Ośrodek Psychoterapii ,,być sobą" Agnieszka Michnowicz- Olejniczak

11/10/2026

Terapeuta nie wykona pracy za Ciebie, ale może dać Ci narzędzia, wsparcie i bezpieczne oparcie (czyli symboliczną drabinę), dzięki którym lepiej będziesz sobie radzić z trudnościami.

Często pacjenci podświadomie wchodzą w rolę bezradnego dziecka i oczekują od terapeuty roli „wybawcy”. Jeśli terapeuta ulegnie tej presji i zacznie dawać gotowe rady, popełni błąd. Taki układ utrwala jedynie poczucie bezradności pacjenta i stawia terapeutę w pozycji wszechwiedzącego.
Głównym celem terapii nie jest wyręczanie, ale odzyskanie przez pacjenta własnej sprawczości i kontroli nad swoim życiem.

*****

Grafika: Michalina Tańska

11/10/2026

Z cyklu: Olśnienia ❤️

10/10/2026

Wokół zdrowienia po traumie narosło wiele przekonań o tym, co trzeba zrobić, żeby wreszcie „przepracować” przeszłość. Niektóre z tych rzeczy rzeczywiście mogą pomagać. Problem pojawia się wtedy, gdy zaczynamy traktować je jako wystarczającą formę leczenia albo wykorzystujemy je po to, żeby nie mierzyć się z tym, co trudne.

Co samo w sobie nie leczy traumy?

• Rozumienie swojej historii. Możemy bowiem doskonale wiedzieć, dlaczego reagujemy w określony sposób, a mimo to nadal reagować tak samo.

• Psychoedukacja, jeśli zdobywana wiedza nie przekłada się na zmianę tego, jak przeżywamy różne sytuacje i jak się w nich zachowujemy.

• Spiritual bypassing, czyli wykorzystywanie medytacji, jogi, afirmacji czy duchowości przede wszystkim po to, żeby nie mierzyć się z trudnymi emocjami, takimi jak złość, lęk czy żal.

• Przekonanie, że zdrowienie oznacza pozbycie się trudnych emocji. Że jeśli nadal odczuwamy lęk, złość, smutek czy wstyd, to znaczy, że jeszcze nie uporaliśmy się z traumą.

• Ruminacje, czyli nieustanne wracanie myślami do tego, co się wydarzyło, analizowanie przeszłości i zadawanie sobie wciąż tych samych pytań: „Dlaczego?”, „Co mogłem zrobić inaczej?”, „Jak mogłem tego nie zauważyć?”.

• Samo opowiadanie o traumie i wielokrotne wracanie do jej szczegółów.

• Gwałtowne zanurzenie w emocjach, katharsis czy udział w intensywnych warsztatach, które obiecują „przepracowanie traumy” w jeden weekend. To, że przeżyliśmy coś bardzo intensywnie, nie oznacza jeszcze, że udało nam się to doświadczenie przetworzyć.

• Stabilizacja, która staje się celem samym w sobie, trwa bez końca i nigdy nie prowadzi do dalszej pracy.

• Czekanie, aż lęk całkowicie zniknie, zanim pozwolimy sobie wrócić do życia.

• Zmuszanie się do wybaczenia albo przekonanie, że bez wybaczenia sprawcy nie można wyzdrowieć.

Nie ma nic dziwnego w tym, że szukamy prostszych rozwiązań. Chcielibyśmy czasem przeczytać odpowiednią książkę, zrozumieć mechanizmy swoich reakcji, nauczyć się jakiejś techniki albo przeżyć coś na tyle intensywnego, żeby wreszcie móc powiedzieć, że mamy to za sobą. Z traumą jednak rzadko da się poradzić sobie w ten sposób.

Samo zrozumienie tego, co nas spotkało, nie wystarczy. Podobnie jak samo przeżywanie emocji. Zdrowienie często wymaga czasu, sporego wysiłku i wytrwałości, a niekiedy również mierzenia się z tym, czego przez długi czas staraliśmy się unikać.

