23/03/2026
Matikas. Gwapo. Mayaman. Makapangyarihan. Walang-awa. Walang kinakatakutan.
Ilan lang ‘yan sa mga katangiang tinataglay ni Amadeo David Salvatore, lider ng isa sa mga pinak**alaking mafia group sa Pilipinas. Kinakatakutan siya sa mundo ng mafia dahil walang pagdadalawang-isip siyang kumikitil ng buhay. Lahat ng bumabangga sa kanya ay hukay ang kinahahantungan.
Ngunit gaya ng lahat ay hindi siya perpekto. May isang sikreto siyang hindi dapat malaman ng iba, lalo na ng mga tauhan niyang humahanga sa kanya.
At ‘yon ay kung gaano siya katigas, gano’n naman kalambot ang manoy niya. Yes, ang tigasing mafia boss ay hindi tinitigasan!
Sa loob nang ilang taon ay wala siyang ibang hinangad kundi ang tigasan kahit isang beses man lang, pero wala. Buti pa nga ang ubo niya tumitigas.
——
Lutang. Bobita. Mali-mali. Inosente.
‘Yan naman ang katangian Adelina Matias, ang kasambahay na mapapadpad sa puder ni Amadeo. Dahil sa kahinaan ng utak niya ay hindi siya nagtatagal sa mga pinagsisilbihan niya.
Pero sa pagkapadpad niya sa mansyon ni Amadeo, ay hindi lang yata ulo ang mapapasakit niya kundi pati na rin ang puson nito.
Dahil sa hindi malamang dahilan, kay Adelina nahanap ni Amadeo ang kasagutan sa nanamlay niyang adan!
“I fúcking hate you, you stúpid maid, but I am so HARD FOR YOU!”
~SIMULA~
Butil-butil ang pawis ng isang dalagita habang nakaluhod sa gitna ng magkabilang hita ng isang makisig na lalaki. Hawak-hawak ng dalaga ang alaga nito—nilalaro-laro at pilit na pinapatigas. Ginawa na niya ang lahat ng pwede niyang gawin pero wala talaga—hindi talaga tumitigas ang alaga nito na may maipagmamayabang sana kahit na malambot pa.
Kanina pa sumasakit ang mga tuhod niya dahil halos kalahating oras na siyang nakaluhod, pero hindi niya magawang umangal dahil sa takot na baka kalabitin ng lalaki ang gatilyo ng hawak na 45 na bàril na kanina pa nakatutok sa noo niya.
“M-Mr. Amadeo, c-can we try another way?” utal niyang tugon dahil sa magkahalong pagod at takot.
“What?” malamig nitong tanong saka mas idiniin ang dulo ng bàril na hawak sa noo niya.
Napalunok na lang ang dalaga at nanginig dahil sa labis na takot. Damang-dama niya ang lamig ng bàril sa kanyang balat. Isang kalabit lang sa gatilyo ay paniguradong sabog ang utak niya.
“You know what will happen when you fail to make me hard, don’t you?” malamig na tanong ni Amadeo. Kay riin ng mga titig na ipinupukol niya sa dalagita. Nagsisimula na kasi siyang mainis dahil sa labis na pagkainip. Napapagod na rin siya kakaupo pero walang nangyayari.
“Y-Yes,” nanginginig na tugon ng dalaga. “L-Let me go on top of you,” suhestiyon nito saka mabilis na tumayo.
Sinundan niya ng tingin ang dalaga. Naghintay siya kung ano ang gagawin nito, pero nadismaya lang siya nang piliting ipasok ng dalaga ang malambot niyang alaga sa hiwa nito.
“Get off,” matigas niyang sambit. “Your time is up.” Hindi pa man nakakaalis ang dalaga sa ibabaw niya ay tumayo na siya, dahilan para malaglag ito sa marmol na sahig. “You just wasted my fúcking time!”
Agad na lumuhod ang babae. Kulang na lang ay halikan nito ang paa niya. “M-Mr. Amadeo, please give me one more chance. Please!” pagsusumamo nito.
