸ˜”

Ergens is er iets in mij wat zo graag zou willen schrijven, zou willen delen. Over de spirituele wereld, angsten, trauma's, over moeilijke tijden overwinnen. Alles om jou maar te inspireren die kracht bij jezelf te zoeken.

Die dag dat ik besloot dat het tijd was voor een nieuwe weg, die veranderde heel mijn leven. Alles in mijn leven is vanaf dat moment anders geworden. Het ging natuurlijk niet in die ene dag maar in alle maanden daarna, die ik op dit pad volgde.

Ik wil het je laten zien, ik wil je ervan laten proeven. Alles om jou maar het gevoel te geven dat je het niet alleen hoeft te doen. Dat er mensen zijn die heel goed in staat zijn jou te helpen, als jij zoekende bent op dat pad.

Tegelijkertijd voel ik een ontzettende afkeer. Omdat ik het gevecht aan moet met alle concurrentie op social media. Het gevecht van de mooiste show om te laten zien wie of wat dan goed is voor jou. Kom maar bij mij! Ik heb de oplossing, ik ben je reddende engel!

Nee dank je de koekoek.

Op dit moment sowieso weinig ruimte door m'n hersenletsel.
Nog steeds andere prioriteiten maar toch moet dit van m'n hart.

Social media overspoeld met coaches en therapeuten die allemaal in diezelfde race mee doen. Het hardste schreeuwen om gevonden te worden. De mooiste beloftes maken over wonder behandelingen en diepgaande healing in een zucht.

"Nee hoor wat er bij mij gebeurt is pas een wonder.
"Nee bij mij, ik praat met Jezus, bij mij is het pas echt magisch!
"Pffff.. Nee joh ik praat met de Heilige kikkers uit de Amazone! 🐸
"Ik kan je nog veel beter helpen.
"Nee kom maar bij mij op de mat liggen! Gaan we lekker ademen.

Hoe moet je nou weten waar je voor moet kiezen?
Je ziet door de bomen het bos niet meer.
Het mooiste perfecte plaatje wint.

Ik zou het oprecht niet meer weten, als ik nu hulp had gezocht.
Daarom ben ik er zo ontzettend klaar mee.

Die schreeuw van de beste, het mooiste, het gelikte Insta of Facebook verhaal.

Er bestaan geen eenmalige wonderen.
Je redt het niet om 1 sessie naar healing van je trauma's te gaan.
Je leert niet in 1 sessie met je Hogere Zelf communiceren.
Je gaat geen Engelen zien in 1 dag.

Ja misschien wel als je een natuurtalent bent. πŸ˜†

Spirituele ontwikkeling is een weg van diepgang, een weg naar het licht in jezelf. Pas als je daar de tijd en ruimte voor wil nemen, als in het donker en je licht aan kijken. Onderweg kan je van alles tegenkomen, dat gaat toch niet in één keer weg?

Durf je verder te kijken? Dan gaat er een deur open die je brengt bij de liefde in jezelf, de zuivere verbinding met je hogere zelf.

Ook dat zal niet vanzelf gaan, want je hebt je hoofd, je brein, je ratio die vrolijk tegen je aan ratelt. Je zal het verschil moeten gaan voelen wat zielsliefde is of de stem van het ego. Of het geluid van je beperkende gedachten.

Als je eenmaal dicht op die pijn zit? Dat trauma? Dan heeft je lichaam vele trucjes om je er van weg te leiden. Je hebt er tenslotte niets voor niets zo lang een mooi laagje op bewaard. Het heeft het jaren nodig gehad om er mee te overleven!

Het probleem van nu is dat niemand meer echt ergens voor wil werken. Open het internet en je hebt tal van oplossingen, binnen een klik in je winkelmandje, de volgende dag in huis. Het is makkelijker iets te proberen wat zo snel naar je toe komt, dan moeite en tijd in iets te investeren.

Vaak als iets moeite en tijd kost, haken we al af.

