Katarzyna Stachelczyk nie tylko o psychoterapii

26/05/2026

Warto o tym pamiętać.

Wszystkim matkom życzymy wszystkiego dobrego.

26/05/2026

Moje życzenia z okazji Dnia Matki. Mój był piękny. A Wasz? ❤️❤️❤️https://www.facebook.com/share/p/1DzM1bihdJ/

21/05/2026

Dbanie o siebie w zawodach pomocowych, to nasz profesjonalny obowiązek, a zarazem wielka przyjemność. Jak dbacie o siebie?

ttps://www.facebook.com/share/p/1CjaKiVwhf/

Serdecznie zapraszamy na nowe zajęcia w PIE, w ramach pracy własnej, w dniu 4 lipca 2026, w Łodzi, pt.: „Co opowiada ciało terapeuty: teraz, wieczorem i za 7 lat?”

Zajęcia są źródłem wsparcia w aktywności zawodowej. Wzmacniają kompetencje dbania o siebie na poziomie ciała. Zmniejszą obciążenia pracą. Zapobiegają wypaleniu zawodowemu i zmniejszą jego ryzyko.

🟣W programie rozpoznawanie:
➡co dzieje się podczas pracy w ciele osoby pomagającej?
➡co wspierający może rozpoznać w ciele wieczorem?
➡co można robić teraz, aby za symboliczne siedem lat czerpać satysfakcję z wykonywanego zawodu?
➡jak poprzez minimalny i maksymalny język ruchu szukać ulgi w ciele?
➡jak budować codzienne nawyki zwiększające fizyczny i psychiczny komfort pracy?

🟣Spotkania przeznaczone są dla:
➡ psychologów
➡ lekarzy
➡ stomatologów
➡ pielęgniarek
➡ fizjoterapeutów
➡ pedagogów
➡ osób wspierających, czyli zajmujących się pomaganiem.

Uczestnictwo w spotkaniu spełnia również wymogi pracy własnej dla psychoterapeutów ubiegających się o certyfikat w Polskim Towarzystwie Psychiatrycznym oraz Polskim Towarzystwie Psychologicznym. Umożliwia uzyskanie 10 godzin pracy własnej.

🟣Osoby prowadzące: Iwona Woźniakowska, Anna Stefaniak

Spotkania planowane są raz na kwartał. Najbliższy termin w dniu 4 lipca 2026 r. Kolejne terminy wkrótce.
Spotkania można powtarzać. Odbywają się w godzinach 10.00 - 17:30 w Polskim Instytucie Ericksonowskim w Łodzi, ul. Łąkowa 7A, Budynek D., II piętro.

🟪Zapisy: [email protected]
🟪Koszt jednego spotkania: 620 zł

18/05/2026

Pięknie napisane Igor Rotberg - Psychologia Współczesna Dziękuję ❤️

Towarzyszenie osobie w żałobie rzadko polega na znalezieniu właściwego zdania. Częściej polega na tym, żeby nie próbować zbyt szybko zamienić cierpienia w spokój, milczenia w rozmowę, bezradności w działanie. Wiele osób po stracie i tak doświadcza presji, że powinny „iść dalej”, „wrócić do życia”, „wziąć się w garść” albo przeżywać żałobę w sposób bardziej zrozumiały dla otoczenia. Gdy tak się nie dzieje, może pojawić się poczucie winy: że żałoba trwa za długo, że przychodzi falami, że raz jest rozpacz, raz złość, raz pustka, a czasem nawet śmiech lub chwila ulgi. Tymczasem żałoba nie jest zadaniem do wykonania według zewnętrznego harmonogramu. Jest procesem, w którym człowiek stopniowo uczy się żyć w świecie zmienionym przez stratę. Nie oznacza to, że wszystko „musi minąć”. Oznacza raczej, że relacja z tym, co się wydarzyło, może z czasem przybierać inne formy.