Tumitig lang si Amadeo sa babae. Hindi niya mapigilang madismaya dahil umasa siyang ito na ang magpapatigas sa alaga niya. Isang papasikat na modelo ang dalaga. Maganda ang katawan, bilugan ang dibdib, makinis, maputi, at higit sa lahat mala-rosas ang utóng at hiwa.
“Please po. Bigyan n’yo pa ako ng isang pagkakataon!” pagmamakaawa nito saka ito nag-angat ng tingin. Bakas sa mukha nito ang labis na takot. Nangingintab na ang nga mata nito dahil sa walang tigil na pag-agos ng mga luha nito.
“You were given all the chances you need, woman,” malamig niyang sambit at walang pagdadalawang-isip na binàril sa noo ang dalaga. Hindi na ito nakakibo pa at bumagsak na lang sa sahig habang dilat na dilat ang mga mata at naliligo sa sariling dugo.
Inihagis lang ni Amadeo ang bàril sa k**a at nagsuot ng itim na roba. Nagsindi siya ng sigarilyo saka inabot ang kanyang cellphone para tawagan ang kanyang tauhan, “Bring someone to clean the mess in my room,” aniya saka ito ibinaba.
Muli niyang tinitigan ang dalaga. He was hoping he would feel any remorse for what he did, pero wala siyang kahit na anong awang naramdaman.
Nilagpasan lang niya ito nang kunin niya ang isang bote ng alak at isang baso na nasa ibabaw ng drawer na katabi ng k**a niya. Pagkatapos ay dumiretso na siya sa veranda para magpahangin.
Pagkalabas niya ay agad na humampas sa kanyang mukha ang malamig na simoy ng hangin.
Sa paglagok niya ng alak ay mariin siyang pumikit. Pilit niyang kinokontrol ang inis at prustrasyong nararamdaman niya.
“Ano pa bang kailangan kong gawin para gumaling sa sakit na ‘to?” inis niyang bulong sa hangin.
Hindi na niya mabilang kung ilang babae na ang pinatày niya dahil lang sa hindi nito nagawang patigasin ang alaga niya. Halos nalibot na rin niya ang mundo para lang maghanap ng magpapainit ng kanyang katawan at magpapatigas ng kanyang kahabaan. Pero wala talaga.
Maya-maya pa ay nakarinig siya ng katok mula sa labas ng kanyang kwarto. Kasunod nito ay ang pagpasok ni Pablo, ang underboss ng clan. Kasama nito ang iba pa niyang tauhan.
“Boss…” tawag sa kanya ni Pablo nang makalapit ito.
“Clean the mess, Pablo. Kayo na ang bahala sa bangkay,” utos niya. Kita niya sa mukha ng lalaki ang pagtataka kung bakit palagi na lang siyang may pinapaligpit na bangkay. Pero ni minsan ay hindi kinuwestiyon ni Pablo ang ginagawa niya.
And that’s the exact reason why he is not letting anyone who knows his secret live. Baka kapag nalaman ng mga tauhan niya ang sikreto niya ay mawalan ito ng respeto sa kanya.
Habang hinihintay na matapos ang mga tauhan sa pagliligpit ng kalat ay may tumawag sa kanya. Pagtingin niya ay si Maximo, isang mafia boss din na matalik niyang kaibigan.
“Amadeo, my friend…” bungad nito. Litaw na litaw ang Italyanong accent nito. “I have a gift for you. I’ll send it tomorrow morning.”
“What gift?”
“A slave. She’s a good slave. You can make use of her however you want,” sagot nito at tumawa nang malakas.
Naningkit ang mga mata niya. Kilala niya si Maximo. Hindi ito nagbibigay ng mga tauhang may pakinabang diro. Kaya sigurado siyang walang silbi ang ipapadala nito.
“You just want me to dispose of her,” matigas niyang sambit. Gano’n kasi ang ginagawa ng kaibigan. Kapag may tauhan itong walang silbi ay ipinapadala nito sa mansyon niya para tuluyang mailigpit.
