Homeopata Olsztyn- Karolina Knaut

20/05/2026

HOMEOPATIA NIE LECZY CZ. 2

Homeopatia jest jedynie informacją/bodźcem, a organizm sam pod wpływem tej informacji uruchamia procesy naprawcze i się samouzdrawia.

Mięsak wrzecionowato- komórkowy zaotrzewnowy jest rzadkim rodzajem raka tkanek miękkich. Jedyną dostępną opcją leczenia jest resekcja chirurgiczna, a następnie chemioterapia. W miarę
jak medycyna komplementarna staje się coraz szerzej stosowana w leczeniu raka, indywidualnie dobrana terapia homeopatyczna może stanowić alternatywę dla inwazyjnych interwencji i obciążeń
ekonomicznych z nimi związanych.

U 41-letniego mężczyzny zdiagnozowano mięsaka wrzecionowato- komórkowego, w postępującym przebiegu pomimo konwencjonalnej chemioterapii, odniósł korzyści ze zindywidualizowanego klasycznego leczenia homeopatycznego. Remedia homeopatyczne (...) ordynowano pacjentowi w zależności od jego ogólnego obrazu symptomatologii fizycznej i psychicznej.

W ciągu 7 miesięcy od rozpoczęcia leczenia guz zniknął, a związana z nim dolegliwości i jakość życia uległy poprawie, co utrzymywało się w 4-letnim okresie obserwacji. (...)

Poniżej źródło 👇 publikacja w iomcworld. Aby przeczytać w języku polskim kliknij polską flagę 🇵🇱

Also available in   Retroperitoneal Spindle Cell Sarcoma Unresponsive to Conventional Approach, Managed with Individualized Homeopathy A Case Report Shahin Mahmud, Seema Mahesh and George Vithoulkas Case Report – (2024) Volume 10, Issue 3 Abstract Introduction: The retroperitoneal spindle cell sa...

18/05/2026

HOMEOPATIA NIE LECZY CZ 1.

Homeopatia jest jedynie informacją/bodźcem, a organizm sam pod wpływem tej informacji uruchamia procesy naprawcze i się samouzdrawia.

Bielactwo nabyte, znane również jako leukodermia, to autoimmunologiczna choroba skóry, która powoduje utratę melaniny.
Bielactwo nabyte nie jest rzadką chorobą, ale jest trudne w leczeniu i ma ogromny wpływ na stan emocjonalny pacjenta.

W poniższej publikacji w "American Journal of Case Raports" przedstawiono serię 14 przypadków bielactwa nabytego, które (z ang.) leczone były homeopatią, stosując indywidualne oraz całościowe podejście do pacjentów i ich objawów.

Aby przeczytać po polsku kliknij polską flagę 🇵🇱

A series of 14 cases of vitiligo are presented that were treated with individualized homeopathic remedies that were based on plant, animal, or mineral compounds. There were 13 women and one man in the case series, with a mean age 29.8 years, and a mean follow-up from treatment of 58 months. Also ava...

08/05/2026

A tu taka ciekawostka. Czy homeopatią można wspierać poważne choroby? Nie tylko infekcje katarki i kaszle?

Przypadek kobiety ze stwardnieniem rozsianym, na które zachorowała po usunięciu nowotworu jajnika.

Jesteście ciekawi jak zakończy się ta historia?
Zapraszam na webinar 👇

https://echk.pl/produkt/webinar-z-dr-d-chabanov-przypadek-stwardnienia-rozsianego-po-stlumieniu-nowotworu-jajnika/

02/05/2026

„Problemem nie jest brak technologii. Problemem jest selektywna ślepota”

https://www.facebook.com/share/p/14f9Ng3nM7F/?mibextid=wwXIfr

Czy naprawdę nadal powinniśmy się czuć komfortowo, diagnozując chorobę dopiero wtedy, gdy zdąży już narobić szkód? ❌

Współczesna diagnostyka obrazowa jest– nieco ironicznie– ofiarą własnego sukcesu.

