Nanny-Petra’s Baby Studio

06/12/2024

Goede tips om te weten waar je op moet letten 👌🏻

𝕂𝕝𝕚𝕞𝕕𝕣𝕚𝕖𝕙𝕠𝕖𝕜𝕖𝕟 𝕫𝕖 𝕤𝕔𝕙𝕚𝕖𝕥𝕖𝕟 𝕒𝕝𝕤 𝕡𝕒𝕕𝕕𝕖𝕟𝕤𝕥𝕠𝕖𝕝𝕖𝕟 𝕦𝕚𝕥 𝕕𝕖 𝕘𝕣𝕠𝕟𝕕, 𝕞𝕒𝕒𝕣 𝕨𝕖𝕝𝕜𝕖 𝕜𝕚𝕖𝕤 𝕛𝕖?

Deze morgen zag ik ze bij de Lidl nog liggen, klimdriehoeken voor maar €39,95

Enerzijds kan ik dit alleen maar toejuichen, ik ben blij dat het Piklergedachtegoed zijn weg vindt thuis en in de kinderopvang. Het geeft kansen en mogelijkheden voor steeds meer gezinnen en kinderopvangplekken om een klimdriehoek aan te bieden aan kinderen. Waardoor er steeds meer kinderen de mogelijkheden krijgen om dit prachtige en waardevolle materiaal te mogen ervaren.

Aan de andere kant zie ik ook de nadelen…

De klimdriehoeken die momenteel als paddenstoelen uit de grond schieten, de een nog mooier dan de ander en met steeds lagere stuntprijzen voldoen helaas niet altijd aan de normen en de inzichten waar vanuit Dr. Emmi Pikler deze klimdriehoeken heeft ontwikkeld. Het zijn niet zomaar klimrekken er zit een volledige visie achter…

𝐆𝐫𝐚𝐚𝐠 𝐠𝐞𝐞𝐟 𝐢𝐤 𝐣𝐞 𝐞𝐞𝐧 𝐚𝐚𝐧𝐭𝐚𝐥 𝐳𝐚𝐤𝐞𝐧 𝐦𝐞𝐞 𝐰𝐚𝐚𝐫𝐨𝐩 𝐣𝐞 𝐳𝐨𝐮 𝐤𝐮𝐧𝐧𝐞𝐧 𝐥𝐞𝐭𝐭𝐞𝐧 𝐛𝐢𝐣 𝐝𝐞 𝐚𝐚𝐧𝐬𝐜𝐡𝐚𝐟 𝐯𝐚𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐤𝐥𝐢𝐦𝐝𝐫𝐢𝐞𝐡𝐨𝐞𝐤:

❤Let op het soort hout waar van het gemaakt is en de belastbaarheid van de klimdriehoek. Vele goedkopere klimdriehoeken zijn gemaakt van zeer licht gewicht hout waardoor de klimdriehoeken al snel een soort looprekjes worden, daar ze gemakkelijk van hun plek te schuiven zijn.
❤Kies de juiste hoogte. Vanuit veiligheid hebben we nog wel eens de neiging te kiezen voor een laag exemplaar, echter deze kunnen juist gevaarlijker zijn. Het zwaartepunt van de baby is zijn hoofd, door op de eerste legger te staan van een lage driehoek is zijn zwaartepunt al snel boven het klimrek waardoor de kans bestaat dat hij erover heen glijdt.
❤Kijk bij aanschaf van een klimdriehoek ook zeker naar de hoogtes van de leggers, het is belangrijk dat alle leggers, ook de onderste, evenwijdig uit elkaar zijn. Dit maakt dat het klimmen een terugkerende herhalende beweging wordt.
❤Er zijn ondertussen ook klimdriehoeken op de markt met twee leggers van boven, kies deze liever niet. Er is een reden dat er maar 1 spijl bovenaan is. Namelijk dat het kind zijn eigen lichaam en evenwicht leert kennen en makkelijk erover kan klauteren. Het is de bedoeling dat een jong kind zelf over de driehoek kan zonder dat wij ze er af moeten halen! Twee leggers nodigen kinderen veel sneller uit erop te gaan zitten of staan en daardoor kan het gevaarlijk zijn. Er over klimmen kan ook bemoeilijkt worden door de breedte.

