03/05/2026
Soms neem je een beslissing die je eigenlijk al heel lang vanbinnen voelt…
maar die je toch spannend vindt om hardop uit te spreken.
Dit is er zo een.
Ik heb besloten om mijn IJslandse paarden onderdeel te maken van mijn werk.
Mijn nieuwe teamleden. 🐎
En eerlijk?
Daar heb ik jaren een mening over gehad.
Weerstand.
Maar de afgelopen tijd ben ik steeds meer keuzes gaan maken die bij mij passen.
Niet meer vanuit hoe het hoort…
meer vanuit wat klopt.
Paarden lopen eigenlijk al mijn hele leven met mij mee.
Als een rode draad.
Als klein meisje hebben ze mij geholpen om me staande te houden.
Daar waar veiligheid er soms niet was…
was hun aanwezigheid er wel.
Op een ongezadelde pony, dwalend door de bossen…
vrij, gedragen, even helemaal weg van alles.
Misschien wist ik daarom diep vanbinnen allang wat zij kunnen.
Alleen… nu zie ik het niet alleen meer bij mezelf.
De afgelopen tijd heb ik ervaren wat er gebeurt wanneer anderen bij mijn paarden in de kudde komen.
Wat zij spiegelen.
Wat zij in beweging zetten.
Zonder iets te hoeven doen.
En dat heeft iets in mij verschoven.
Dus ja… dit voelt kwetsbaar om te delen.
Omdat het dichtbij komt.
Mijn paarden zijn niet “erbij”.
Ze zijn onderdeel van hoe ik leef.
Van hoe ik werk.
Van hoe ik mensen begeleid.
Niet als trucje.
Maar omdat het klopt.