Widoczność struktur osiągnęliśmy niemal perfekcyjną.

Problem w tym, że biologia choroby nie zaczyna się od struktury.

Zaczyna się od fizjologii.

To, co nazywamy „wczesnym wykrywaniem”, bywa w praktyce jedynie elegancko opóźnionym potwierdzeniem.

Guz, zmiana, uszkodzenie– to już nie sygnał.

To konsekwencja.

♨️ Termografia medyczna próbuje zajrzeć tam, gdzie klasyczne obrazowanie rzadko patrzy w dynamikę zapalenia, mikrokrążenie i przepływy metaboliczne.

Nie pokazuje „co się zepsuło”, tylko „co zaczyna się rozstrajać”.

A przecież zapalenie nie jest dodatkiem do choroby.

Jest jej językiem.

W onkologii, chorobach sercowo-naczyniowych, neurodegeneracji czy zespołach bólowych– to właśnie ono często pisze pierwszy rozdział.

I tu pojawia się pytanie, które brzmi niewygodnie głównie dlatego, że jest zbyt proste:

Jeśli choroba zaczyna się na poziomie funkcji, dlaczego nadal tak chętnie diagnozujemy ją dopiero na poziomie struktury?

Oczywiście – termografia nie jest złotym standardem.

Ale żadna pojedyncza metoda nim nie jest.

Medycyna to nie monolog, tylko dialog narzędzi.

Problemem nie jest brak technologii.

Problemem jest selektywna ślepota.

Ignorowanie wczesnych sygnałów fizjologicznych nie sprawia, że znikają.

Sprawia tylko, że spotykamy je później– droższe, bardziej złożone i mniej odwracalne.

Medycyna lubi nazywać się „evidence-based”.

Czasem jednak sprawia wrażenie, że praktykujemy raczej damage-based medicine.

Może więc warto– spokojnie, bez ideologii, bez systemowego zaślepienia– zadać sobie pytanie:

czy my jeszcze wykrywamy chorobę…

czy już tylko dokumentujemy jej skutki?

⸻

📚 Bibliografia (APA 7, DOI / PubMed / Google Scholar ready):

