Dietetyk Kliniczny, Psychodietetyk mgr Helena Niemeczek

28/05/2026

„Ona jest gruba”,
„Jest ulana”,
„nie chcę takich nóg”,
„nie zjem, bo utyję”,
„będą się ze mnie śmiać” — to nie są pojedyncze zdania. Dzieci naprawdę tak mówią.

Jako specjalista dietetyki i jako mama dwóch dziewczynek (4 i 6 lat) widzę, jak wcześnie zaczyna się to wchłanianie. W domu nie komentujemy ciał. A mimo to to przychodzi z zewnątrz: przedszkole, szkoła, rówieśnicy, przypadkowe teksty dorosłych.

W gabinecie słyszę też o wyśmiewaniu w grupie, o „boczkach na WF-ie”, o komentarzach typu
„ty nie jedz, bo już i tak jesteś duża”.

Dzieci potrafią się już same nawzajem ważyć słowami.

I nadal zdarzają się szkoły, gdzie dzieci są ważone grupowo — przy innych dzieciach, z komentarzami, porównywaniem, śmiechem. Dla dziecka to nie jest neutralne „ważenie”. To publiczna ocena ciała.

Z drugiej strony często spotykam się ze zdziwieniem rodziców, że nie buduję motywacji przez strach: „bo będą się śmiać”, „bo boczki będą wystawały”, „bo nikt cię nie polubi”.

Bo to nie jest motywacja. To jest wstyd, który zostaje na lata.

Reżyseria - Artem Rachkelyuk Zdjęcia - Mateusz WołoczkoMontaż - S...

09/05/2026

W gabinecie bardzo często słyszę:
„Ja mam dużo ruchu. W pracy ciągle biegam.”
„Przy dzieciach nie siadam.”
„W ogródku robię cały dzień.”

I wierzę, że ci ludzie są zmęczeni.

Ale coraz częściej myślę, jak bardzo pomyliliśmy przeciążenie z dbaniem o zdrowie.

Bo można całe życie być w ruchu — i jednocześnie nie budować zdrowia, sprawności ani kondycji.

Nasza aktywność często nie jest dziś troską o ciało. Jest obowiązkiem. Ciągłym robieniem czegoś dla innych. Byciem potrzebnym. Byciem użytecznym.

I wielu osobom bardzo trudno pozwolić sobie na ruch, który nie ma praktycznego efektu. Spacer bez celu. Trening tylko dla siebie. Godzinę, po której nie zostaje posprzątany dom ani odhaczona lista zadań.

Jakby ciało zasługiwało na uwagę tylko wtedy, gdy jest produktywne.

To smutne, jak bardzo odpoczynek, rekreacja i dbanie o własną sprawność zaczęły być traktowane jak luksus albo fanaberia.

A przecież aktywność fizyczna nie jest nagrodą za wykonane obowiązki.

Jest podstawową potrzebą człowieka.

Nie po to, żeby bardziej się podobać. Po to, żeby żyć dłużej. Sprawniej. I mniej boleśnie.

22/04/2026

Podagrycznik od lat funkcjonuje jako „zioło na dnę moczanową”. W praktyce gabinetowej to jedna z częstszych rekomendacji, z którymi przychodzą pacjenci.

Jako dietetyk, który pracuje też ze studentami i lubi fitoterapię, patrzę na to z dwóch stron – zainteresowania roślinami i konieczności opierania się na dowodach naukowych.

był tradycyjnie stosowany w łagodzeniu objawów dny , jednak na dziś:
– brakuje dobrej jakości badań klinicznych u ludzi
– nie ma ustalonego skutecznego dawkowania
– nie wykazano, by realnie obniżał poziom kwasu moczowego

Dostępne są natomiast dane laboratoryjne wskazujące na potencjalne działanie przeciwzapalne i obecność związków antyoksydacyjnych.

To ważna różnica: potencjał biologiczny nie jest równoznaczny z efektem klinicznym.

Podagrycznik może być elementem diety – jako roślina jadalna i źródło różnorodności. Nie powinien być jednak traktowany jako metoda leczenia.

W przypadku dny moczanowej podstawą pozostaje modyfikacja stylu życia i – jeśli to konieczne – leczenie farmakologiczne.

Zioła mogą wspierać, ale nie zastępują terapii o udowodnionej skuteczności.

Jeśli masz dnę moczanową albo podwyższony kwas moczowy – skonsultuj swoje działania z dietetykiem lub lekarzem, zamiast opierać się tylko na pojedynczych zaleceniach z internetu.