“You really know me, my friend. But please don’t kill her right away, okay? Make use of her,” makahulugang sabi nito at muling tumawa. “That’s all. Bye!”
“You want me to f**k your maid?” naibulalas na lang niya pagkatapos maputol ng linya.
Napabuga siya ng hangin at napaismid. Anong magagawa ng isang babaeng kasambahay? Hindi nga siya tinigasan sa mga babaeng pinili niya, sa isang kasambahay pa kaya?
~Kabanata 1~
Adelina’s Point of View
“Sa wakas at mapapaalis ka na rin dito sa mansyon, Adelina!” tuwang-tuwang sambit ng mayordoma sa akin. Kaylaki ng ngisi niya kaya kita ang dalawang ngipin niya—isa sa taas, isa sa baba.
Hindi ko tuloy mapigilang mapakanta sa mga ngipin niyang nanganganib nang bumitaw sa gilagid niya, ‘Kung wala ka nang maintindihan... Kung wala ka nang makapitan...’
Hindi ko mapigilang mapangisi sa naisip ko. Masama na kung masama, pero napak**aldita rin kasi nitong Florencia na ‘to. Gano’n siguro talaga kapag nagngingipin ka pa rin kahit sisenta ka na.
Sa lahat ng kasambahay rito sa mansyon ni Boss Maximo, ako lang yata ang palagi niyang pinag-iinitan. Maging ang ibang kasambahay ay tila galit sa akin, eh, wala naman akong ginawa sa kanila. I am...I was...I is? Ah, basta, ginagawa ko lang ang trabaho ko. Ang naiisip ko lang na dahilan ay dahil inggit sila sa ganda kong kaloob ng langit.
“Wala kang ibang dala kundi sakit ng ulo dahil sa katangahan at pagiging bobita mo!” gigil niyang dagdag. Nagmukha tuloy siyang bampirang bungal.
“Hindi ako bobita,” pagtatama ko sa kanya at tinaasan siya ng kilay. “Kahit wala akong pinag-aralan, marunong akong mag-ingles, you maderpakengbets!” Nginisihan ko siya. Akala niya hindi ako marunong mag-ingles, ha! “At akala n’yo ba malulungkot ako na papaalisin ako rito? Heel know! Masaya pa nga ako dahil sa wakas hindi ko na makikita ang mga pagmumukha n’yo. Mga panget, pwe!”
Umawang ang bibig niya. “Napakabastos ng bibig mong babae ka! Tingnan lang natin kung magtatagal ka sa bagong lilipatan mo. Paniguradong papalayasin ka rin wala pang isang linggo dahil wala ka namang kwenta!”
Ipinilantik ko ang buhok ko saka siya pinang-ikutan ng mga mata. “Wateber!” Binitbit ko na ang bag ko palabas ng kwarto at doon ko nakita ang iba pang mga kasambahay na kanina pa pala nakikinig sa usapan namin ni Tandang Florencia.
Tinaasan ko lang sila ng kilay saka pekendeng-kendeng na dumiretso sa garahe kung saan naghihintay ang driver na maghahatid sa akin sa bagong pagsisilbihan ko.
Oh, ‘di ba? Special talaga ako dahil ipapahatid pa ako. Pakiramdam ko tuloy gusto ako ni Boss Maximo, kaso hindi niya lang maamin sa akin dahil natatakot siya na baka ma-basted ko siya dahil hindi niya abot ang ganda ko.
Sa sobrang ganda ko ay wala pa akong nagiging boyfrin? Boypren? Voyfrin? Ah, basta nobyo. Bakit? Kasi hindi nila abot ang ganda ko. Wala pa akong nakikilalang lalaki na nararapat sa gandang ipinagkaloob sa akin ng mapagbigay na panginoon. Ang sabi sa akin ni inay ay huwag akong basta-basta magpauto sa mga lalaki dahil kakaiba ang ganda ko—gandang bukod na pinagpala.