1. Hanahan, D., & Weinberg, R. A. (2011). Hallmarks of cancer. Cell, 144(5), 646–674. https://doi.org/10.1016/j.cell.2011.02.013
2. Libby, P. (2002). Inflammation in atherosclerosis. Nature, 420, 868–874. https://doi.org/10.1038/nature01323
3. Medzhitov, R. (2008). Origin of inflammation. Nature, 454, 428–435. https://doi.org/10.1038/nature07201
4. Hotamisligil, G. S. (2006). Inflammation and metabolic disorders. Nature, 444, 860–867. https://doi.org/10.1038/nature05485
5. Coussens, L. M., & Werb, Z. (2002). Inflammation and cancer. Nature, 420, 860–867. https://doi.org/10.1038/nature01322
6. Mantovani, A., et al. (2008). Cancer-related inflammation. Nature, 454, 436–444. https://doi.org/10.1038/nature07205
7. Ridker, P. M., et al. (2017). Anti-inflammatory therapy. NEJM, 377, 1119–1131. https://doi.org/10.1056/NEJMoa1707914
8. Tracey, K. J. (2002). Inflammatory reflex. Nature, 420, 853–859. https://doi.org/10.1038/nature01321
9. Ferrucci, L., & Fabbri, E. (2018). Inflammaging. Nat Rev Cardiol, 15, 505–522. https://doi.org/10.1038/s41569-018-0064-2
10. Franceschi, C., et al. (2000). Inflamm-aging. Ann NY Acad Sci, 908, 244–254. https://doi.org/10.1111/j.1749-6632.2000.tb06651.x
11. Pilling, L. C., et al. (2017). Inflammation biomarkers. Nat Commun, 8, 15159. https://doi.org/10.1038/ncomms15159
12. Brioschi, S., et al. (2020). Neuroinflammation. Nat Rev Neurosci, 21, 69–82. https://doi.org/10.1038/s41583-019-0244-2
13. Glass, C. K., et al. (2010). Mechanisms of inflammation. Cell, 140, 918–934. https://doi.org/10.1016/j.cell.2010.02.016
14. Calder, P. C., et al. (2017). Inflammatory disease. Nat Rev Immunol, 17, 1–14. https://doi.org/10.1038/nri.2017.89
15. O’Neill, L. A., et al. (2016). Metabolic inflammation. Nat Rev Immunol, 16, 553–565. https://doi.org/10.1038/nri.2016.70
16. Chen, G. Y., & Nunez, G. (2010). Sterile inflammation. Nat Rev Immunol, 10, 826–837. https://doi.org/10.1038/nri2873
17. Swartz, M. A., et al. (2012). Tumor microenvironment. Cancer Res, 72, 2473–2480. https://doi.org/10.1158/0008-5472.CAN-11-4132
18. Hanahan, D. (2022). Hallmarks update. Cancer Discov, 12, 31–46. https://doi.org/10.1158/2159-8290.CD-21-1059
19. DeBoer, M. D. (2013). Chronic inflammation. Curr Opin Endocrinol, 20, 141–148. https://doi.org/10.1097/MED.0b013e32835ec6e8
20. Petersen, A. M., & Pedersen, B. K. (2005). Exercise & inflammation. J Appl Physiol, 98, 1154–1162. https://doi.org/10.1152/japplphysiol.00164.2004
21. Chovatiya, R., & Medzhitov, R. (2014). Stress and inflammation. Nat Rev Immunol, 14, 689–701. https://doi.org/10.1038/nri3732
22. Tabas, I., & Glass, C. K. (2013). Macrophages in disease. Cell, 154, 1242–1254. https://doi.org/10.1016/j.cell.2013.08.009
23. Nathan, C., & Ding, A. (2010). Nonresolving inflammation. Cell, 140, 871–882. https://doi.org/10.1016/j.cell.2010.02.029
24. Calder, P. C. (2013). Diet and inflammation. Proc Nutr Soc, 72, 1–7. https://doi.org/10.1017/S0029665112002943
25. Dinarello, C. A. (2011). IL-1 in disease. Immunity, 34, 1–10. https://doi.org/10.1016/j.immuni.2011.01.010
26. Aggarwal, B. B. (2004). Inflammation pathways. Cancer Cell, 6, 203–208. https://doi.org/10.1016/j.ccr.2004.09.006
27. Mantovani, A. (2009). Tumor-associated macrophages. Nat Rev Immunol, 9, 543–555. https://doi.org/10.1038/nri2602
28. Taubes, G. (2002). Inflammation theory. Science, 296, 242–245. https://doi.org/10.1126/science.296.5566.242
29. Ridker, P. M. (2016). Residual inflammatory risk. Eur Heart J, 37, 1720–1722. https://doi.org/10.1093/eurheartj/ehw146
30. Libby, P., et al. (2011). Inflammation and thrombosis. J Am Coll Cardiol, 57, 205–214. https://doi.org/10.1016/j.jacc.2010.09.020
31. Tremblay, M. È., et al. (2011). Microglia function. Nat Rev Neurosci, 12, 135–146. https://doi.org/10.1038/nrn3015
32. Kotas, M. E., & Medzhitov, R. (2015). Homeostasis and disease. Cell, 160, 816–827. https://doi.org/10.1016/j.cell.2015.02.010
33. Pickup, J. C. (2004). Inflammation in diabetes. Diabetologia, 47, 1–9. https://doi.org/10.1007/s00125-003-1280-6
34. Donath, M. Y., & Shoelson, S. E. (2011). Type 2 diabetes. Nat Rev Immunol, 11, 98–107. https://doi.org/10.1038/nri2925
35. Furman, D., et al. (2019). Chronic inflammation. Nat Med, 25, 1822–1832. https://doi.org/10.1038/s41591-019-0675-0
36. Singh, T., & Newman, A. B. (2011). Aging and inflammation. J Gerontol A, 66, 451–456. https://doi.org/10.1093/gerona/glq232
37. Calder, P. C., et al. (2011). Immune function. Br J Nutr, 106, S5–S78. https://doi.org/10.1017/S0007114511000173
38. Kiecolt-Glaser, J. K., et al. (2010). Stress & immunity. Nat Rev Immunol, 10, 365–376. https://doi.org/10.1038/nri2765
39. Dantzer, R., et al. (2008). Cytokines and behavior. Nat Rev Neurosci, 9, 46–56. https://doi.org/10.1038/nrn2297
40. O’Connor, J. C., et al. (2009). Cytokine-induced depression. Biol Psychiatry, 65, 732–741. https://doi.org/10.1016/j.biopsych.2008.09.029
41. Miller, A. H., et al. (2009). Inflammation and depression. Biol Psychiatry, 65, 732–741. https://doi.org/10.1016/j.biopsych.2008.09.029
42. Perry, V. H., et al. (2010). Neuroinflammation. Nat Rev Neurol, 6, 193–201. https://doi.org/10.1038/nrneurol.2010.17
43. Heneka, M. T., et al. (2015). Alzheimer’s disease. Lancet Neurol, 14, 388–405. https://doi.org/10.1016/S1474-4422(15)70016-5
44. Ransohoff, R. M. (2016). Neuroinflammation overview. Nat Rev Immunol, 16, 123–135. https://doi.org/10.1038/nri.2015.12
45. Nathan, C. (2002). Points of control. Nature, 420, 846–852. https://doi.org/10.1038/nature01320
46. Medzhitov, R. (2010). Inflammation 2010. Nature, 454, 428–435. https://doi.org/10.1038/nature07201
47. Tabas, I. (2010). Macrophage death. Nat Rev Immunol, 10, 36–46. https://doi.org/10.1038/nri2679
48. Hotamisligil, G. S. (2017). Inflammation revisited. Nature, 542, 177–185. https://doi.org/10.1038/nature21363
49. Calder, P. C. (2020). Nutrition & immunity. BMJ, 370, m2826. https://doi.org/10.1136/bmj.m2826
50. Furman, D. (2021). Immune aging. Nat Rev Immunol, 21, 1–12. https://doi.org/10.1038/s41577-021-00554-7

