29/09/2026
Twee dagen fascia release: niet alleen leren om te geven, ook mogen ontvangen. En dat bleek weer een laagje rouw te zijn 💫
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
Toen ik vorig weekend weer in de ervaring van mijn eigen geboorte dook, werd er al een nieuwe laag van verdriet aangeraakt. Ik was ontzettend gewenst - en tegelijk voelde mijn moeder zich depressief.
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
Als hummeltje in haar buik voelde het alsof het mijn schuld was dat ze verdrietig was en ontstond mijn overtuiging: ik doe het wel alleen. Ik miste het échte geborgen, veilige gevoel van gedragen worden.
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
Toen ze nog leefde hebben we hier zo vaak gesprekken over gehad. Ze deed toch haar best?!
Ja dat deed ze, ze gaf alles wat ze kon geven.
En toch ervaarde ik gemis. Dat begreep zij niet en dat maakte mij weer boos, alsof mijn gevoelens er niet mochten zijn.
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
Nu pas zie ik: het deed haar pijn dat ze mij niet kon geven wat ik nodig had. Het deed haar pijn dat álles geven wat ze had, niet genoeg was. Het deed haar pijn omdat ze niets liever wilde dan mij gelukkig zien, en lang gaf ik haar de schuld omdat ik niet gelukkig was.
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
Gek, hoe ze al 2,5 jaar niet meer op aarde is en ik nu pas deze lagen kan doorvoelen. Of misschien juist wel omdat ze er nu niet meer is.
Kan ik zakken in het diepe gemis van de geborgenheid die ik zo graag had willen voelen. Van niemand anders dan van haar, mijn moeder 🥺
Kan ik zakken in het verdriet van me niet gedragen voelen. Het idee hebben het altijd alleen te moeten doen.
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
En prompt: we zijn amper begonnen met de eerste oefening Fascia release waarin ik eerst mag ontvangen en de twee paarden komen linea recta naar mij toe. Eén bij m’n hoofd, een bij m’n voeten. Alsof ze even wilden zeggen: wij zijn hier, óók voor jou. Jij mag je laten dragen dit weekend 🤍
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
En wat heb ik me gedragen gevoeld dit weekend 🥹 door de paarden, de groep, Maria, Karima, Susan en Janneke.
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
Dankbaar 🤍