Ik hoop dat je hiermee een goede keuze kunt maken, zodat ook jouw kind jaren plezier zal beleven aan het Klimdriehoek, want ze zijn geweldig!!

19/11/2024

Zo waar …🫶🏻

✨ In de warmte van aanraking groeit de band tussen ouder en kind ✨

Aanraking is een van de meest krachtige manieren om verbinding te maken. Het is een taal zonder woorden, die veiligheid, liefde en vertrouwen overbrengt. Voor zowel ouder als kind vormt het de basis van een diepgewortelde band, die helpt om veerkracht op te bouwen in een wereld vol prikkels en uitdagingen.

10/11/2024

Mooi duidelijk uitgelegd, door

𝕃𝕖𝕖𝕣 𝕖𝕖𝕟 𝕓𝕒𝕓𝕪 𝕟𝕚𝕖𝕥 𝕥𝕖 𝕫𝕚𝕥𝕥𝕖𝕟!

Vrije bewegingsontwikkeling is een van de belangrijkste uitgangspunten van mijn werk, als je het mij vraagt is een vrije bewegingsontwikkeling de beste voorbereiding op school - op het leven. Schoolrijpheid kunnen we het beste aflezen aan de uitrijping van de bewegingsontwikkeling. In het boek: ‘𝐻𝑒𝑙𝑝 𝑤𝑎𝑎𝑟𝑜𝑚 𝑣𝑎𝑙𝑙𝑒𝑛 𝑒𝑟 𝑧𝑜𝑣𝑒𝑒𝑙 𝑘𝑖𝑛𝑑𝑒𝑟𝑒𝑛 𝑢𝑖𝑡 𝑜𝑝 𝑠𝑐ℎ𝑜𝑜𝑙’ schets Guy Stevens dit ook heel duidelijk.

De ontwikkeling van de baby willen we graag zo goed mogelijk stimuleren, heel belangrijks is dat je niet forceert. Helaas forceren we veel sneller dan we ons soms van bewust zijn, die helpen de hand, het liefdevol neerzetten van je baby…

Wanneer een baby niet zelf heeft leren zitten, maar wordt ‘neergezet’ mist het de balans die nodig is om goed te kunnen zitten. Het kost een baby alle kracht en energie om te blijven zitten, hij moet balanceren, zijn evenwicht bewaren en dat voelt weinig ontspannen. De algemene gedachte is dat de baby hierdoor leert en kan oefenen om het uiteindelijk zelf te kunnen.

Echter een baby leert hierdoor niet beter zitten. Wat een baby wel leert is dat het afhankelijk is van een volwassene en niet kan vertrouwen op zijn eigen lichaam en zijn eigen kunnen. De spieren die hij nodig heeft om zelf tot zitten te kunnen komen worden niet geoefend als hij neergezet wordt (kijk maar eens naar zijn gebogen houding). De spieren van de buik en de rug worden sterk door ze te gebruiken tijdens het liggend spelen op de grond. Pas als een baby zichzelf kan oprichten tot zit, zijn zijn spieren klaar voor het rechtop zitten.

Wist je dat baby’s die vaak in de zithouding zitten, snel verveeld kunnen raken wanneer je ze op de rug of buik wil laten spelen?

Tijdens de natuurlijke verloop van de bewegingsontwikkeling gaan baby’s eerst omrollen, hun hoofd oprichten, tijgeren/ sluipen, kruipen daarna leren ze om zelf in de zitpositie te komen. Kijkend naar deze verloop van de bewegingsontwikkeling is dit ook zeer logisch opgebouwd, van horizontaal – het volledig plat liggen op de grond- naar verticaal – het zelfstandig rechtop staan en lopen -. Door het oefenen op zijn rug en op zijn zijde krijgt de baby controle over zijn nekspieren. Zodra hij op zijn buik kan rollen richt hij zijn hoofd op, in de verloop van horizontaal naar verticaal is het oprichten van het hoofd de eerste stap. Eenmaal op zijn buik rekt de baby zich uit, buigt en strekt zich. Op deze manier oefent de baby al zijn spieren in zijn romp die nodig zijn om uiteindelijk op zijn eigen unieke manier zich te verplaatsen door middel van rollen, tijgeren/ sluipen. De vervolg stap van horizontaal naar verticaal is dat zijn romp loskomt van de vloer, de baby gaat kruipen en komt zelfstandig tot zitten.