Wie heeft er tegenwoordig nog tijd?
Laat staan de zin om moeite te doen!
Toch verwachten we wonderen met de minste inspanning.

Zo ver de spirituele wereld er een is van de hardste schreeuw, quick fixes, luchtkastelen en rookgordijnen haak ik verder af. Waar is de zuiverheid? Waar is het pure? Het rauwe? Het moeilijke? De weg ernaartoe? Het eerlijke verhaal?

Blijkbaar zien we liever mooie pakketjes en is het niet erg als we een beetje afdwalen. Ook als je dwaalt of een omleiding kiest, je ziel stuurt je net zo lang op pad, tot je de boodschap gevonden hebt. Uiteindelijk komt het altijd goed.

πŸ’–

Liefs je geblesseerde Guru

P.S. Nog steeds na 1 jaar veel last van de hersentoestand, maar wel zin om die creatieve kronkels af en toe los te laten πŸ§™ De therapeuten zeggen dat je ook moet investeren in wat energie geeft. Dus hopelijk beetje tijd te vinden voor schrijfsels. Lief als je laat weten of je het waardeert als je mij weer wat vaker hier gaat zien. πŸ’–

Stel je eens voor dat je aangevallen wordt omdat je te vrolijk bent. πŸ˜…πŸ˜΅Je kan het haast niet geloven maar het is mij ove...
08/03/2025

Stel je eens voor dat je aangevallen wordt omdat je te vrolijk bent. πŸ˜…πŸ˜΅

Je kan het haast niet geloven maar het is mij overkomen toen ik 20 was. Ik werkte als receptioniste bij een groot bedrijf en iedere dag lunchte ik met een aantal mannen.

Ik voelde mij prima thuis in dat mannenwereldje, maar er was er één die altijd erg chagrijnig was. Hij stond daar om bekend.

Dus zo gebeurde het dat wij eens op een middag weer met elkaar lunchen lachen, tot "Die ene Chagrijn" zijn wenkbrauwen hoog op trok, een blik en mij een sneer gaf.

"Waarom moet jij altijd zo vrolijk zijn?😠
Hij sprak het uit alsof hij stront in zijn mond had.

De botheid overviel me, ook de anderen aan tafel keken afkeurend naar hem. Ik wist niet hoe te reageren en probeerde ongemakkelijk te lachen en stamelde wat.

Alsof ik me moest verontschuldigen omdat ik vrolijk en spontaan was.πŸ€·β€β™€οΈ

Die dag nam ik die opmerking mee naar huis en heeft lang in mijn systeem gezeten.

Ik vond het vreemd dat iemand zo zuur en verbitterd kan zijn. Het duurde best wat jaren tot ik in kon zien wat er nou gebeurde die dag.

Er was iets in mij en in mijn licht dat hem in zijn donker raakte. Ik besefte me dat het stukje licht bij hem al lang afgestorven was.

Op dat moment kon ik de aanval beter parkeren als zijn onvermogen om met mijn vrolijke noot om te gaan. Maar ik kan mijn gekwetstheid goed herinneren.

Wie was hij met zijn 35 jaar aan wijsheid om zo'n jonge meid zo aan te vallen.

Ik heb dit voorbeeld laatst besproken met mijn dochter toen we het hadden over mensen die gemene dingen zeggen. Dit was niet het enige voorbeeld, helaas heb ik meer mensen die zonder reden onaardig zijn en uithalen. Zowel op de werkvloer, op allerlei manieren, kringen zal je mensen tegenkomen die iets van je vinden.

Ik gaf haar de volgende les mee en zeg het jou ook.
Laat het je nooit gebeuren dat een verbitterd mens iets tegen je zegt, wat je doet twijfelen aan jezelf. Leer van jezelf te houden en te zien hoe mooi en krachtig je bent. Zo kan je iedere aanval buiten je laten en blijf je altijd stralen. Geen licht kan ooit te veel zijn.

πŸ’–πŸ’


✨

πŸ’Ž

Adres

Vinkeveen

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Barbara Nathalie nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Snelkoppelingen

Delen