“Adelina, sigurado ka ba talagang lilipat ka na?” tanong sa akin ni Bruno, ang driver na maghahatid sa akin. Bakas ang pag-aalala sa mukha niya, siguro ay natatakot na siya na hindi na magiging buo ang araw niya kasi hindi na niya makikita ang byutipol peys ko.
“Kung ito ang nakatadhana sa akin, Bruno, tatanggapin ko. Dahil sabi ni inay, ang babaeng maganda ay ako lang at walang iba.”
“H-Ha? Anong konek no’n?”
“Hanapin mo,” pagsusungit ko sa kanya saka ako tuluyang pumasok sa loob ng sasakyan. “Sige na, ihatid mo na ako kahit na masakit para sa ‘yo. Huwag kang mag-alala, makakahanap ka rin ng ibang babaeng kokompleto ng araw mo kahit na hindi sing-ganda ko,” pampapalubag-loob ko sa kanya.
“Anong pinagsasasabi mo?” kunot-noong tanong niya bago siya pumasok at binuhay ang makina ng sasakyan. “Nag-aalala ako sa ‘yo dahi mapupunta ka sa mansyon ni Amadeo.”
Nag-aalala siya? Ibig sabihin nahulog na talaga siya sa akin. Nahuli na siya ng k**andag ni Adelina.
“Salamat sa pag-aalala mo, Bruno, pero ayos lang ako. Kaya ko ang sarili ko,” paninigurado ko sa kanya at matamis siyang nginitian. “Kung sakali mang magtagpong muli ang landas natin, pag-iisipan ko na kung hahayaan kitang manligaw sa akin.”
“Kung ano-anong sinasabi mo. Good item yata ‘yang napapak mo,” sagot na lang nito at tuluyang pinaandar ang sasakyan. “Basta, mag-iingat ka. Huwag kang gagawa ng ikakagalit ni Amadeo kung gusto mo pang mabuhay.”
Hindi ko na pinansin ang sinabi niya. Ibinaling ko na lang ang tingin sa labas ng bintana at tinitigan ang papalubog na araw. Hindi mapigilang malungkot, dahil panigurado akong malulungkot ang mga kalalakihan sa mansyon ni Boss Maximo dahil hindi na nila masisilayan ang walang kapantay kong kagandahan. Pero gano’n talaga ang buhay. Pagtiisan na lang nila ang mayordomang si Florencia tutal siya naman ang pinili ni Boss Maximo na manatili kaysa sa akin.
Halos isang oras din ang itinagal ng biyahe namin ni Bruno kaya ginabi na kami. Tumigil kami sa tapat ng isang malaking kulay itim na gate na gwardiyado ng mga armadong kalalakihan. Kinailangan pa silang kausapin ni Bruno bago kami pinapasok.
Akala ko’y malapit na kami, ngunit kinailangan pa naming bumiyahe nang halos sampung minuto makarating lang sa mismong mansyon kung saan ako maghahasik ng kagandahan. Pagkasilip ko sa bintana ay napaawang na lang ang bibig ko nang makita kung gaano kaganda ang mansyon. Kulay puti ang kabuohang pintura nito. Hindi rin nakatakas sa mga mata ko ang malaking fawntin? pawnten? Ah basta, ‘yong tubig na bumubulusok pataas. Ang laki nito. Parang pwede na akong lumangoy doon at mapagk**alang sirena.
“Nandito na tayo,” sabi ni Bruno.
“Alam ko, kasi tumigil ka na sa pagmamaneho, eh,” sagot ko at lumabas na ng kotse dala ang nag-iisang bag ko.
Maya-maya pa ay may lumabas na lalaking may katangkaran. Moreno at semi kalbo ang buhok. Nakasuot ito ng itim na damit at pantalon at blangko ang ekspresyon. “Ito na ba?” tanong nito kay Bruno.
“Oo. Kayo na ang bahala sa kanya,” sagot nito at umalis na.
