Kinga Mrówka - psychoterapia Gestalt i psychodietetyka

01/04/2026

Halo Bydgoszcz :-)

01/04/2026

Czasem mam kłopot z dniami widoczności, bo one trochę zwalniają z zainteresowania daną grupą przez resztę roku. W ten dzień jest największe nasycenie informacji, a potem nic albo klikalne nagłówki.

Dziś właśnie taki dzień jest- Dzień Widoczności Osób Transpłciowych 🏳️‍⚧️. Osób, których poczucie tożsamości jest podważane lub lekceważone. Proces tranzycji jest jednym z najtrudniejszych w krajach europejskich, obciążający daną osobę lub jej najbliższych. Proces, do kontroli którego roszczą sobie prawa zwłaszcza ci nie mający o tożsamości płci większego pojęcia, ale za to będący w gotowości do oceny i interwencji.

Transpłciowość sama w sobie nie jest wskazaniem do psychoterapii. (Podobnie jak cispłciowość) Od tego zaczynam każde wystąpienie w tym temacie.

Wskazaniem są wszystkie trudności, jakich transpłciowa doświadcza od społeczeństwa i otoczenia. Jest nim między innymi depresja, stany lękowe, poczucie braku przynależności, zaburzenia odżywiania, izolacja i myśli rezygnacyjne.

Najwiecej można zrobić wspierając ich dążenia do samostanowienia. Szukać wiarygodnych źródeł wiedzy, bazować na nauce, a nie mitach.

12/12/2025

Witaj dniu!

01/12/2025

„Raz dwa trzy… gonisz Ty.”
Pamiętacie bajkę o żurawiu i czapli?
Raz jedno chciało, raz drugie chciało… a jednak nigdy nie spotkali się w tym samym chceniu.

Bywa tak również w relacjach.

Ona i on.
Na początku to on czaruje, zdobywa, szuka kontaktu. Ona ostrożna, niespieszna, przygląda się, powoli zaczyna się otwierać. Z czasem rośnie jej zaangażowanie, daje sygnały, że jej zależy. I wtedy coś się zmienia — on traci inicjatywę, dystansuje się, jakby jej ciepło odbierało mu energię.

Im bardziej ona się stara, tym on bardziej znika.
Im mocniej on wraca, gdy ona odpuszcza, tym szybciej w niej odżywa nadzieja…
A potem znów to samo.
Koło.
W kółko i w kółko.
Raz jedno się stara, raz drugie — ale rzadko razem.

Co tu się właściwie dzieje?

To bardzo częsty, choć bolesny taniec w relacjach — cykl pościgu i wycofania.
W psychoterapii opisuje się go jako wzorzec lęku przed bliskością i lęku przed odrzuceniem, które rządzą na zmianę dwiema osobami.

Jedno z nich zbliża się, bo potrzebuje kontaktu i potwierdzenia.
Drugie oddala się, bo bliskość budzi napięcie, lęk, poczucie zagrożenia autonomii.
Kiedy osoba zaangażowana przestaje gonić, druga nagle doświadcza pustki, straty — i zaczyna wracać.
A potem role się odwracają.
Wzorzec jest mocny, ale zwykle nieświadomy.

Dlaczego to jest takie męczące?

Bo nikt tu nie jest naprawdę „trudny”.
Każde z nich działa z miejsca własnych, dawnych ran:
• pragnienia bycia ważnym,
• lęku przed utratą,
• lęku przed pochłonięciem,
• nieumiejętności regulowania emocji w bliskości.

To taniec, w którym obie osoby cierpią — choć każda inaczej.

Czy można to zatrzymać?

Tak.
Pierwszym krokiem jest uświadomienie sobie, że to nie „chemia”, „los” ani „magia przyciągania-odpychania”, tylko schemat relacyjny.
I że można się go oduczyć — ucząc się:
• rozpoznawać swoje lęki,
• komunikować potrzeby wprost,
• regulować dystans bez dramatycznych zwrotów akcji,
• budować relację na obecności, a nie na pościgu.

Czasem dopiero terapia pozwala zobaczyć, jak bardzo to powtarzalne i jak bardzo nie musi tak wyglądać.

Bo bliskość nie wymaga polowania.
Bliskość wymaga obecności — jednoczesnej.

19/11/2025

16/11/2025

👉 💔 Bo można chodzić na terapię i wciąż krzywdzić.

To, że ktoś chodzi na terapię, nie znaczy, że przestał krzywdzić innych.
Terapia nie jest magicznym kluczem, który od razu otwiera drzwi do zmiany.
Czasem to dopiero pierwsze niepewne kroki w stronę zrozumienia siebie.
A czasem – sposób, by uciszyć poczucie winy, bez prawdziwej pracy nad sobą.

Bo prawda jest taka, że zmiana nie dzieje się w gabinecie terapeuty, ale w codziennych wyborach:
- w tym, jak reagujemy na frustrację, jak mówimy do bliskich, jak przepraszamy, kiedy zranimy – w tym, jak reagujemy na złość, frustrację, bezsilność.

Niektórzy zatrzymują się na etapie „chodzę na terapię, więc coś robię”, ale nie dopuszczają do siebie, że terapia wymaga odwagi – by spojrzeć w lustro, zobaczyć, co boli… i wziąć za to odpowiedzialność.

Bo terapia to nie zwolnienie z winy.
To zaproszenie do zmiany – i to trudnej, czasem bolesnej, ale prawdziwej.

💚 Zmiana zaczyna się wtedy, gdy zaczynasz być szczery nie tylko wobec terapeuty, ale przede wszystkim – wobec siebie i tych, których kochasz.

Terapia może pomóc Ci zobaczyć, dlaczego ranisz.
Ale tylko Ty możesz zdecydować, czy przestaniesz. 💚

14/11/2025

Warto doceniać Swoje małe sukcesy ;-)