29/05/2026
Historia szczepień na tężec
Szczepionka przeciw tężcowi to jedna z tych rzeczy w medycynie, które kompletnie zmieniły codzienność — dziś skaleczenie zardzewiałym gwoździem kojarzy się głównie z wizytą po dawkę przypominającą, a jeszcze sto kilkadziesiąt lat temu tężec był często wyrokiem.
Czym właściwie jest tężec?
Tężec wywołuje bakteria Clostridium tetani, która produkuje bardzo silną toksynę atakującą układ nerwowy. Problemem nie jest sama bakteria, tylko właśnie toksyna. Choroba powoduje bolesne skurcze mięśni, szczękościsk i często kończyła się śmiercią.
Początki: odkrycie bakterii
W latach 80. XIX wieku japoński lekarz i bakteriolog Kitasato Shibasaburō wyizolował bakterię odpowiedzialną za tężec i pokazał, że to jej toksyna powoduje objawy choroby. To był ogromny przełom, bo otworzył drogę do stworzenia odporności przeciw toksynie.
Surowica przeciwtężcowa
Pod koniec XIX wieku Emil von Behring oraz Kitasato opracowali metodę wykorzystania przeciwciał przeciw toksynie tężcowej. Powstała tzw. surowica przeciwtężcowa — jeszcze nie szczepionka, ale sposób leczenia i częściowej ochrony.
Było to bardzo ważne zwłaszcza podczas wojen, gdy zakażenia ran tężcem były częste.
Prawdziwa szczepionka: toksoid tężcowy
Kluczowy krok nastąpił w latach 20. XX wieku. Francuski weterynarz i biolog Gaston Ramon odkrył, że toksynę można chemicznie „unieczynnić” formaldehydem. Taka unieszkodliwiona toksyna — toksoid — nie wywoływała choroby, ale nadal uczyła układ odpornościowy rozpoznawania zagrożenia.
To właśnie jest podstawa współczesnej szczepionki przeciw tężcowi.
II wojna światowa i masowe szczepienia
Podczas II wojny światowej szczepienia przeciw tężcowi zaczęto szeroko stosować u żołnierzy. Efekt był spektakularny: liczba przypadków i zgonów gwałtownie spadła. To był jeden z pierwszych bardzo wyraźnych dowodów skuteczności nowoczesnych szczepień ochronnych.
Dzisiejsze szczepionki
Obecnie szczepionka przeciw tężcowi zwykle występuje w preparatach skojarzonych, np.:
DTP / DTaP, Tdap — przeciw błonicy, tężcowi i krztuścowi
lub przeciw błonicy i tężcowi Td, ale także jako monowalentna szczepionka, która nie zawiera żywych bakterii, lecz zawiera oczyszczony toksoid tężcowy, czyli „wyłączoną” toksynę.
Dlaczego potrzebne są dawki przypominające?
Odporność po szczepieniach przeciw tężcowi z czasem słabnie, dlatego zaleca się dawkę przypominającą mniej więcej co 10 lat.
Tężec jest wyjątkowy, bo przechorowanie nie daje trwałej odporności. Nawet osoba, która przeżyła tężec, nadal może zachorować ponownie — dlatego szczepienie jest potrzebne także po przebytej chorobie.
Źródło grafiki: https://szczepienia.pzh.gov.pl/wp-content/uploads/2024/02/14.-Te%CC%A8z%CC%87ec-1920x2715.jpg