Bumaling sa akin ang lalaki at tiningnan ako mula ulo hanggang paa, pero bumalik ang mga mata niya sa dibdib ko. “What’s your name?”
“Kung ang dede ko ang tinatanong mo, Britney ang kanan, Stacey ang kaliwa,” sagot ko sa kanya at inalog pa ang dibdib ko dahilan para mapaiwas ito ng tingin nang ilang segundo bago bumaling sa akin. “P-Pangalan mo,” paglilinaw niya.
“Adelina Matias,” malambing kong pagpapakilala. Hiyang-hiya si Maria Clara sa pagk**alumanay ng boses ko. “Pero pwede mo ako tawagin sa palayaw ko,” dagdag ko at inilahad ang aking k**ay. “You can kol me Adede.”
Kita ko ang pag-ipit niya sa kanyang mga labi na para bang nagpipigil ng tawa. “I’d rather call you Adelina,” saad nito at tinanggap ang k**ay ko. “Pablo. Ako ang kanang-k**ay ni Boss Amadeo. It’s a pleasure to meet you.”
Ngumiti lang ako sa kanya at sabay na kaming pumasok sa loob ng mansyon. At halos mabulag ako sa ganda at aliwalas ng loob. Umawang ang bibig ko nang makita ko ang ginintuang chandelir? shandiler? Ah, basta ‘yon. Meron ding ganito si Boss Maximo pero mas malaki rito.
Kulay puti ang kabuohang kulay ng pintura ng loob at puti at itim naman ang mga kagamitan, lalong-lalo na ang mahabang sofa ‘di kalayuan sa kinatatayuan ko. Sa tapat ko naman ay ang napakalaking hagdanan na nilatagan ng pulang carpet.
Ang ganda.
Isa lang ang ibig sabihin nito—mas mayaman ‘tong bagong boss ko kumpara kay Boss Maximo.
“Nasa taas si Boss Amadeo. Sundan mo ako at ipapakilala muna kita sa kanya bago kita dalhin sa maid’s quarters,” saad ni Pablo at dinala ako sa ikalawang palapag ng bahay.
Ilang puting pintuan pa ang nadaanan namin bago kami huminto sa tapat ng isang kulay itim na pinto.
Kumatok si Pablo, “Boss, nandito na ang pinadala ni Maximo,” sambit niya bago tuluyang binuksan ang pinto. Nauna siyang pumasok at sumunod naman ako.
Agad na pumasok sa ilong ko ang amoy ng tabako. Kaparehong-kapareho ito sa amoy na mula sa mamahaling tabako na hinihithit ni Boss Maximo.
Hinanap ko ang pinagmumulan nito at dinala ako ng mga mata ko sa isang malaking lalaki na mas maputi pa yata sa singk**as—nakaupo sa itim na sofa na humihithit ng tabako. Malinis na nakasuklay paitaas ang itim nitong buhok. Halos mag-isang linya ang makakapal nitong mga kilay habang matalim na nakatingin sa akin ang kanyang itim na mga mata. Kay tangos din ng ilong nito na bumagay sa mapula nitong mga labi.
Inay, ang gwapo! Ang sarap!
Umawang ang bibig ko dahil sa labis na pagk**angha. Rinig na rinig ko ang awit ng mga barkada kong anghel na tila ba’y palatandaan na natagpuan ko na ang matagal ko nang hinahanap—ang lalaking kayang pumantay sa ganda ko. Ang lalaking para sa akin! Ang lalaking tinatawag ni inay na sulmit? solmet? Ah basta, ang nakatadhana para sa akin!
Ano nga ulit ang pangalan ng bagong boss ko? Amadeo?
Sheyt! Pangalan pa lang tigasin na!
“Is this the one Maximo told me about?” tanong nito kay Pablo.
Napalunok ako sa lalim at ganda ng boses nito. Pakiramdam ko’y kinikiliti ang aking makipot na kipipay.
“Yes, boss.”
