06/09/2026
Licht…
Kaarsjes. Ik hou ervan. 🕯️
Misschien juist omdat ik weet hoe het voelt als het licht even ver weg lijkt.
Als je leven ineens overhoop ligt en je niet meer goed weet waar je je aan vast moet houden. Als je dagen in bed blijft liggen, omdat opstaan en in beweging komen gewoon even te veel voelt.
Maar hoe langer je blijft liggen, hoe makkelijker je angstbrein het overneemt. Je blijft hangen in je negatieve flow, in gedachten die zich steeds verder opstapelen.
En toch… soms is het gewoon ontzettend moeilijk om daaruit te stappen.
Voor mij hielp wandelen.
Naar buiten. De natuur in. Tussen de bomen. Voelen dat de wereld gewoon doorgaat en dat ik daar onderdeel van ben.
En daarom steek ik ’s morgens vaak een kaarsje aan. 🕯️
Ik doe mijn oefeningen, of ik zet muziek aan en maak een dansje.
En dan stroomt er iets…
Alsof ik mezelf weer een klein beetje terugvind. Alsof er weer beweging komt, niet alleen in mijn lichaam, maar ook vanbinnen.
En zeker als ineens de zon gaat schijnen… ☀️
Dan voelt dat stukje dankbaarheid en liefde voor mezelf ineens een stukje groter.
Die kaars is voor mij dan ook meer dan alleen een gezellig lichtje.
Het staat voor hoop.
Voor vertrouwen.
Voor dankbaarheid.
Voor het besef dat er, ook als het even donker voelt, altijd ergens een klein vlammetje brandt.
Je hoeft niet meteen alles op te lossen.
Soms hoef je alleen maar dat ene kleine lichtpuntje te zoeken.
Een wandeling.
Een dansje.
Een kaarsje.
Een straaltje zon.
En misschien is dát wel genoeg om vandaag weer een klein beetje licht toe te laten. ✨
🕯️ Wat is jouw kleine lichtpuntje op momenten dat het even moeilijk is?
Deel het hieronder. Misschien is precies datgene wat jou helpt, ook het lichtpuntje dat iemand anders vandaag nodig heeft. ❤️
