Alles zit in jou

02/06/2026

Daar staan we dan ineens saampjes op de Facebook pagina van Alzheimer Nederland. Als ze ons dat 10 jaar geleden hadden verteld, hadden we heel hard gehoopt dat het met een andere reden zou zijn. Maar helaas de waarheid was anders. Onverbiddelijk hard. Het hield geen rekening met onze gevoelens. We hadden er samen maar mee te dealen. En jij helemaal mam. Want wat heb je het tot het eind goed gedaan. Het was niet makkelijk voor je en je begreep vaak heel goed wat er aan de hand was. ‘ mijn hoofd gaat dood ‘ noemde je het weleens. Mooi verwoord en zo kloppend. Je kon er niet meer bij en dat frustreerde jou. En ook ons. Maar na een dip, pakte je de boel weer op. En gingen we er weer vol optimisme tegenaan. Tot de nieuwe uitdaging verscheen. Soms konden we erom heen en soms was het dwars doorheen. Maar met z’n allen gingen we weer verder. Het is nu bijna een jaar geleden dat je overging naar een andere wereld. Toch voel ik je nog vaak dichtbij mij. En dat geeft troost heel veel troost. Ver weg en toch dichtbij. Gewoon voor altijd verbonden. ❤️En dat voelt zo fijn.

“Toen mijn moeder de diagnose alzheimer kreeg, kwam er geen handleiding mee. Geen stappenplan, geen checklist en geen uitleg over wat ons te wachten stond. Alleen de vraag: en wat nu?”

Annemarie: “Van de ene op de andere dag veranderde er veel. Mijn zus en ik waren niet alleen meer dochter. Ineens moesten we ook van alles regelen. En ondertussen ging ons eigen leven gewoon door. Werk, gezin, afspraken. Niemand vertelt je hoe je dat combineert.

Wat ik onderweg heb geleerd? Dat je niet alles tegelijk hoeft op te lossen. Kijk naar wat er nog wél is en wat er nog wél kan. Humor helpt soms om moeilijke momenten wat lichter te maken. En je hoeft niet perfect te zijn. Soms weet je even niet wat je moet doen. Dat mag. En hoe groot de zorgrol ook wordt, je blijft altijd dochter.

Wat mij hielp, was om het klein te houden. Eén telefoontje. Eén vraag. Eén stap tegelijk. En geregeld mijn hart luchten bij mensen om me heen. Want de bureaucratische zorgwereld waarin je belandt, vraagt om optimisme, doorzettingsvermogen en flexibiliteit.

Maar het moeilijkst vond ik misschien wel iets anders. Accepteren dat dingen die altijd vanzelfsprekend waren, langzaam veranderen. Niet het regelen, maar het loslaten van hoe het vroeger was.

Toch bracht deze periode ook iets moois. Ik ging anders kijken naar wat echt belangrijk is. Een hand vasthouden. Samen stil zijn. Een glimlach. Gewoon weten: wij horen bij elkaar. Er hoeft niet altijd iets gezegd te worden.

Geen handleiding dus. Maar wel een andere manier van kijken. Ik heb er zoveel van geleerd.” 💛

29/05/2026

Al je collega's lijken te genieten van het weer.

Lekker terrasje, BBQ, "even iets afspreken." Hun schema staat vol leuke dingen.

En jij? Jij bent na een halve dag werken al op.

Geluiden komen harder binnen. Plannen voelen als stenen die je moet dragen. Je zegt ja omdat het hoort, en vervolgens lig je 's nachts wakker van waarom je geen nee zei.

Weet het ligt niet aan jou.

Het is je systeem dat te lang op de stand "aan voor iedereen" heeft gestaan.

Eén ding dat helpt. Maak ruimte voor een afspraak. Plan na elke afspraak iets LEEGS.

-Een halfuur op de bank met een kop thee, muziek, leuk tv programma
- Een wandeling zonder telefoon. (ja het kan echt)
- Niet als luxe, maar als onderhoud van je systeem.

Voel jij ook dat de zomer "vol" voelt voordat hij begonnen is?

Laat het weten, en weet dat je niet de enige ben.

28/05/2026

Soms lijkt het wel of het antwoord er vol automatisch uitkomt. Je hoort het jezelf zeggen, terwijl van alles van binnen roept NEEEEEEEEEE.

Ik weet er alles van.

Al die 'Ja's' drukken uiteindelijk als lood op je schouders. Totdat je lichaam een keer heel hard NEE roept en dan ontkom je er niet meer aan. Dan wordt alles ineens NEE.

En dat is ook niet prettig.

Weet dat het anders kan. En ook al lijkt het op dit moment een lastige opgave om te doeen, weet het wordt alleen maar makkelijker.

Want zo werkt het in ons systeem. Hoe vaker we iets doen hoe eerder het wordt herkent, hoe eenvoudiger het wordt.

En ik kan je nu alvast verklappen, dat het je heel veel rust en tijd brengt.

Dus start vandaag met iets kleins, morgen net iets groter en ga zo verder, dan ziet volgende maand er voor jou heel anders uit.

27/05/2026

Je vakantie herstelt niet alles wat je elf maanden negeert.