Het stimuleren van de baby in zijn bewegingsontwikkeling doe je dus door een baby tijdens het spelen op zijn rug te leggen. In de rugligging krijgt een baby volledig steun van de grond en het is daarmee de meest ontspannen en stabiele positie voor een kind. Een positie waarin hij zelf competent kan zijn. Zo leert een baby van jongs af aan dat hij kan vertrouwen op zichzelf en op zijn eigen lichaam. Wanneer een baby de gelegenheid krijgt zelf alles te leren, geeft dat enorm veel zelfvertrouwen, zelfkennis en beheersing van zijn lichaam.

Daarnaast is er nog een zeer belangrijk aspect, dat te maken heeft met de hersenontwikkeling. Een baby wordt geboren met twee hersenenhelften die nog nauwelijks met elkaar verbonden zijn. Het doorkruisen van het midden kan hij nog niet, omdat hiervoor de verbindingen tussen de hersenhelften noodzakelijk zijn. Je kunt dit herkennen door te zien dat een baby met zijn handen nog alles synchroon doet. Wanneer de baby in zijn ene hand een speeltje heeft en hier mee rammelt, zal je zien dat zijn andere hand meebeweegt. Het juist doorlopen van de motorische/ bewegingsontwikkeling is hierbij van groot belang en creëert vele verbindingen tussen de hersenhelften. Hoe vaker een baby de gelegenheid krijgt om het rollen te oefenen, hoe meer er gewerkt wordt in de hersenen om de verbindingen tussen de hersenhelften stevig op te bouwen.

Een baby die door de volwassenen altijd in een ‘zittende’ positie wordt neergezet, krijgt niet de gelegenheid om deze verbindingen stevig op te bouwen. Je stimuleert de ontwikkeling van een baby het best door hem de tijd te gunnen alles op zijn of haar eigen tempo te doen. Het ene kind is daar sneller mee dan de ander en dat is helemaal oké. Het belangrijkste is dat een baby in beweging is.

De uiterste staat van de uitrijping van de bewegingsontwikkeling is, het volledig stil kunnen zitten. Volledig stil zitten leer je door eerst veel te bewegen en kun je pas als je bewegingsontwikkeling volledig is uitgerijpt. Terugkomend bij de schoolrijpheid, van kinderen wordt verwacht zodra ze naar het eerste leerjaar gaan dat ze stil kunnen zitten. Om dat te kunnen zullen we baby’s, peuters, kleuters dus vooral veel moeten laten bewegen. Natuurlijk blijft bewegen essentieel ook voor oudere kinderen en volwassenen. Want de alarmbellen klinken tegenwoordig heel hard:
‘𝑊𝑒 𝑧𝑖𝑡𝑡𝑒𝑛 𝑡𝑒 𝑣𝑒𝑒𝑙 𝑒𝑛 𝑡𝑒 𝑣𝑎𝑎𝑘’
Laten we dan uitgaan van jonge geleerd is oud gedaan en de baby volop zelf laten bewegen!

Steun de campagne van EigenWijs:
'𝔹𝕖𝕨𝕖𝕘𝕚𝕟𝕘 𝕞𝕒𝕒𝕜𝕥 𝕕𝕖 𝕨𝕖𝕣𝕖𝕝𝕕 𝕘𝕣𝕠𝕥𝕖𝕣 𝕧𝕠𝕠𝕣 𝕠𝕟𝕫𝕖 𝕜𝕚𝕟𝕕𝕖𝕣𝕖𝕟'
En deel dit bericht met je volgers

19/10/2024

Superleuk weer 🎄😊

Fotograaf in Arnhem en omgeving voor e.o. (zakelijke)portret, familie, kinderen, cakesmash, bedrijven, dieren. Voor foto's die wat vertellen.