“Hmm...” Tinitigan ako nitong muli mula ulo hanggang paa, at kagaya ni Pablo ay pansin ko ang pagtigil ng mga mata nito sa aking pinagpalang dibdib. Kaya naman bahagya kong pinaalog sina Britney at Stacey para bumati rito. “How can he throw away such a woman?” naibulalas na lang nito saka tumingin kay Pablo. “I refuse to believe this one’s a maid. She’s too hot to be one.”
Hindi ko masyadong naintindihan ang sinabi nito kaya ngumiti-ngiti lang ako para hindi halata.
“Assign her to my room, got it? I have to keep an eye to this one. She’s suspicious,” dagdag pa nito. At ang naintindihan ko lang sa sinabi niya ay ‘my room’.
Hindi ko tuloy mapigilang kiligin dahil tingin ko’y gusto niya akong manatili sa kwarto niya. Ito na ba ang sinasabi sa akin ni inay na sa oras na makita ko ang lalaking kayang pantayan ang ganda ko ay ‘di na ako magpatumpik-tumpik pa at ipatuhog na ang makipot kong kipipay?
Omegad! Si Boss Amadeo na kaya ang nakatakdang lalaking makakaangkin ng iniingat-inagatan kong kipipay?
~Kabanata 2~
Adelina’s Point of View
Pumapalakpak ang aking kipipay habang pinagmamasdan ko ang gwapong mukha ni Sir Amadeo. Putànginang mukhang ‘yan, parang titig pa lang lalabasan ka na. Naglalaway na ang aking makipot at meshekep na pukemon.
Ito na ba ang sinasabi sa akin ni inay na libòg at pers sayt? Ay, love pala ‘yon.
Sigurado akong siya na ang lalaking karapat-dapat sa ganda ko. Ang natatanging makakapantay sa pamatay na ganda kong taglay!
“Are you listening, woman?”
Napakurap-kurap ako nang marinig ko ang malalim na boses ni Sir Amadeo. Doon ko lang din napansin ang basang pakiramdam sa may gilid ng labi ko, at nang kapain ko ay nanlaki na lang ang mga mata ko nang mapag-alamang naglalaway na pala ako. Shet.
“H-Hindi po, sir. Hindi ako listening,” sagot ko sa kanya ag pinasadahan siya ng tingin. Doon ko lang napansin na itim na roba lang pala ang kanyang suot at sumisilip sa ang matikas niyang dibdib pati na ang namumutok niyang abs.
Palaman, please!
“Ano po palang sinasabi n’yo? Hindi po kasi ako makapag-focus kasi ang sherep—ay este, medyo napagod po ako sa biyahe,” tugon ko at mayuminv ngumiti. Kung may pamaypay lang ako ay itinakip ko na sa aking mukha para ganap na ganap ako bilang isang dalagang pilipina. Kailangan kong umaktong isang mahinhin at meshekep.
“I said, anong ginawa mo at bakit ka itinapon dito sa mansyon ko?” matigas nitong tanong. Naniningkit ang mga mata nito habang tinitingnan ako.
Ene be, metetenew eke.
“Ay, hindi po ako itinapon. Maayos po akong inihatid dito sakay ng isang kotse,” sagot ko sa kanya at muling ngumiti. Tiningnan ko si Pablo, “‘Di ba?”
“O-Oh, yes,” alanganing tugon nito.
Marahas na bumuga ng hangin si Sir Amadeo saka nito nasapo ang noo. “Sa sagot mo pa lang, mukhang alam ko na bakit pa pinalayas,” dismayadong saad nito saka tiningnan ang katabi ko, “Pablo, take her away at baka mapatay ko ‘yan nang wala sa oras,” malalim nitong sambit.
Magsasalita pa sana ako pero mabilis na tinakpan ni Pablo ang bibig ko at hinila ako palabas ng kwarto. Sa pagsara niya ng pinto ay doon niya lang ako binitawan.
