Zaburzenia odżywiania-psychoterapia Kraków

29/07/2026

Czego naprawdę potrzebuje osoba zmagająca się z zaburzeniami odżywiania?

Wiele osób myśli, że zdrowienie polega przede wszystkim na tym, aby „zacząć normalnie jeść”. Oczywiście odpowiednie odżywienie organizmu jest niezwykle ważne. Jednak równie ważne jest to, w jakich warunkach człowiek próbuje wracać do zdrowia.

Co jest więc ważne?

- Spokój
Jeśli każdego dnia żyjesz w ciągłym napięciu, pośpiechu, konfliktach czy niepewności, Twój organizm pozostaje w stanie gotowości do walki lub ucieczki. W takim stanie bardzo trudno skupić się na zdrowieniu. Spokój nie oznacza życia bez problemów ale możliwość choć na chwilę odetchnąć i poczuć,że nie musisz być cały czas czujny_a.

-Poczucie bezpieczeństwa
Bezpieczeństwo to coś więcej niż dach nad głową. To świadomość, że możesz powiedzieć o swoim cierpieniu bez obawy przed oceną. To relacje, w których nie musisz udawać, że wszystko jest w porządku. To miejsce, gdzie możesz być sobą także wtedy, gdy jest Ci trudno.

-Wsparcie zamiast kontroli.
Osoby z zaburzeniami odżywiania często potrzebują obecności drugiego człowieka, ale nie ciągłego nadzoru. Pomaga usłyszeć:
Jestem z Tobą.
Widzę, że jest Ci trudno.
Nie musisz przechodzić przez to sam_a.
- Odpoczynek.
Organizm wyniszczony zaburzeniami odżywiania potrzebuje ogromnej ilości energii na regenerację. Odpoczynek jest częścią leczenia.

-Czas.
Nie da się wyzdrowieć w tydzień ani miesiąc. Zdrowienie to proces pełen małych kroków, czasem zatrzymań, a czasem nawrotów.To część drogi.

-Relacje, które dają ukojenie, a nie kolejne rany.
Jeżeli każdego dnia doświadczasz krytyki, zawstydzania, nadmiernej kontroli lub ciągłego stresu, zdrowienie staje się znacznie trudniejsze. Często terapia obejmuje również naukę stawiania granic i budowania relacji, które nie podtrzymują cierpienia.

-Akceptacja .
Nie chodzi o akceptację choroby, ale o akceptację człowieka. Każdy potrzebuje czuć, że jego wartość nie zależy od liczby na wadze, rozmiaru ubrań czy tego, co zjadł danego dnia.

Jako psychoterapeutka często widzę, że osoby z zaburzeniami odżywiania są niezwykle wytrwałe, odpowiedzialne i wymagające wobec siebie. Przez lata nauczyły się walczyć ze sobą, zamiast być po swojej stronie.Dlatego zdrowienie nie polega wyłącznie na zmianie sposobu jedzenia. Polega również na stopniowym tworzeniu życia, w którym jest więcej bezpieczeństwa niż lęku, więcej życzliwości niż krytyki i więcej wsparcia niż samotności.

Jeśli zmagasz się z zaburzeniami odżywiania, chcę, żebyś zapamiętał_a jedno:

Nie potrzebujesz idealnych warunków, żeby zacząć zdrowieć. Ale masz prawo szukać takich ludzi i takich miejsc, które będą wspierały Twój powrót do zdrowia.

Zdrowienie zaczyna się nie tylko od pierwszego posiłku. Czasem zaczyna się od pierwszego doświadczenia, że ktoś Cię naprawdę rozumie i zostaje przy Tobie, nawet wtedy, gdy jest trudno.

10/07/2026

Trauma a zaburzenia odżywiania – jaki jest między nimi związek?

Kiedy słyszymy słowo „trauma”, często myślimy o jednym, bardzo dramatycznym wydarzeniu. Tymczasem trauma może mieć różne oblicza. Dla jednej osoby będzie to wypadek, dla innej przemoc, długotrwałe doświadczenie odrzucenia, zaniedbania, życia w ciągłym napięciu lub braku poczucia bezpieczeństwa.

Nie każda osoba, która doświadczyła traumy, rozwinie zaburzenia odżywiania. Tak samo nie każda osoba zmagająca się z zaburzeniami odżywiania ma za sobą traumatyczne doświadczenia. Zaburzenia odżywiania mają złożone podłoże – wpływają na nie czynniki biologiczne, psychologiczne i społeczne.

