03/05/2026
Moeder
Miloe ziet de deur van de huiskamer op een kiertje staan. Binnen is het stil, heel stil. Miloe glipt naar binnen en ziet hoe de dames allemaal hun eigen bezigheid hebben. Mevr. Bloem zit te haken. Naast haar zit een mevrouw die ik nog niet eerder had gezien. Miloe loopt rustig om mevrouw Bloem heen. Onze begroeting is altijd hetzelfde. Mevrouw is intensief bezig met haar haakwerk en “schrikt van de kleurige persoon die zo in haar zicht tevoorschijn komt.” En hier schrikt Miloe dan weer van, waarna een hevige lachbui volgt. Mevrouw vindt het schitterend en zegt: ”Wat fijn dat je er bent. Ben je hier wel eens eerder geweest?” Het bewijs op deze vraag ligt in haar mandje. De vorige keer heeft ze een armbandje voor Miloe gemaakt en met grote precisie om haar pols gebonden. We praten even over ditjes en datjes. Zoals altijd wordt zorgvuldig de koude handen van Miloe warm gewreven. Zo! Ze zal goed voor haar zorgen. Mevrouw lacht en zegt: “Jij, met je mooie rode neus.” Ze komt heel dichtbij met haar gezicht en voorzichtig doen we neusie neusie. Mevrouw geniet ervan en legt haar voorhoofd te ruste tegen dat van Miloe. Het is een mooi moment. Miloe hoort een snik en kijkt naast zich. De mevrouw die naast haar zit heeft tranen in haar ogen. Miloe reageert en zegt tegen mevrouw Bloem: “Volgens mij moeten wij even iemand een troostknuffel geven.” Mevrouw kijkt op en zegt vol trots: “Ja dat is mijn dochter. Mijn oudste dochter!” Miloe loopt achter haar langs en gaat tussen moeder en dochter in staan en slaat een arm om beide schouders. En in dat moment van veiligheid, vraagt Miloe aan haar: “Ik hoop dat dit tranen van geluk zijn?” Dochter begint te huilen en zegt: “Ik zie mijn moeder weer. Ik zie voor het eerst na 5 jaar mijn moeder terug.” Ze vertelt hoe het een moeilijke periode was, HET vergeten!! Mevrouw reageert en vraagt vol emotie: Voel je dat zo kind? Er volgt een stilte waarin woorden overbodig zijn. Daarna veegt dochter de tranen van haar gezicht en roept::”Oké en door.” Miloe wil het moment nog even voor ze vasthouden en roept:” Oké, groepshug !!” Waarna we samen lachend nog even dit bijzondere moment beleven. Als Miloe later buiten loopt denkt ze: “Wat heb ik toch een mooi vak: om iemand haar moeder ”terug te kunnen geven” In dankbaarheid kijkt ze nog een keer om en vervolgt haar weg.