Dlatego wspieranie osoby w żałobie wymaga nie tylko empatii, ale też zdolności do wytrzymywania własnego dyskomfortu. Czasem chcemy pocieszać, doradzać, poklepywać po plecach albo mówić, że „będzie dobrze”, ponieważ trudno nam patrzeć na czyjś ból i nie mieć nad nim kontroli. Możemy wtedy, nawet z dobrą intencją, próbować przyspieszać coś, co potrzebuje swojego tempa. Możemy też nieświadomie traktować osobę w żałobie tak, jakby była popsuta i wymagała naprawienia. A ona nie jest popsuta. Jest po stracie. Czasem najbardziej pomocne okazuje się nie to, że wiemy, co powiedzieć, ale to, że potrafimy usiąść obok, zostać, nie oceniać i nie poprawiać jej przeżyć. Być z nią taką, jaka jest teraz. Uznając, że jej życie odtąd będzie inne, ale nie musi być przeżywane w samotności.

Fot. Tim Mossholder / Unsplash

17/05/2026

Ile jeszcze można wytrzymać?

To pytanie słyszę dziś bardzo często.
Zwłaszcza od kobiet, które przez lata były „dzielne”, „silne”, „ogarniające wszystko”.

Aż pewnego dnia ciało zaczyna mówić:
bezsennością, napięciem, lękiem, mgłą mózgową, kołataniem serca, bólem brzucha…

I wtedy wiele osób słyszy tylko:
„to stres”.

Ale co właściwie kryje się pod tym zdaniem?

W najnowszym odcinku podcastu „Nie tylko o psychoterapii” rozmawiam z Katarzyna Aleksandrzak o:

▪️ kulturze wytrzymywania
▪️ psychosomatyce i przeciążeniu układu nerwowego
▪️ granicach, które ciało odczuwa jak zagrożenie
▪️ wstydzie i nadodpowiedzialności
▪️ oraz o tym, jak odróżnić prawdziwą odporność psychiczną od życia „na kredyt ciała”.

To rozmowa o kobietach, które przez lata funkcjonowały w trybie:
„dam radę”.
Nawet wtedy, gdy organizm od dawna próbował powiedzieć:
„już nie mogę”.

Padło też jedno pytanie, które długo zostało mi w głowie:

„Czy możliwe jest, że część tego, co nazywamy dziś odpornością psychiczną, jest po prostu dobrze wytrenowaną zdolnością do ignorowania własnych granic?”

🎙 Premiera już wkrótce.

Jestem ciekawa:
czy Waszym zdaniem żyjemy dziś w kulturze odporności… czy raczej w kulturze wytrzymywania?

24/04/2026

Narcyz to nie wszystko.

I wiem, że to może wywołać sprzeciw.

Bo jeśli ktoś został zraniony, bardzo łatwo (i czasem bardzo potrzebnie) jest nazwać to jednym słowem.

„Narcyz”.

Tylko że z perspektywy psychologii to nie jest cała prawda.

Bo relacje niszczą nie tylko osoby z rysami narcystycznymi.

Relacje niszczą też:
– osoby, które boją się bliskości i uciekają
– osoby, które są tak zależne, że tracą siebie
– osoby, które nie mówią wprost, tylko sabotują
– osoby, które reagują tak intensywnie, że wszystko się rozpada
– osoby, które kontrolują, bo inaczej nie czują się bezpiecznie

I teraz trudne pytanie:

👉 Czy naprawdę chcemy rozumieć ludzi…
czy tylko mieć proste etykiety?

W nowym odcinku podcastu mówię o 14 typach osobowości i o tym, jak każdy z nich może ranić — i dlaczego.

Nie po to, żeby usprawiedliwiać.
Po to, żeby widzieć więcej.

🎧 Posłuchaj: https://www.spreaker.com/episode/odcinek-61-narcyz-to-nie-wszystko-o-14-typach-osobowosci-ktore-warto-znac-zeby-lepiej-rozumiec-siebie-i-innych--71614908

Jestem ciekawa Twojej opinii:
👉 czy „narcyz” to dziś nadużywane słowo?

toksycznerelacje świadomość emocje psychoterapia rozwojosobisty zdrowiepsychiczne granice stylprzywiązania samorozwój refleksja

24/04/2026

Narcyz to nie wszystko.