Twee weken op het strand , op de camping , in een hotel of waar je ook op vakantie bent. Het geeft geen rust in een hoofd dat al een jaar aanstaat. Dat is echt geen pessimisme hoor,maar hoe je zenuwstelsel werkt.

En dat zenuwstelsel heeft wat meer nodig dan vrije werkweken.

Eigenlijk is het heel eenvoudig. Wat je voor de zomer kunt oefenen om het meer rust te geven, neem je mee in de zomervakantie mee.

Wat je voor je uitschuift, ligt na de vakantie gewoon weer voor je deur.

Wat heb jij de komende weken nog om aan jezelf te geven om straks echt vrij te zijn?

26/05/2026

Je vakantie herstelt niet alles wat je elf maanden negeert.

Twee weken op het strand , op de camping , in een hotel of waar je ook op vakantie bent. Het geeft geen rust in een hoofd dat al een jaar aanstaat. Dat is echt geen pessimisme hoor,maar hoe je zenuwstelsel werkt.

En dat zenuwstelsel heeft wat meer nodig dan vrije werkweken.

Eigenlijk is het heel eenvoudig. Wat je voor de zomer kunt oefenen om het meer rust te geven, neem je mee in de zomervakantie mee.

Wat je voor je uitschuift, ligt na de vakantie gewoon weer voor je deur.

Wat heb jij de komende weken nog om aan jezelf te geven om straks echt vrij te zijn?

22/05/2026

Je kunt een piekergedachte niet wegduwen. Probeer maar eens níet aan een roze olifant te denken.
Dat is precies waarom "stop met piekeren" nooit werkt. Je brein kan een opdracht met "niet" er niet goed uitvoeren. Het hoort vooral het woord erna.

En hier zit het echte mechanisme piekeren is geen karakterkwestie en het overkomt je ook niet zomaar. Het is je brein dat een onafgemaakt probleem blijft herhalen, omdat het denkt dat het je beschermt. Zolang het maalt, voelt het alsof je ergens mee bezig bent.

Maar je lost niets op, je houdt de spanning alleen warm.🔥

Wegduwen voedt het.

Aandacht ergens anders bewust naartoe brengen is iets heel anders. Dat is geen vluchten, dat is regie.
Een kleine oefening voor de volgende keer dat je hoofd vastloopt in een rondje:

➡ Benoem het hardop of in je hoofd. "Ik zit te piekeren over X." Alleen dat al haalt je een stap uit de
maalstroom.
➡ Stel jezelf één vraag: kan ik hier nu iets aan doen, ja of nee?
➡Ja? Schrijf de eerste kleine stap op en doe die.
➡ Nee? Verleg je aandacht bewust naar iets fysieks: je adem, je voeten op de grond, wat je nu hoort.

Je zet de gedachte niet uit. Je brengt je aandacht een andere kant op en waar je aandacht heen gaat, daar gaat je energie heen.

Ga er een week mee aan de slag en merk zelf wat het met je avonden doet.

Wat is jouw vaste piekergedachte rond een uur of half elf 's avonds? Zet 'm hieronder, je bent echt niet de enige.
Wil je dat ik even meedenk? Stuur 'RUST' in een DM.

20/05/2026

De lijstjes in mijn hoofd, alle scenario's , mijn brein bleef continu in de alarmstand.

En mijn lijf ging keurig mee.

Op zoek naar die knop viel me iets op waar ik niet naar zocht. Niet mijn gedachten, maar mijn houding. Ik had een vaste

PIEKERSTAND🙁

ingezakt, benen strak over elkaar, kin wat naar beneden, adem hoog en kort.

Dus ging ik daarmee spelen. Rechtop als ik wegzakte. Schouders los. Benen naast elkaar, een been gestrekt. Een arm anders, kin iets omhoog.

En het werd rustiger in mijn hoofd.

Niet omdat ik de gedachten wegduwde, maar omdat ik mijn lijf uit de alarmstand haalde. Je brein leest de stand van je lijf. Zit je alsof er gevaar dreigt, dan gaat je hoofd door met deze dreiging.

Dus voor de volgende keer dat je merkt dat je piekert.

Check je houding. Hoe zit je erbij?
Verander één ding. Rechtop, schouders los, armen anders, voeten plat.
Adem één keer bewust langer uit dan in.

Kijk wat werkt voor jou.

Je hoeft de gedachte niet uit te zetten. Start met het veranderen van de stand waarin je 'm denkt.
Dus ben jij een TOP-piekeraar, start eerst met je houding. Laat me weten wat het je brengt.🙋‍♀️

19/05/2026

De afgelopen dagen postte ik foto's van geniet-momentjes. Niet omdat mijn leven één groot feest is, maar omdat ik bewust oefen met waar mijn aandacht heen gaat.
Want je brein onthoudt moeiteloos wat misging en laat het kleine goede wegglijden. Een dag vol fijne dingen voelt aan het eind dan toch matig. Niet omdat het zo wás, maar omdat je dat ene moment hebt vastgehouden en de rest niet.
Het mooie: waar je je aandacht op richt, kun je sturen. Swipe voor het patroon erachter en een kleine oefening voor vanavond.
Welk moment deed er voor jou vandaag toe? Zet het hieronder.

17/05/2026

Als het buiten wat druilerig is, maken we het binnen graag extra gezellig. 😀