09/02/2026

Od razu mam w głowie tekst piosenki Kaśki Sochackiej: „nie dziś, dziś nie przeproszę wybacz mi, jeszcze mi głupio, jeszcze wstyd. Bałagan mam w głowie nie myślę rozsądnie…” którą uwielbiam ❤️ dzięki za konkret Agnieszka Prajwocka Szyfry podświadomości - psychobiologia, konsultacje, warsztaty 🙏

Integracja po konflikcie - prosta instrukcja obsługi człowieka 😉

Nie każdy moment w konflikcie nadaje się do rozmowy.
I bardzo wiele relacji psuje się nie przez sam konflikt, tylko przez zły moment na dialog.

Jeśli w trakcie zranienia wpadam w mózg gadzi - nie rozmawiam.
Kropka.

To nie jest przestrzeń na „dojrzałość”, „empatię” ani „dogadanie się”.
To jest przestrzeń walki, ucieczki albo zamrożenia.
Nie mam wtedy dostępu do kory przedczołowej.
Nie widzę całości.
Widzę zagrożenie.

I dokładnie to samo dotyczy mojego partnera.

Z tego miejsca:
- każde słowo brzmi jak atak,
- każda intencja jest źle interpretowana,
- rozmowa nie prowadzi do bliskości, tylko do eskalacji.

Dlatego w konflikcie najpierw się wycofuję.
Nie z relacji - z rozmowy.
Zajmuję się sobą. Reguluję ciało. Oddycham. Ruszam się. Czekam.