I wiem, że to może wywołać sprzeciw.

Bo jeśli ktoś został zraniony, bardzo łatwo (i czasem bardzo potrzebnie) jest nazwać to jednym słowem.

„Narcyz”.

Tylko że z perspektywy psychologii to nie jest cała prawda.

Bo relacje niszczą nie tylko osoby z rysami narcystycznymi.

Relacje niszczą też:
– osoby, które boją się bliskości i uciekają
– osoby, które są tak zależne, że tracą siebie
– osoby, które nie mówią wprost, tylko sabotują
– osoby, które reagują tak intensywnie, że wszystko się rozpada
– osoby, które kontrolują, bo inaczej nie czują się bezpiecznie

I teraz trudne pytanie:

👉 Czy naprawdę chcemy rozumieć ludzi…
czy tylko mieć proste etykiety?

W nowym odcinku podcastu mówię o 14 typach osobowości i o tym, jak każdy z nich może ranić — i dlaczego.

Nie po to, żeby usprawiedliwiać.
Po to, żeby widzieć więcej.

🎧 Posłuchaj: https://www.spreaker.com/episode/odcinek-61-narcyz-to-nie-wszystko-o-14-typach-osobowosci-ktore-warto-znac-zeby-lepiej-rozumiec-siebie-i-innych--71614908

Jestem ciekawa Twojej opinii:
👉 czy „narcyz” to dziś nadużywane słowo?

14/04/2026

Są takie momenty w konflikcie, kiedy…

👉 nie wiesz, co powiedzieć
👉 mówisz coś i od razu tego żałujesz
👉 albo milczysz… a potem myślisz: „dlaczego nic nie powiedziałem/powiedziałam?”

I zostaje poczucie bezradności.

Bo nie chodzi o to, że nie wiesz, co myślisz.

👉 tylko nie wiesz, jak to powiedzieć, żeby nie pogorszyć sytuacji.

Dziś o 18:00 będziemy pracować właśnie nad tym na webinarze:

✔ co dzieje się w nas w konflikcie
✔ jak zatrzymać automatyczną reakcję
✔ jak mówić, żeby nie zaogniać rozmowy

I dam Ci też coś bardzo konkretnego:

👉 gotowe zdania „wytrychy”, które pomagają
– złagodzić napięcie
– zachować asertywność
– i nie stracić siebie w rozmowie

Bez teorii.
Z przykładami z życia.

Jeśli czujesz, że w konfliktach często się gubisz — zapraszam.

👉 https://kursy.strefa-balansu.pl/subskrypcja-miesieczna

Z serdecznością,
Katarzyna

14/04/2026

https://www.facebook.com/share/p/1EEFyw15qm/

20/03/2026

Coraz więcej mówi się o kryzysie zdrowia psychicznego wśród dzieci i młodzieży.

Ale rzadziej zadajemy sobie pytanie:

czy uczymy dzieci, jak radzić sobie z emocjami?

W najnowszym odcinku podcastu „Nie tylko o psychoterapii” rozmawiam z
Agnieszką Kulus-Klepacką z Fundacji Uniwersytet Dzieci.

Fundacja stworzyła program „Ja w świecie emocji”, z którego skorzystało już ponad:

✔ 63 000 uczniów
✔ 3 500 nauczycieli

Rozmawiamy o tym:

• dlaczego emocje powinny być w szkole „przedmiotem obowiązkowym”
• co dziś najbardziej obciąża psychikę dzieci i młodzieży
• jak rodzice i nauczyciele mogą wspierać odporność psychiczną młodych ludzi
• jakie proste działania naprawdę pomagają dzieciom radzić sobie z trudnymi emocjami

To rozmowa ważna dla każdego dorosłego, który ma kontakt z dziećmi.

Bo odporność psychiczna nie pojawia się sama.
Ona rozwija się w relacjach.

🎧 Posłuchaj odcinka:

Coraz częściej słyszymy o kryzysie zdrowia psychicznego wśród dzieci i młodzieży. W gabinetach psychoterapeutycznych, w szkołach, w domach – wszędzie