Fot. Liana S / Unsplash

10/10/2026

09/10/2026

Wewnętrzny krytyk nie tylko ocenia — potrafi uruchomić dawny wstyd, lęk i poczucie bycia „nie dość”. Czasem wystarczy jedno zdanie w głowie („znowu zawaliłeś”, „po co się odzywać?”), by ciało weszło w napięcie, a umysł w zwątpienie. Wtedy krytyk działa jak wewnętrzny trigger — wywołuje reakcję flashbacku emocjonalnego, która często ma korzenie w bardzo wczesnych doświadczeniach relacyjnych. Często wewnętrzny krytyk działa w przebraniu doradcy lub opiekuna, ale jest w tej roli bardzo ułomny i de facto uosabia wewnętrznego agresora.
Pomocny bywa prosty trening:
1. Rozpoznaj – zauważ typowe frazy i ton krytyka (uogólnienia: „zawsze…”, „nigdy…”, „inni robią to lepiej”).
2. Nazwij – „to głos krytyka, a nie pełna prawda o mnie”. Samo nazwanie często osłabia jego wpływ.
3. Odpowiedz – głosem „wewnętrznego opiekuna”: życzliwie, realistycznie, bez pobłażania („zrobiłem najlepiej, jak na ten moment umiałem; mogę rozwijać się i spróbować inaczej”, „to trudne, ale jestem w trakcie uczenia się”; "nawet jeśli w trakcie prezentacji czułem mniej pewności siebie niż bym chciał, przekazałem większość tego, co chciałem powiedzieć").
Nie chodzi o to, żeby krytyka od razu całkowicie wyciszyć. Przez pewien czas uczymy się go rozpoznawać, a potem nie oddawać mu steru — i wzmacniać w sobie część, która widzi szerzej, rozumie więcej i reaguje łagodniej.
→ Refleksja: Jakie zdanie krytyka słyszysz najczęściej — i jaka jest Twoja nowa, bardziej życzliwa odpowiedź?

Przygotował Paweł Malinowski
fot mari lezhava

07/10/2026

Podobno w Indiach istnieje wyjątkowo sprytny sposób łapania małp. Myśliwi wycinają w kokosie otwór na tyle mały, żeby małpa mogła włożyć przez niego tylko łapę. Potem z drugiej strony wiercą dwa jeszcze mniejsze otwory, przewlekają przez nie drut i zostawiają kokosa pod drzewem, mocując go do pnia. Następnie do kokosa wsuwają banana i chowają się. Małpy schodzą i wkładają łapę do kokosa, żeby chwycić banana. Dziura w kokosie jest wycięta tak przemyślanie, że małpa może wsunąć do środka łapę, ale nie może jej wyjąć, mając zaciśnięte palce. Aby uciec, małpa musi po prostu puścić banana. Ale nie chce. Jesteśmy inteligentnymi istotami, a jednak nasz umysł często zastawia na nas bardzo podobną pułapkę. Dlatego rozwijanie postawy „puszczenia” czy też wolności od przywiązania ma fundamentalne znaczenie w praktyce medytacji. Gdy zaczynamy zwracać uwagę na nasze wewnętrzne doświadczenia, szybko odkrywamy, że istnieją pewne myśli, uczucia i sytuacje, do których umysł najwidoczniej chce przylgnąć.

Jon Kabat-Zinn „Życie, piękna katastrofa”. Wydawnictwo: Czarna Owca. Tłum.: Roman Skrzypczak.
fot Mark Stosberg

07/10/2026

W temacie ADHD!
Bardzo wiele osób przychodzi do mojego gabinetu z hipotezą, lub już gotową diagnoza ADHD, po wykonaniu znanego testu. Wiele razy moja ocena była inna, co wynikało z wiedzy klinicznej na temat objawów zaburzeń psychicznych/ emocjonalnych.
Objawy, które rozpoznamy w ADHD występują w wielu innych jednostkach diagnostycznych, pominięcie tego prowadzi do błędnej diagnozy i dalej do niewłaściwego leczenia.
Podobne obserwacje mam w temacie diagnoz Autyzmu u dzieci i u dorosłych. Jakby już nie istniały zaburzenia osobowości o różnych typach, zaburzania lękowe, które w swoim obrazie mogą bardzo pokrywać się z objawami autystycznymi.
Czy chodzi tu też o biznes? Jest zapotrzebowanie na takie diagnozy, więc mnożą się specjaliści ADHD. Jest popyt jest podaż.
Nie oznacza to, że ADHD nie istnieje i nie jest źródłem cierpienia/ chaosu w życiu wielu ludzi. Ale często współwystępuje z innymi zaburzeniami, których widzenie jest kluczowe dla właściwego leczeniem.

Dziękuję za ten artykuł Warchoł.

https://lukaszwarchol.com/blog/diagnosta-od-jednego-rozpoznania/?fbclid=IwdGRjcAUvKHNleHRuA2FlbQIxMQBwZG9mBWZkaWQWUPpPFKPFb1MsVYC-EMCRLzxL5LS0knNydGMGYXBwX2lkCjY2Mjg1NjgzNzkAAR6oyrnQelzyBrpPFgI1D3L5ctEc6EJoUYB-2bS6_2q4hKEZRtMKL_Gx8LEwvw_aem_gH7vV7i_ISaqM_kaFRphZg

Powstał nowy zawód – „diagnosta ADHD". Ale rozpoznanie stawia się przez różnicowanie, a różnicować można tylko z tym, co się zna z gabinetu. Wyobraźcie sobie psychiatrę, który diagnozuje wyłącznie depresję.

06/10/2026

Dokładnie 💕

"Żaden człowiek i żaden ludzki los nie może być porównywany z innym człowiekiem i innym losem. Każda sytuacja jest niepowtarzalna i każda wymaga innych reakcji."
Victor Frankl

fot. Sneha Cecil

05/10/2026

Mam wolny termin dla Pary w środy godz 14.30 od 21.10.
Serdecznie zapraszam 😊