15/01/2026
Verhaal met eigen ervaring
De OVER -gang.
Ik ben in de verandering.
Ik hoor het zo vaak:
Het zal wel de overgang zijn…
Alsof het iets is wat we moeten doorstaan.
Uitzitten. Wegdrukken. Oplossen.
Maar wat als de overgang geen probleem is…
maar een over-gang?
Een beweging.
Een uitnodiging van je lichaam.
Een nieuwe fase.
Ik zeg altijd:
ik ben niet in de overgang.
ik ben in de VERANDERING.
Mijn lichaam werkt niet tegen me.
Mijn lichaam werkt voor me.
De vruchtbare periode is voorbij. (Hormoonomslag)
Verantwoordelijkheden vallen weg.
En ineens… is er ruimte.
Dat voelt niet altijd fijn.
Dat is confronterend.
Dat maakt zichtbaar waar je jezelf bent verloren. Verantwoordelijkheden die ons uit het middelpunt halen.
Door, je gezin je huis je werk.
Hoe was jouw geboorte!
Hoe was jouw bevalling!
Hoe was het in jouw nest….
En dat besef komt niet zomaar.
Ik was 12…
Een kind nog.
En ik hoorde:
Je bent een DES-dochter… waarschijnlijk kun je geen kinderen krijgen.
Die woorden.
Die klap.
Dat verdriet.
Dat trauma.
Hoe moet een kind dat dragen?
Hoe overleef je zoiets?
Terwijl mijn gevoel iets anders zei…
terwijl mijn lijf iets anders wist…
En toen…
werd ik moeder.
De geboorte van onze Sam.
Veel te vroeg.
Prematuur.
Angst. Angst. Angst.
Iedereen in paniek.
Iedereen in controle.
Iedereen in scenario’s.
Maar diep vanbinnen voelde ik:
het komt goed…
ik wist het…
ik voelde het…
Twee werelden kwamen samen.
De angst van buiten.
Het weten van binnen.
Oh… wat was dat intens.
En wat heb ik gezorgd…
voor mijn nestje.
Wat heb ik gevoed.
Gedragen beschermd geknokt,
Liefde gegeven!
Mijn baarmoeder…
mijn vrouwelijkheid…
mijn lijf…
ze hebben alles gegeven.
Maar zorgen voor je nest
is niet alleen vasthouden.
Soms is zorgen… loslaten.
Ook verlies
is een overgang.
Je plek veranderd in jouw nest!
Verlies van dromen.
Verlies van verwachtingen.
Verlies van veiligheid.
Verlies van wie je dacht te moeten zijn.
En ook dát…
doet iets met je lijf.
Met je baarmoeder.
Met je zenuwstelsel.
Met je vrouw-zijn.
Verlies zorgt anders voor je nest.
Stiller dieper rauwer.
En nu… nu is daar de overgang.
Of beter gezegd: de O V E R gang.
Een fase waarin het lichaam zegt:
kijk…
luister…
voel…
Want wat als opvliegers geen vijand zijn,
maar een signaal? Van processen.
Wat als vermoeidheid geen zwakte is,
maar een uitnodiging?
Een uitnodiging om te kijken:
Waar heb je jezelf weggecijferd?
Waar heb je gevochten?
Waar was het nest niet warm?
Waar was je sterk terwijl je eigenlijk kwetsbaar was?
Waar heb je het verlies weggestopt om door te kunnen?
De overgang maakt zichtbaar
wat eerder geen ruimte kreeg.
Oude pijn.
Oude angsten.
Oude patronen.
Oude systemen.
Niet om me te straffen…
maar om me vrij te maken.
Na de overgang kom je niet kleiner.
Je komt weer meer in je
E I G E N MIDDELPUNT.
Meer adem.
Meer waarheid.
Meer jezelf.
Hoe mooi zou het zijn
als we deze fase niet wegduwen,
maar verwelkomen?
Als we niet zeggen , wat vervelend allemaal”
maar vragen:
Wat wil mijn lichaam mij laten zien?
Ik ben niet kapot.
Ik ben niet zwak.
Ik ben niet lastig.
Ik ben in beweging.
In verandering.
In groei.
En ja… dat is soms rauw.
Soms confronterend.
Maar ook ongelooflijk krachtig.
Dit is geen einde.
Dit is thuiskomen.
En vanuit die plek open ik ook mijn ruimte.
Er zijn zo veel liefdevolle mooie verhalen…. Wat nooit ruimte kreeg…. En geuit werd!
Mijn praktijk.
Mijn huis.
Mijn ruimte: hoofd – hart – buik.
Je bent welkom.
Welkom om te voelen.
Welkom om te zijn.
Welkom om thuis te komen in jouw lichaam, in jouw huis.
Ieder verhaal is uniek.
Wil je in stilte ervaren?
In een massage.
Beleef de beleving.
Wil je delen?
Je verhaal vertellen….
Wil je benoemen wat je nodig hebt?
Alles is welkom.
Jij bent welkom.
Dit is geen einde.
Dit is een nieuwe levensfase.
Dit is thuiskomen.
Weer landen…. in jouw lichaam.
Liefs Ivon