“What were you thinking?” aniya. Maging siya ay kumunot na rin ang noo habang nakatingin sa akin. “Bakit gano’n ka sumagot? Do you have a death wish?”
Ako naman ngayon ang kumunot ang noo. Naguguluhan ko siyang tinitigan. Hindi ko kasi maintindihan kung bakit gano’n na lang siya kung mag-react. “Siyempre, ‘yon ang tanong sa akin, kaya sinagot ko lang,” seryosong sabi ko. “Ano bang mali ro’n? Totoo naman talagang inihatid ako rito at hindi itinapon.”
Nasapo niya ang kanyang noo at mahinang nagmura. “Seryoso ka ba?”
“Mukha ba akong nagju-juk?”
“Ju-juk?” kunot-noong tanong niya.
“Nagbibiro. Ano ba ‘yan, simpleng ingles ‘di makaintindi!” angal ko at dismayadong napailing sa kanya. Kanina lang ay ang lakas nitong mag-ingles. Daig pa ang chicharon sa lutong ng ingles, eh.
“Oh, God…” Napailing na lang ito. “Halika na nga, baka kung ano pang magawa ko sa ‘yo!”
Hinila na niya ako pababa. Wala naman akong nagawa kundi ang magpatangay sa kanya hanggang sa makarating kami sa sinasabi niyang maid’s quarter. Agad siyang kumatok dito. Kay lakas ng pagkatok niya at kulang na lang ay sirain niya ang pinto.
Kung sinipa na lang sana niya, eh ‘di tapos.
Maya-maya pa’y may lumabas na matandang babae. Halos nakayuko na ito. Mukhang hindi na nito kayang tumayo nang tuwid. Puti na ang bawat hibla ng buhok at kulubot na ang balat. Parang isang hatsing na lang ay diretso na ito sa purgatoryo.
“This is Manang Pasita. She’s the headservant of the household,” pagpapakilala ni Pablo sa matanda. “Manang, this is Adelina. Siya ang bagong katulong sa mansyon. Ikaw na ang bahala sa kanya, ha? May mga gagawin pa ako,” dire-diretsong sabi nito saka mabilis na umalis nang hindi man lang ako pinagsasalita.
“Adelina,” tawag ng matanda sa akin. Garalgal na ang boses niya at halos hindi ko na marinig dahil sa hina. “Halika, pumasok ka.”
Tumango lang ako at sumunod sa kanya. Pagkapasok ko ay bumungad sa akin ang malawak na silid. May dalawang dobol díck na k**a ngunit isa lang ang mukhang ginagamit.
“Manang, tayong dalawa lang ba ang kasambahay rito?” tanong ko at inilapag ang bag ko sa isang k**a.
Tumango ito. “Tatlo sana tayo, hija, pero biglang umalis ang isa at ‘di na bumalik pa.”
“Ha? Bakit po?”
“Aba’y kung alam ko lang e ‘di sana sinabi ko na sa ‘yo,” pilosopong sagot nito. “Anong gusto mo, pabalikin natin at nang matanong?”
Umawang ang bibig ko. Aba naman talaga. ‘Pag ito tinadyakan ko durog ang mga buto nito! Kokonti na nga lang ang panahon sa mundo pinili pang maging pilosopo.
Sasagutin ko na sana siya pero naalala ko ang sinabi sa akin ni Tandang Florencia na hindi raw ako tatagal nang isang linggo rito. P’wes, papalipasin ko muna ang isang linggo bago ko sagutin ‘tong matandang ‘to.
Hindi ko na lang siya sinagot at inayos ko na lang ang mga gamit ko at ipinasok sa kabinet na para sa akin. Pagkatapos ay sinabayan ako ni Manang Pasita na kusina para makapaghapunan ako.
At habang kumakain ako ay nahagip ng mga mata ko si Sir Amadeo kasama si Pablo. Nakabuntot sa kanya ang iilang mga kalalakihan na nakasuot ng itim na amerikana.
May lamay ba?
“Saan ang punta nila, Manang?” tanong ko sa matanda na kasalukuyang nagpupunas ng lababo.