09/09/2024

Dit is zo goed uitgelegd, belangrijk voor alle ouders en verzorgers om hier kennis van te hebben …
De ene dag is de andere niet, je eigen lontje en/of energie level zijn net als bij het kind zo van invloed … Maar met deze kennis in je achterhoofd, is het wel makkelijker om begrip, empathie en broodnodige rust op te brengen in de meltdown momenten🥰

14/07/2024

Zo goed om hier kennis van te hebben 🙏🏻 Het kan een hoop verklaren in die eerste weken,maanden …🫶🏻

“DAT HERINNEREN ZE ZICH NIET”

Onlangs ontmoette ik in mijn praktijk een ventje van slechts enkele weken oud. Zijn ouders hadden hem op aanraden van de kraamzorg bij mij aangemeld omdat hij na de bevalling veel spanning in zijn lijfje had, veel overstrekte en lang ontroostbaar kon huilen.

Zijn bevalling was een ware rollercoaster geweest, zowel voor zijn ouders als voor hem. Na een soepele start van de bedoelde thuisbevalling stagneerde de ontsluiting. Zijn hoofdje bleek er niet goed voor te liggen, zodat het indalen werd bemoeilijkt. Besloten werd om naar het ziekenhuis te gaan. Daar werden weeënopwekkers ingezet om de bevalling weer vlot te trekken.

Helaas lukte het ook na een volle dag hard werken van zowel mama als baby niet om door het geboortekanaal te komen. Omdat deze kleine man het moeilijk kreeg, werd besloten tot een spoedkeizersnede. Tot hun verbijstering moesten ouders echter wachten tot er plek was op de OK, terwijl hun baby vast bleef zitten in het be**en. Uiteindelijk konden ze hun zoontje pas uren later veilig in hun armen sluiten.

Bij de 6 weken controle in het ziekenhuis vroegen ouders de gynaecoloog of de baby gezien zijn klachten misschien iets had meegekregen of overgehouden aan deze heftige bevalling. Dit wuifde hij weg, met de opmerking dat dit niet wetenschappelijk was bewezen.

Dit zijn uitspraken waarbij ik altijd een paar keer diep moet in- en uitademen om de error in mijn hoofd te resetten. Want in mijn dagelijkse praktijk zie ik wel degelijk de gevolgen, en ook is hierover echt al veel bekend vanuit de pre- en perinatale psychologie. En los daarvan, bestaat de werkelijkheid alleen als deze is bewezen? Waar is het inlevingsvermogen gebleven?

Helaas is deze gynaecoloog niet de enige zorgprofessional die denkt dat baby’s geen gevolgen kunnen ondervinden van hun geboorte. Het is hetzelfde hardnekkige geloof dat baby’s geen pijn zouden kunnen voelen, omdat hun brein nog niet is volgroeid. Deze opvatting (die wetenschappelijk zou zijn bewezen) heeft veel lijden veroorzaakt en is uiteindelijk pas in de jaren 80 ontkracht. Eerder schreef ik daar een uitgebreide post over, zie hier: https://www.facebook.com/share/p/TaEJJRySCbKdYHn5/

Datzelfde onvolgroeide brein wordt als reden aangevoerd dat baby’s geen herinneringen kunnen hebben. Algemeen aanvaard is dat dit pas mogelijk is vanaf een leeftijd van 2,5 – 3 jaar oud. Er zijn echter ook onderzoeken die herinneringen aantonen vanaf 14-18 maanden oud. Daarbij gaat het om bewuste herinneringen, die met details naverteld kunnen worden. Dit bewust herinneren wordt ook wel het EXPLICIETE geheugen, ofwel kennisgeheugen genoemd.

Het is echter onjuist om daaruit te concluderen dat baby’s dus geen herinneringen kunnen vormen. Er bestaat namelijk nog een ander soort geheugen, namelijk het IMPLICIETE geheugen, ofwel cel- of lichaamsgeheugen genoemd. Daarbij worden lichaamservaringen samen met de zintuiglijke informatie (geur, kleur, geluid etc) en de emoties die dit oproept (vreugde, angst, shock etc) opgeslagen in het oerbrein (het limbisch systeem). Daarom herkent de baby de stem van de ouders na de geboorte en kalmeert hierdoor. Of gaat de baby huilen als je het hoofdje aanraakt als deze tijdens de geboorte erg onder druk heeft gestaan.

Dit impliciete geheugen is al decennialang onderwerp van onderzoek, onder meer door internationaal befaamde neurowetenschappers zoals Bessel van der Kolk en Stephen Porges. Het impliciete geheugen wordt gevormd in een tijd waarin er nog geen taal en begrip bestaan, alleen maar gevoelservaringen. Het ligt ten grondslag aan vroegkinderlijk trauma, zoals hechtingstrauma. En het staat centraal binnen de pre- en perinatale psychologie, waarin gevoelservaringen zelfs terug kunnen gaan naar de periode van voor de conceptie.