U części osób jedzenie lub kontrolowanie go staje się sposobem radzenia sobie z emocjami, z którymi trudno sobie poradzić. Głodzenie się, objadanie czy zachowania kompensacyjne mogą przynosić chwilową ulgę, poczucie kontroli lub odwracać uwagę od cierpienia. Nie rozwiązują jednak problemu, z czasem same stają się źródłem jeszcze większego bólu.

Dlatego terapia często nie skupia się wyłącznie na jedzeniu. Ważne jest także zrozumienie, co kryje się pod objawami.

Czasem warto zadać sobie pytanie nie:
“Dlaczego to robię?”

Lecz:
“Przed czym to zachowanie ma lub miało mnie chronić?”

To spojrzenie nie ma na celu usprawiedliwiania choroby, ale jej zrozumienie. Kiedy rozumiemy funkcję, jaką pełnią lub pełniły dane zachowania, łatwiej jest znaleźć zdrowsze sposoby radzenia sobie z emocjami i stopniowo odzyskiwać równowagę.

Jeśli zmagasz się z zaburzeniami odżywiania i trudnymi doświadczeniami z przeszłości, pamiętaj, że nie musisz przechodzić przez to samotnie. Odpowiednie wsparcie może pomóc nie tylko odbudować relację z jedzeniem, ale także bezpiecznie przepracować to, co przez długi czas pozostawało niewypowiedziane.

22/05/2026

Czy codziennie walczysz z własnym odbiciem?

Dla wielu osób z zaburzeniami odżywiania lustro nie jest tylko odbiciem.
Staje się miejscem codziennej kontroli, oceniania i krytyki siebie.
Osoba chorująca patrzy na swoje ciało przez pryzmat lęku, perfekcjonizmu i niskiego poczucia własnej wartości.
Widząc swoje odbicie, może skupiać uwagę wyłącznie na „niedoskonałościach”, które dla innych są niewidoczne.

Często za tym sposobem patrzenia na siebie stoją głębsze schematy psychiczne — między innymi schemat wadliwości oraz schemat bezwzględnych standardów.

Wtedy lustro przestaje pokazywać rzeczywistość.
Zaczyna pokazywać surową ocenę siebie.

Jedno spojrzenie potrafi uruchomić:

- wstyd,
- lęk,
- poczucie bycia „niewystarczającą”,
- potrzebę jeszcze większej kontroli nad jedzeniem i ciałem.

Zaproponuje Ci dziś ćwiczenie, które często robimy w gabinecie:

Stań przed lustrem i zwróć uwagę na pierwszą myśl, która pojawia się w Twojej głowie.

Następnie zadaj sobie pytanie:

Czy to jest fakt czy głos wewnętrznego krytyka?

Spróbuj zamienić ocenę na neutralny opis.

Zamiast:

- wyglądam okropnie
- nigdy nie będę wystarczająco dobra
- moje nogi są okropne

spróbuj:

- mam ciało
- mam trudność, by spojrzeć na siebie łagodnie
- stoję prosto
- to może być mój aktywny schemat, a nie obiektywna prawda

Na początku może to być trudne ale zmiana relacji ze sobą często zaczyna się od zauważenia, że nie każda myśl o sobie jest prawdą.

03/02/2026

Anoreksja (jadłowstręt psychiczny) to poważne zaburzenie, które wciąż bywa upraszczane i błędnie interpretowane. Często kojarzona wyłącznie z jedzeniem i wagą, w rzeczywistości dotyka znacznie głębszych obszarów funkcjonowania człowieka — emocji, relacji, poczucia własnej wartości i kontroli.

Dla wielu osób anoreksja nie jest jedynie „chęcią bycia szczupłym”, lecz próbą poradzenia sobie z wewnętrznym chaosem. Ograniczanie jedzenia może dawać złudne poczucie kontroli w świecie, który wydaje się przytłaczający, nieprzewidywalny lub emocjonalnie zbyt intensywny. Z czasem jednak to, co miało chronić, zaczyna niszczyć — zarówno ciało, jak i psychikę.

