Karmienie w problemie Daria Jugo

21/08/2026

W poniedziałek 28.08 wyjątkowo inne godziny rejestracji ⤴️

11/08/2026

Udostępniony przeze mnie jakiś czas temu film o porcjach wywołał naprawdę sporo emocji nie tylko wśród rodziców 🤍
Pojawiło się wiele komentarzy, różnych opinii i dyskusji. I bardzo dobrze, bo temat jedzenia dzieci jest ważny i często mocno związany z naszymi własnymi doświadczeniami z dzieciństwa.

Chcę Ci powiedzieć jedną ważną rzecz: dzieci naprawdę pamiętają atmosferę przy jedzeniu, często zostaje to z nimi na całe życie.

Teksty przy stole typu:
„zjedz jeszcze trochę”,
„musisz dokończyć”,
„jak nie zjesz, nie dostaniesz deseru”
mogą wydawać się niewinne, ale uczą dziecko ignorowania sygnałów własnego ciała, a przecież dziecko rodzi się z naturalną umiejętnością regulowania głodu i sytości. Ono naprawdę wie, kiedy jest najedzone.

Kiedy zmuszamy dziecko do jedzenia, bardzo łatwo zaburzyć tę naturalną relację. W przyszłości może to prowadzić do jedzenia ponad potrzebę, trudności z odczytywaniem sytości albo niezdrowej relacji z jedzeniem. Dlatego tak ważne jest zaufanie.

Rodzic decyduje co i kiedy podać, ale dziecko decyduje ile zje.

I wiem, że czasem trudno to odpuścić. Zwłaszcza kiedy martwisz się, że dziecko „zjadło za mało”, ale budowanie zdrowej relacji z jedzeniem jest dużo ważniejsze niż jeden niedojedzony obiad. Celem nie jest pusty talerz tylko sprawienie, że dziecko ufa swojemu ciału.

A jak to wygląda u Was? Podziel się swoimi doświadczeniami w komentarzu.

29/07/2026

W gabinecie od Was słyszę, jak często martwicie się, kiedy dziecko nie chce jeść kawałków.
Pojawia się stres, frustracja i lęk, że „coś jest nie tak”. Bardzo często wtedy wracają papki, bo są bezpieczniejsze i po prostu łatwiejsze.

Ale warto pamiętać, że za trudnościami z jedzeniem kawałków często stoi coś więcej niż „wybrzydzanie”. Szczególnie u dzieci, które były wcześniakami, były karmione sondą albo mają dużą wrażliwość w obrębie buzi. Ich ciało zapamiętało różne doświadczenia związane z karmieniem i potrzebuje więcej czasu, aby oswoić nowe struktury jedzenia.

I właśnie tutaj ogromną rolę odgrywa podejście rodzica bez presji, bez zmuszania i bez wkładania jedzenia do buzi „żeby chociaż spróbowało”.

Dziecko dużo łatwiej buduje dobre doświadczenia z jedzeniem, kiedy może samo dotknąć, powąchać, polizać czy zdecydować, ile chce wziąć do ust. Nawet jeśli na początku tylko bawi się kawałkiem - to też jest nauka.

Najważniejsze to nie rezygnować z proponowania kawałków, nawet jeśli dziecko jeszcze ich nie zjada. Spokojna ekspozycja, cierpliwość i poczucie bezpieczeństwa naprawdę potrafią zmienić bardzo dużo, dzięki temu jedzenie Twojego dziecka nie kojarzy mu się z presją i stresem, a z odkrywaniem i ciekawością.

I najczęściej to Ty jako spokojny i opanowany rodzic jesteś największym wsparciem.

Masz podobny problem?
Napisz do mnie wiadomość!

23/07/2026

U pacjentów zmiany😁 Pojawiła się chęć próbowania, a dzięki temu nowe produkty w diecie 👌

20/07/2026

Drodzy pacjenci!

W sprawie zapisów na pierwsze konsultacje prosimy o kontakt z recepcją w poniedziałki w godzinach od 16:00 do 18:00.

Ewentualnie prosimy o wiadomość SMS, oddzwonimy 😊

Numer do kontaktu: 730-188-351 ☎️

psychodietetyk dziecięcy Kielce | neofobia żywieniowa u dzieci | zaburzenia odżywiania u dzieci i młodzieży | wybiórczość pokarmowa u dzieci terapia | awersja pokarmowa u dziecka | arfid zaburzenia odżywiania | psychodietetyk dziecięcy online | rozszerzanie diety dziecka

20/07/2026

Dlaczego w takiej sytuacji zawsze pytam: czy dziecko dostało kiedyś zakaz brudzenia się?