Gelukkig waren deze ouders door mij al voorbereid dat ze waarschijnlijk weinig gehoor zouden vinden. Dat hun zoontje wel degelijk wat had meegekregen van deze heftige bevalling, liet dit ventje duidelijk zien in zijn lichaamstaal en gedrag. Hoe fijn was het voor deze ouders om te begrijpen dat de onrust en het vele huilen voortkwam uit het herinneringshuilen en niet door iets wat zij verkeerd deden. Zo konden ze er beter voor hun zoontje zijn en samen stappen zetten om deze heftige ervaring achter hen te laten.

Ik zeg altijd: baby’s zijn ook mensen. Hoe fijn is het als zij als volwaardig worden gezien, als de bewuste en gevoelige wezentjes die ze zijn. Ik hoop hier met dit bericht weer een bijdrage aan te hebben geleverd 🙏🏻❤️

Wil je meer weten over herinneringshuilen? Eerder schreef ik er dit bericht over: https://www.facebook.com/share/p/biDGjSjSb5LE4QbP/

Hartelijke groet,
Ellen Bulder
Baby- en kindertherapeut
www.adem-ruimte.nl

===

Foto: Zwangerennu.nl

===

Meer weten over:

Bessel van der Kolk: https://www.besselvanderkolk.com

Stephen Porges: https://www.stephenporges.com

Onderzoek naar vroege herinneringen: https://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/09658211.2021.1918174

26/06/2024

Lekker praktisch 💦😜
(Hij blijft leuk 😂)

21/05/2024

Ik heb deze gruwelijke geschiedenis van de medische wereld versus babies al eens eerder gedeeld..
Blijft te bizar voor woorden dat deze praktijken en ideeën zo lang stand hielden 😭😭😭

“BABY’S VOELEN GEEN PIJN”

Tot aan 1987 en in sommige gevallen zelfs tot 1992 was in veel landen en ziekenhuizen de standaardprocedure bij operaties dat baby’s tot 18 maanden niet werden verdoofd. Er werd geloofd (en dit zou wetenschappelijk bewezen zijn) dat zij geen pijn konden voelen doordat hun brein niet voldoende was ontwikkeld.

Aangezien deze baby’s tijdens de operatie niet mochten bewegen, kregen ze wel sterke spierverslappers. Dat een baby vervolgens wel degelijk reageerde op de medische handelingen zou liggen aan de reflexen en verder zou een baby geen herinnering aan deze ervaring kunnen hebben, zo was de gedachte. Ook zou het veiliger zijn de baby te opereren dan om een narcose toe te dienen.

Je kunt je de enorme angst, gruwelijke pijn en overweldigende hulpeloosheid en diepe eenzaamheid van deze kleintjes alleen maar voorstellen 💔😭

Op die manier ondergingen jarenlang vele tienduizenden baby’s wereldwijd de meest heftige operaties. Als zij deze al overleefden, groeiden zij op als kind en volwassene met onverklaarbare angstklachten en gedragsproblemen tot aan een posttraumatische stressstoornis toe.

Aangezien deze werkwijze standaardprocedure was, werd ouders niet om toestemming gevraagd en konden deze praktijken vanaf de ontwikkeling van de anesthesie in de 19e eeuw zo’n 140 jaar lang voortduren buiten het blikveld van ouders.

Het balletje ging pas rollen in 1985 toen een moeder in de VS het medisch dossier van haar overleden baby opvroeg. Hij overleed na zijn openhartoperatie aan een hersenbloeding en algeheel orgaanfalen. Tot haar afgrijzen ontdekte ze dat tijdens deze zware operatie geen narcose of pijnstilling was toegepast. Toen ze zijn arts vroeg of hij niet uit pure shock was overleden, gaf deze aan dat dit niet mogelijk was aangezien kinderen onder de 2 jaar geen pijn kunnen voelen. Deze zienswijze werd onderschreven door de Amerikaanse Academie voor Pediatrie. Hierop schreef deze daadkrachtige moeder alle medische en overheidsinstanties aan en maakte het haar persoonlijke missie om deze praktijken te veranderen.

