02/06/2026
Daar staan we dan ineens saampjes op de Facebook pagina van Alzheimer Nederland. Als ze ons dat 10 jaar geleden hadden verteld, hadden we heel hard gehoopt dat het met een andere reden zou zijn. Maar helaas de waarheid was anders. Onverbiddelijk hard. Het hield geen rekening met onze gevoelens. We hadden er samen maar mee te dealen. En jij helemaal mam. Want wat heb je het tot het eind goed gedaan. Het was niet makkelijk voor je en je begreep vaak heel goed wat er aan de hand was. ‘ mijn hoofd gaat dood ‘ noemde je het weleens. Mooi verwoord en zo kloppend. Je kon er niet meer bij en dat frustreerde jou. En ook ons. Maar na een dip, pakte je de boel weer op. En gingen we er weer vol optimisme tegenaan. Tot de nieuwe uitdaging verscheen. Soms konden we erom heen en soms was het dwars doorheen. Maar met z’n allen gingen we weer verder. Het is nu bijna een jaar geleden dat je overging naar een andere wereld. Toch voel ik je nog vaak dichtbij mij. En dat geeft troost heel veel troost. Ver weg en toch dichtbij. Gewoon voor altijd verbonden. ❤️En dat voelt zo fijn.
“Toen mijn moeder de diagnose alzheimer kreeg, kwam er geen handleiding mee. Geen stappenplan, geen checklist en geen uitleg over wat ons te wachten stond. Alleen de vraag: en wat nu?”
Annemarie: “Van de ene op de andere dag veranderde er veel. Mijn zus en ik waren niet alleen meer dochter. Ineens moesten we ook van alles regelen. En ondertussen ging ons eigen leven gewoon door. Werk, gezin, afspraken. Niemand vertelt je hoe je dat combineert.
Wat ik onderweg heb geleerd? Dat je niet alles tegelijk hoeft op te lossen. Kijk naar wat er nog wél is en wat er nog wél kan. Humor helpt soms om moeilijke momenten wat lichter te maken. En je hoeft niet perfect te zijn. Soms weet je even niet wat je moet doen. Dat mag. En hoe groot de zorgrol ook wordt, je blijft altijd dochter.
Wat mij hielp, was om het klein te houden. Eén telefoontje. Eén vraag. Eén stap tegelijk. En geregeld mijn hart luchten bij mensen om me heen. Want de bureaucratische zorgwereld waarin je belandt, vraagt om optimisme, doorzettingsvermogen en flexibiliteit.
Maar het moeilijkst vond ik misschien wel iets anders. Accepteren dat dingen die altijd vanzelfsprekend waren, langzaam veranderen. Niet het regelen, maar het loslaten van hoe het vroeger was.
Toch bracht deze periode ook iets moois. Ik ging anders kijken naar wat echt belangrijk is. Een hand vasthouden. Samen stil zijn. Een glimlach. Gewoon weten: wij horen bij elkaar. Er hoeft niet altijd iets gezegd te worden.
Geen handleiding dus. Maar wel een andere manier van kijken. Ik heb er zoveel van geleerd.” 💛