Bo to często jest klucz.

Podczas rozszerzania diety wielu rodziców w dobrej wierze - karmi dziecko, pilnuje czystości, nie pozwala się pobrudzić. Tylko że dla dziecka jedzenie to też poznawanie świata przez dotyk, a jeśli tego zabraknie, pojawia się opór oraz wyżej wymienione symptomy.

Ale jest też druga strona.

Jeśli widzisz, że dziecko nie tylko unika jedzenia rękami, ale też:
– nie lubi mycia włosów, zębów czy obcinania paznokci
– reaguje bardzo intensywnie na różne bodźce (zapach, dźwięk)
– przeszkadzają mu metki w ubraniach,

To może być kwestia nadwrażliwości sensorycznej.

W takiej sytuacji warto skonsultować się ze specjalistą integracji sensorycznej, bo nie każde „nie chcę dotykać” to wybór.

Czasem to sygnał, że dla dziecka świat jest po prostu… za intensywny.

A rolą rodzica nie jest zmuszanie, tylko zrozumienie i pomoc dziecku się z tym oswoić.

15/07/2026

Droga mamo 🤍
Jeśli żyjesz cały czas w biegu, wszystko dźwigasz sama i nie umiesz prosić o pomoc, to naprawdę trudno będzie Ci mieć cierpliwość do kolejnego „nie”, płaczu czy trudnych emocji Twojego dziecka. I to nie dlatego, że jesteś złą mamą tylko dlatego, że jesteś przeciążona, przemęczona i przebodźcowana.

Bardzo często próbujemy być spokojne dla wszystkich dookoła, jednocześnie całkowicie ignorując siebie. A przecież nie da się cały czas dawać, kiedy samemu jest się pustym w środku.

Kiedy mama jest na granicy wytrzymałości, nawet małe rzeczy zaczynają przytłaczać. Kolejny bałagan, kolejne wołanie „mamo”, kolejny bunt czy odmowa potrafią wywołać złość, choć wcale nie chcemy tak reagować.

Dlatego zanim zaczniesz wymagać od siebie więcej cierpliwości, spokoju i łagodności wobec dziecka - zatrzymaj się na chwilę i zapytaj siebie: „czy ja sama mam dziś w sobie przestrzeń, żeby dawać?”

Bo zadbanie o siebie to nie egoizm tylko podstawa. To właśnie od tego zaczyna się spokojniejsze macierzyństwo 🤍

Mama też potrzebuje czułości, odpoczynku i wsparcia. Nie musi zasługiwać na pomoc dopiero wtedy, kiedy już całkiem opadnie z sił.

10/07/2026

Bardzo często słyszę od rodziców:
„U babci zje wszystko, w przedszkolu też, a w domu nie chce nawet spróbować”.

Rodzice zastanawiają się wtedy, co jest nie tak z ich dzieckiem. A prawda jest taka, że bardzo często wszystko jest w porządku.

W takim przypadku to prawdopodobnie nie kwestia trudności sensorycznych, a … atmosfery w domu przy stole.

W przedszkolu dziecko ma dość spory luz. Jedna pani, dużo dzieci, mniej uwagi skupionej na jednym talerzu. Dzięki temu dziecko nie czuje presji, więc je swobodnie.

W tej sytuacji u babci często sytuacja wygląda podobnie, więcej spokoju, mniej kontroli, więcej „odpuszczenia”.

A w domu?
Często pojawia się napięcie, namawianie, „zjedz jeszcze trochę”, „spróbuj”, „no chociaż kęs”.

I jeśli dziecko je gdzie indziej, a w domu nie to nie jest problem z jedzeniem, a sygnał, że warto przyjrzeć się temu, co dzieje się przy stole.

Odpowiedź sobie na pytania:
✅Czy nie ma za dużo nacisku?
✅Czy dziecko nie czuje presji?

Dziecko nie zawsze musi mieć problem z jedzeniem. Czasami jego problemem jest to, jak my dorośli do niego podchodzimy.

08/07/2026

25/06/2026

Dziś spędziłam kolejne popołudnie w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym nr 2 w Skarżysku-Kamiennej.

Razem z terapeutami, opiekunami i rodzicami dyskutowaliśmy na temat rozszerzania menu dzieci z wybiórczością pokarmową.

Wymienialiśmy się doświadczeniem, rodzice opowiadali co jest dla nich najtrudniejsze, dzielili się swoją codziennością. Uwielbiam takie spotkania!