Zij kreeg al snel bijval van een Britse neonatoloog die in 1987 zijn grootschalige onderzoek had afgerond naar de pijnbeleving van baby’s. In zijn onderzoek kwam naar voren dat er aantoonbaar sprake was van een extreme shock in baby’s tijdens en na de operatie. Hierop werd de richtlijn aangepast echter het duurde nog tot in 1992 voordat deze in alle ziekenhuizen was doorgevoerd. Er waren namelijk nog steeds chirurgen die de resultaten van het onderzoek niet geloofden en de toepassing van narcose bij baby’s niet nodig vonden. Pas na aanvullend onderzoek van deze neonatoloog waaruit bleek dat de sterftecijfers onder baby’s significant lager waren bij anesthesie werd het toepassen ervan gemeengoed.

Inmiddels zijn we 30 jaar later en worden baby’s gelukkig niet meer zonder verdoving geopereerd.

Toch is de overtuiging dat baby’s geen pijn voelen nog steeds diepgeworteld. De huidige geboortezorg is doorspekt met medische ingrepen waarvan het effect op de baby wordt onderschat of ontkend. Zoals bij de schedelelektrode, het beruchte ‘plakkertje’ (wat het niet is) waarvan nog steeds wordt beweerd dat de baby er niets van voelt als deze in de hoofdhuid wordt gedraaid.

Als baby’s minder angst en pijn ervaren tijdens hun geboorte en diverse medische ingrepen zal dat veel ontroostbare baby’s schelen. Tip: mocht jouw kleintje binnenkort een operatie moeten ondergaan, vraag dan of naast de narcose ook de operatieplek zelf wordt verdoofd 👍🏻


Hartelijke groet,
Ellen Bulder
Baby- en kindertherapeut
www.Adem-ruimte.nl

=====

Geraadpleegde bronnen:

Babies don’t feel pain: a century of denial in medicine (David B. Chamberlain, Ph.D.)
http://members.tranquility.net/~rwinkel/MGM/blog/chamberlain.html

Living Out the Past: Infant Surgery Prior to 1987 (Terry Monell)
https://birthpsychology.com/papers/volume-25/issue-3/living-out-the-past-infant-surgery-prior-to-1987/

Pain and its effects in the human neonate and fetus (K.J.S. Anand, M.B.B.S. Phil, P.R. Hickey M.D.)
http://www.cirp.org/library/pain/anand/

Deeper than the deepest well (Kate White)
https://www.pacesconnection.com/blog/deeper-than-the-deepest-well

Surgery Without Anesthesia: Can Preemies Feel Pain? (Washington Post)
https://www.washingtonpost.com/archive/lifestyle/wellness/1986/08/13/surgery-without-anesthesia-can-preemies-feel-pain/54d32183-8eed-49a8-9066-9dc7cf0afa82/

The Long Life of Early Pain (Harvard Medical School)
https://hms.harvard.edu/news/long-life-early-pain

20/05/2024

Net als Kien&Kundig vind ik dat deze kennis en informatie gedeeld moet blijven worden…
Het belang van een natuurlijke ontwikkeling voor babies en jonge kinderen 👌🏻
Lezen is weten 😊

🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸
HOE FORCEREN EFFECT KAN HEBBEN OP DE ONTWIKKELING
🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸

Elk jaar plaats ik dit bericht. Ik vind het namelijk van groot belang dat dit bekend wordt onder een brede groep van zowel ouders als professionals.

Hoe gezellig is het wanneer je kindje een beetje kan zitten, dat het tijdens het eten bij jullie aan tafel in de kinderstoel “zit”. Of hoe schattig is het, als je je kindje aan beide handen vasthoudt, en het met z’n kleine beentjes door de kamer laat “lopen”…..
Hoe verleidelijk ook, het kan juist een averechts effect hebben op de ontwikkeling van je kindje.

De motorische ontwikkeling van baby tot peuter heeft o.a. de volgende belangrijke mijlpalen: omrollen, tijgeren, kruipen, zitten, staan en lopen….
Forceren van deze verschillende ontwikkelingsfases kan juist ontwikkelingsproblemen of -achterstanden veroorzaken. Niet alleen op de motorische, maar het ook op de (latere) cognitieve en sociaal-emotionele ontwikkeling.

