02/03/2026
🩺 Czym jest choroba Leśniowskiego-Crohna?
Choroba Leśniowskiego-Crohna to przewlekła, zapalna choroba jelit (IBD), która może obejmować każdy odcinek przewodu pokarmowego – od jamy ustnej aż po odbyt. Najczęściej dotyczy końcowego odcinka jelita cienkiego oraz jelita grubego. Choroba ma charakter nawrotowy – okresy zaostrzeń przeplatają się z remisją (czyli wyciszeniem objawów).
To schorzenie autoimmunologiczne – układ odpornościowy nieprawidłowo reaguje i wywołuje stan zapalny w obrębie jelit. Choroba nie jest zaraźliwa, ale wymaga stałej kontroli lekarskiej i odpowiednio dobranej diety.
🔎 Objawy choroby Leśniowskiego-Crohna
Objawy mogą być różne i zależą od lokalizacji oraz nasilenia stanu zapalnego. Najczęstsze to:
przewlekła biegunka (czasem z domieszką krwi),
bóle brzucha (często w prawym dolnym podbrzuszu),
utrata masy ciała,
osłabienie i przewlekłe zmęczenie,
stany podgorączkowe lub gorączka,
niedokrwistość,
brak apetytu.
Mogą występować także objawy pozajelitowe, np. bóle stawów, zmiany skórne czy problemy z oczami.
🥗 Dieta w chorobie Leśniowskiego-Crohna
Nie istnieje jedna uniwersalna dieta dla wszystkich chorych – sposób żywienia powinien być dopasowany indywidualnie, szczególnie w zależności od tego, czy pacjent jest w fazie zaostrzenia, czy remisji.
🔥 W okresie zaostrzenia
Celem jest odciążenie jelit i zmniejszenie podrażnienia.
Zalecenia:
dieta lekkostrawna,
ograniczenie błonnika (szczególnie surowych warzyw i owoców),
unikanie produktów wzdymających (rośliny strączkowe, kapusta),
ograniczenie tłuszczów smażonych i ciężkostrawnych potraw,
wykluczenie alkoholu i ostrych przypraw,
częste, małe posiłki.
W niektórych przypadkach lekarz może zalecić dietę płynną, przemysłowe diety odżywcze lub nawet żywienie dojelitowe.
🌿 W okresie remisji
Dieta jest bardziej urozmaicona, ale nadal powinna być dobrze tolerowana.
Wskazówki:
stopniowe zwiększanie ilości błonnika (jeśli nie powoduje dolegliwości),
pełnowartościowe białko (chude mięso, ryby, jaja),
zdrowe tłuszcze (np. oliwa z oliwek),
monitorowanie tolerancji nabiału (u części chorych występuje nietolerancja laktozy),
dbanie o odpowiednią podaż witamin i składników mineralnych (szczególnie żelaza, witaminy B12, D).