02/09/2026
Eva blogt: “De koffers zijn weer uitgepakt, de vakantiefoto’s staan op mijn telefoon en het zonnetje op mijn wangen is nog zichtbaar. De vakantie was goed. Écht goed. Weinig buikpijn, weinig stress, gewoon even lekker. Nu maakt dat plaats voor iets nieuws… mijn laatste schooljaar.
Het klinkt groots. En dat is het ook wel een beetje. Dit jaar ga ik afstuderen, en dat voelt als een ander soort jaar dan de jaren ervoor. Meer druk en meer verwachtingen. En ik wéét dat daar stress bij komt kijken en dat die vanzelf de weg naar mijn buik zal vinden. Dat hoort nu eenmaal bij mij, maar fijn is het niet.
Dus ja, die gedachte is er. Dat ik me zorgen maak over wat er gaat komen. Maar piekeren over buikpijn die er nog niet is heeft geen nut. Als ik nu al bang ben voor hoe mijn buik gaat reageren op de tentamens, de deadlines en het afstuderen, ben ik al moe voor het begonnen is.
En dan is er nog iets. Want als dit mijn laatste schooljaar is, betekent dat ook dat hierna iets nieuws komt. Werk. Een baan. Een nieuwe plek waar ik mezelf moet neerzetten en waar Crohn ook gewoon weer bij zit. Hoe ga ik dat doen?
Dat zijn dingen die soms door mijn hoofd gaan. En dat is, zeker op mijn leeftijd, helemaal oke. Ik heb een heel leven voor me vol dromen en wensen, en mijn buik gaat ook mee. Doen alsof Crohn straks geen rol speelt in mijn leven zou naïef zijn. Maar Crohn nu al de hoofdrol geven? No way!
Wat ik wel weet is dat ik zin heb in dit jaar. In afstuderen, in de laatste loodjes, in zien wat ik allemaal kan. De vakantie heeft me laten zien dat het goed kan gaan. Dat rust écht helpt en dat mijn buik niet altijd op de voorgrond hoeft te staan.
Dus ik begin gewoon. Met een opgeladen hoofd en het vertrouwen dat ik er wel uitkom. Crohn komt ook mee, dat is niet nieuw, maar dit jaar is van mij.”