“Kung hindi ka busy, tanungin mo,” pilosopong sagot nito.
Napapikit na lang ako saka huminga nang malalim. Isang hampas ko lang ng kutsara sa batok nito paniguradong magkikita sila ni k**atayan. Pero kailangan kong kumalma. Sabi ni inay dapat irespeto ang mga nakakatanda. Sige na lang.
“Magtatrabaho sila,” sabi nito nang hindi na ako nagtanong. Parang tanga lang din. “At kung ano ang trabaho nila ay wala ako sa posisyon para magsabi. Basta kapag naging katulong ka rito, lahat ng makikita mo ay dapat ilihim mo at ‘wag na ‘wag ipagsasabi kahit na sino.”
Kita mo ‘to, hindi na ako nagtanong pero bigla-bigla na lang nagsasalita.
“Okay po,” sagot ko na lang at itinuloy ang pagkain dahil gutom na gutom na talaga ako.
“Nag-chat sa akin si Pablo at sinabing hindi mo pa alam ang house rules,” aniya saka ako hinarap. May hawak siyang cellphone na may logo na mansanas na may kagat. Taray, sosyal. Ako nga ay de-keypad lang, eh.
“Sinabi niya rin na ikaw raw ang naatasang maglinis sa silid ni Sir Amadeo,” dagdag niya saka kinalikot ang cellphone niya. “Rule No. 1: Kung anong nakita mo rito sa loob ng mansyon ay mananatili sa loob ng mansyon. Rule No. 2: Sa oras na makapasok ka rito, ay hindi ka na makakalabas. ‘Yon lang.”
Hindi ko naintindihan ang mga sinabi niya, kaya hindi ko na lang din pinansin. House rules lang naman ‘yon. At isa pa, maglilinis lang din naman ako rito ba’t ko pa aalamin.
“Sa guidelines naman ng paglilinis sa kwarto ni Sir Amadeo, ite-text ko na lang sa ‘yo dahil magvi-video call pa kami ng darling ko,” aniya sabay lagay ng iilang hibla ng puti niyang buhok sa likod ng tainga niya saka sumilay ang malanding ngisi sa kanyang mga labi. Pero, impernes, ha; kompleto ang ngipin ni Manang.
At ano raw, vijokol sa darling niya? Aba’y may asim pa pala ‘tong si Manang Pasita at nakabingwit pa! Ibang klase siguro ang asim nito—hindi lang mala-suka, kundi sinamakan!
Nauna na siyang umalis sa akin. At nang matapos akong kumain ay sumunod na rin ako dahil gusto ko nang matulog. Naghugas muna ako ng katawan saka ako nagbihis ng pantulog at umakyat na sa ibabaw na k**a. Hindi na ako napansin ni Manang Pasita dahil abala na ito sa kausap niya sa cellphone niya. Hindi ko na nasilip dahil nakatalukbong siya ng kumot.
Napabuga na lang ako ng hangin saka nahiga at napatitig sa kisame at sinariwa ang gwapong mukha at masarap na katawan ni Sir Amadeo. Grabe, siya na talaga ang itinakda sa akin. Pakiramdam ko’y siya ang pinadala ng langit para masungkit ang aking meshekep na kipipay.
Sabik akong natulog dahil baka makita ko siya sa aking panaginip.
Pero sa kalagitnaan nang gabi ay marahas na bumukas ang aking mga mata nang makaramdam ako ng pagyaning.
‘O-Oh...Ah...Oh, Badong my darling...”
Namilog ang mga mata ko nang makarinig ako ng ungol. Kaming dalawa lang ni Manang Pasita sa kwarto kaya siya agad ang naisip ko. Kaya naman ay pasimple akong sumilip sa ibabang k**a at napasigaw na lang ako sa labis na gulat nang makita ko kung ano ang nangyayari.
Si Manang Pasita...
Nagfi-fingér!
FULL STORY? PM ME IS THE KEY