Warto podkreślić, że anoreksja:
– nie ma jednego „wyglądu” – osoba chora nie zawsze jest skrajnie wychudzona
– nie dotyczy wyłącznie nastolatek – chorują także dorośli, mężczyźni i osoby w różnym wieku
– nie jest wyborem – to choroba, a nie brak silnej woli

Komentarze w rodzaju „po prostu jedz”, „wystarczy się ogarnąć” czy „inni mają gorzej” — choć często wypowiadane z bezradności — mogą pogłębiać poczucie wstydu i izolacji. Osoba zmagająca się z anoreksją zwykle i tak toczy wewnętrzną walkę, pełną lęku, napięcia i poczucia winy.

Proces zdrowienia jest możliwy, ale rzadko bywa szybki czy prosty. Wymaga czasu, specjalistycznego wsparcia i bezpiecznej relacji terapeutycznej, w której można stopniowo przyglądać się temu, co kryje się pod objawem, a nie jedynie walczyć z samym zachowaniem.

Jeśli zauważasz u siebie lub kogoś bliskiego:
– silny lęk przed jedzeniem lub przybraniem na wadze
– nadmierną koncentrację na kontroli ciała i kalorii
– wycofanie z relacji, drażliwość, spadek nastroju
– poczucie, że jedzenie „przejmuje kontrolę nad życiem”

— warto potraktować to jako sygnał, nie ocenę. Prośba o pomoc jest oznaką odwagi. Nie musisz radzić sobie z tym sam/a. W moim gabinecie oferuję bezpieczną, opartą na zaufaniu przestrzeń do rozmowy i wspólnego poszukiwania źródeł trudności, które stoją za objawami.

Jeśli czujesz, że to może być dobry moment, zapraszam do kontaktu i umówienia konsultacji. Pomoc jest dostępna — i warto po nią sięgnąć.

24/12/2025

06/12/2025

Życzę Wam dziś pięknych prezentów mikołajkowych- akceptacji, uważności, troski i miłości do siebie🧑‍🎄🎅🏾w terapii uczymy się tego krok po kroku

Fragment filmu Angel-A

26/11/2025

Bulimia – czym jest i jak ją rozumieć?

Bulimia, znana także jako żarłoczność psychiczna, to zaburzenie odżywiania charakteryzujące się naprzemiennymi epizodami niekontrolowanego objadania się oraz próbami zapobiegania przybieraniu na wadze. Najczęściej przybierają one formę wymiotów prowokowanych, nadużywania środków przeczyszczających, intensywnych ćwiczeń lub głodówek. Choć bulimia kojarzona jest przede wszystkim z jedzeniem, w rzeczywistości ma swoje korzenie w emocjach, niskim poczuciu własnej wartości i trudnościach w radzeniu sobie ze stresem.

Epizody objadania zwykle przebiegają w ukryciu i wiążą się z poczuciem utraty kontroli. Po nich pojawia się silny lęk, wstyd oraz poczucie winy, które prowadzą do zachowań kompensacyjnych. Cykl ten może powtarzać się wielokrotnie, stając się dla osoby zmagającej się z bulimią wyczerpującym i bolesnym schematem.

Bulimia dotyka osoby w różnym wieku i o różnej budowie ciała. Zaburzenie to nie zawsze jest widoczne na pierwszy rzut oka, dlatego ważna jest wrażliwość i świadomość otoczenia. Nieleczona bulimia może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, takich jak zaburzenia elektrolitowe, problemy z sercem, uszkodzenie przewodu pokarmowego czy wahania nastroju.

Leczenie bulimii zwykle obejmuje psychoterapię (często terapię poznawczo-behawioralną), edukację żywieniową oraz – jeśli jest to potrzebne – wsparcie psychiatryczne. Kluczowe jest zrozumienie, że bulimia nie jest wyborem ani „złą wolą”, lecz realnym, wymagającym profesjonalnej pomocy zaburzeniem. Osoby nią dotknięte mogą odzyskać zdrowie i równowagę dzięki odpowiedniemu wsparciu.

Jeśli zmagasz się z bulimią lub podejrzewasz ją u bliskiej osoby – pamiętaj, że nie jesteś w tym sam/a. Profesjonalna pomoc psychologiczna naprawdę działa i może być pierwszym krokiem do odzyskania równowagi.

Dbajmy o siebie i rozmawiajmy o zdrowiu psychicznym bez tabu. 💚