09/09/2026
🫴 Niet alles wat je wordt gegeven, hoef je aan te nemen 🫴
Een wijze les die ik steeds dieper begin te doorleven.
De meester zei tegen zijn leerling:
“Stel, iemand komt naar je toe met een cadeautje, maar je neemt het niet aan. Van wie is dan het cadeautje?”
“Van degene die het jou wil geven,” antwoordde zijn leerling.
“Precies,” zei de meester.
“Datzelfde geldt voor dingen als jaloezie, boosheid en beledigingen. Als je het niet aanneemt, blijft het van degene die het met zich meedraagt.”
Dit klopt natuurlijk helemaal.
En toch… hoe vaak nemen we iets van een ander wél aan?
We nemen de boosheid van een ander aan en maken onszelf verantwoordelijk voor diens gevoelens.
We nemen een belediging aan en beginnen te geloven dat die iets zegt over wie wij zijn.
We nemen iemands oordeel aan en gaan aan onszelf twijfelen.
We nemen verwachtingen van een ander aan en voelen vervolgens dat we daaraan moeten voldoen.
We nemen soms zelfs de pijn van een ander aan, alsof het onze taak is om die pijn voor diegene te dragen.
Terwijl ik steeds meer leer om stil te staan en mezelf af te vragen:
Is dit werkelijk van mij?
Moet ik dit aannemen?
Of wordt hier iets bij mij neergelegd wat helemaal niet van mij is?
Ik hoef niet alles wat iemand mij geeft, aan te nemen.
Ik mag luisteren zonder het mijn waarheid te maken.
Ik mag begrijpen zonder het over te nemen.
Ik mag geraakt worden zonder mezelf verantwoordelijk te maken voor wat de ander voelt.
Ik mag naar mijn eigen aandeel kijken, zonder het aandeel van de ander te dragen.
Dat is voor mij steeds meer een vorm van zelfliefde.
Niet alles wat iemand bij mij neerlegt, hoef ik te accepteren als waarheid.
Niet alles wat iemand over mij zegt, is waar.
Niet alles wat iemand voelt, is van mij.
En niet alles wat iemand mij geeft, hoef ik aan te nemen.
Soms is het krachtigste wat ik kan doen simpelweg zeggen:
Dit is van jou.
Dat is niet van mij.
En het vervolgens laten waar het hoort.❤️
