22/06/2026
Vanmorgen werd ik wakker met alles tegelijk.
Oude stukken die zich lieten voelen.
Spanning in mijn lijf door alles wat er speelde.
Een hoofd vol indrukken.
En ergens wist ik… ik hoefde niet meteen verder. Ik hoefde niet door.
Eerst terug naar mezelf.
Ik zette muziek op.
Maakte mama cacao.
En ging zitten.
Niet om iets op te lossen.
Niet om antwoorden te vinden.
Maar om aanwezig te zijn bij wat zich aandiende.
Gewoon voelen.
Luisteren.
Er zijn.
En langzaam gebeurde er iets.
Mijn lijf begon te verzachten.
Mijn schouders lieten los.
Mijn adem werd dieper.
Alsof ik mezelf weer even mocht ontmoeten.
Alsof ik weer thuiskwam in mijn eigen lichaam.
Dat is voor mij belichaamd leven.
Niet dat alles altijd rustig is.
Niet dat oude stukken nooit meer aankloppen.
Maar dat ik leer om erbij te blijven.
Met zachtheid. Met liefde.
Want juist op de momenten dat alles tegelijk lijkt te komen, ligt er vaak een uitnodiging om weer naar binnen te keren.
Terug naar de stilte.
Terug naar jezelf. 🌿
Wanneer geef jij jezelf die momenten om echt even stil te worden en te voelen?