Al deze fases worden in gang gezet door de primaire reflexen en verlopen van onbewuste, automatische (reflexmatige) bewegingspatronen, naar doelbewust (cognitief) aangestuurde bewegingen. Van maximale afhankelijkheid naar, als "alles" goed gaat, optimale zelfstandigheid.

Elke reflex heeft z’n eigen belangrijke rol en zorgt voor een zo optimaal mogelijke ontwikkeling en rijping van het zenuwstelsel. Tijdens deze reflexmatige motorische fases worden in het brein zenuwverbindingen aangelegd en verstevigd, waardoor prikkelverwerking steeds beter verloopt en o.a. samenwerking tussen de linker- en rechterhersenhelft op gang komt en versterkt. Super belangrijk, want "beweging creëert een vruchtbare voedingsbodem om kinderen een lang, gelukkig en gezond leven te kunnen bieden. In connectie met zichzelf en anderen" (bron: vakbladvroeg.nl).

De primaire reflexen zorgen o.a. voor balans, spierkracht, uithoudingsvermogen, oogsamenwerking, coördinatie, fijne en grove motoriek, stressbestendigheid, nieuwsgierigheid, aandacht, samenwerking tussen linker- en rechterhersenhelft, gevoel van geluk, creativiteit, flexibiliteit, en nog heel veel meer.
Eigenlijk zijn de primaire reflexen in basis verantwoordelijk voor hoe we leren, denken en doen, in de breedste zin van het woord.

Forceer je kindje dus niet door het te laten zitten, als het bijvoorbeeld zelf nog niet zover is. Laat het pas lopen als het zelf gaat lopen, wanneer het zelf z'n eigen hoofd en lijf goed in balans kan houden. Laat het dus niet te vroeg achter een duwwagentje aan lopen of zet het niet met een kussen in z’n rug in de kinderstoel (om maar wat voorbeelden te geven).

Forceren, of te vroeg activeren kan er gek genoeg voor zorgen dat het kinderbrein zelf niet in actie gaat komen, maar zich “afhankelijk” gaat opstellen ten opzichte van zijn omgeving. Zo kan het zijn dat je kind bij dingen die het moet gaan doen (kamer opruimen, huiswerk maken, nieuwe vaardigheden toepassen etc…) regelmatig een stimulans nodig heeft, omdat het anders zelf “niet in beweging komt”. Ook kan het zijn dat kinderen onbewust juist leren dat “snel beter is”, in plaats van leren door je tijd te mogen nemen.

Hoewel de motorische mijlpalen zich volgens een vaste volgorde en binnen een redelijk vaste tijdslijn horen te ontwikkelen, is er enige spreiding mogelijk.
Als een kind zelf iets nog niet kan, betekent het dat de voorgaande fase nog niet volledig afgerond en onder controle is. (En dit geldt btw niet alleen voor de motorische ontwikkeling, maar ook voor de cognitieve (schoolse) ontwikkeling 😉 )
Het is belangrijk om je kleintje dus de ruimte te geven om te bewegen en in z'n eigen tempo, z’n eigen ontwikkeling te volgen. In principe is het kinderlijf en brein prachtig voorgeprogrammeerd.

Mochten er wel mijlpalen overgeslagen worden, te snel doorlopen worden of duidelijk vertraagd ontwikkelen, dan is het verstandig om een MNRI® reflexintegratiebehandelaar mee te laten kijken. Deze kan als dat nodig is de motorische ontwikkeling met specifieke technieken een duwtje geven, zonder dat er sprake is van forceren of dat het brein hier “lui” van wordt.

Oja, en vergelijk jouw kind niet te veel met die van de ander.
Als die bijvoorbeeld al wel kan rollen en die van jou nog niet (of andersom ;-) ), wil het niet zeggen dat het niet goed komt of het beter is! Gelukkig ontwikkelen we ons nagenoeg allemaal op onze eigen manier. En als dat binnen, of net buiten, die geplande kaders is worden we allemaal onze mooie unieke-ik :-)

Margreet Leeflang-Wobbes
www.kienenkundig.nl

03/04/2024

Eentje uit de oude doos, maar blijft toch hilarisch deze 💤 tips 🤩😂

07/03/2024

💟