Kiedy przechodzę do układu limbicznego, coś się zmienia.
Pojawia się smutek, żal, tęsknota.
Już nie chcę walczyć - chcę być blisko.

To nadal nie jest czas na rozmowę.
To jest czas na kontakt bez słów.
Przytulenie. Dotyk. Bycie obok.
Ciało mówi: nie jesteśmy wrogami.

Dopiero gdy wracam do kory przedczołowej, mogę rozmawiać.
Dopiero wtedy:
- widzę więcej niż swoją perspektywę,
- słyszę, zamiast się bronić,
- mogę wziąć odpowiedzialność za swoją część.

I dopiero wtedy rozmowa ma sens.

Integracja po konflikcie to proces przechodzenia przez obwody mózgu,
a nie „dobra komunikacja”.

Jeśli próbujemy rozmawiać z poziomu gadziego albo limbicznego,
to nie rozwiązujemy konfliktu.
My go tylko utrwalamy.

Bliskość wraca wtedy, gdy szanujemy biologię.
A nie wtedy, gdy próbujemy ją przeskoczyć „bo tak trzeba”.

Poczyniłam wiele obserwacji siebie (i innych) będąc w tych stanach i z fascynacją dostrzegam, jak bardzo różne myśli generuję, jak bardzo zniekształcam rzeczywistość w zależności w którym obwodzie się akurat „znajduję”. I jak, przy daniu sobie przestrzeni i czasu na regulację, to się błyskawicznie zmienia.

To dotyczy każdej relacji, nie tylko romantycznej.

Szyfry Podświadomości
Aga

16/12/2025

Ważne 💖

https://www.facebook.com/share/p/17UdBJ98X6/?mibextid=wwXIfr

Uwaga trądzik, AZS, egzema...

Wszyscy chcemy dzisiaj pięknie wyglądać, nie mieć zmarszczek, ani tym bardziej jakiś ohydnych pryszczy na twarzy.
Wchodząc do pierwszej lepszej drogerii dostajemy zawrotu głowy od preparatów "upiększających" skórę.

Wśród nastolatków modne dzisiaj są wszelkiego rodzaju silne środki hamujące trądzik, osuszające wypryski pimple pads po środki hormonalne.

Ale czy zastanawialiście się kiedyś nad tym jaki wpływ ma stosowanie tego wszystkiego na ogólną kondycję waszego organizmu? Otóż NAJGORSZY Z MOŻLIWYCH👇

My jako homeopaci wiemy czym jest "podróż choroby" i wiemy czym kończy się tłumienie AZS, wysypek, trądziku- w wyniku stosowania agresywnych środków takich jak sterydy, antybiotyki, izotek i innych.

Zmiany skórne znikają na jakiś czas lub co gorsza na stałe, ale skąd potem, nagle pojawiają się problemy z sercem, reumatoidalne zapalenie stawów, astma czy inne problemy natury psychicznej, jak depresja, zaburzenia emocjonalne?...

Pojawienie się tych chorób to właśnie konsekwencja TŁUMIENIA ZMIAN SKÓRNYCH. Dynamika zaburzenia nie znika, nie spływa jak woda po kaczce, tylko zmienia miejsce w ciele. Wchodzi w głębsze obszary.

Nawet dla homeopaty są to trudne przypadki, bo wiemy czym grozi stłumienie zmian skórnych i jak ważne jest właściwe ich prowadzenie.

Jeśli chciałbyś/chciałabyś nauczyć się o tych konsekwencjach i jak rozwiązywać takie i podobne problemy z pomocą homeopatii- nadal do końca lutego możesz dołączyć do naszego 3-letniego Kursu Nowa Szkoła Homeopatii Klasycznej.
Zapisy tutaj 👇
https://echk.pl/produkt/nowa-szkola-homeopatii-klasycznej-kurs-3-letni/
lub na [email protected]
💜💜💜

08/11/2025

Homeopatia medycyną przyszłości ❤️
https://www.facebook.com/share/v/1ZtUvaaQJc/?mibextid=wwXIfr