14/06/2026
https://www.facebook.com/share/p/1CEYbntoa5/
Parcie w toalecie – niedoceniany czynnik ryzyka dysfunkcji dna miednicy.
W codziennej praktyce klinicznej często spotykamy pacjentki i pacjentów, którzy traktują parcie podczas mikcji lub defekacji jako coś naturalnego. Tymczasem prawidłowe opróżnianie pęcherza i odbytnicy powinno odbywać się przy współpracy mięśnia wypieracza pęcherza lub perystaltyki jelita z rozluźnieniem mięśni dna miednicy, a nie poprzez generowanie wysokiego ciśnienia śródbrzusznego.
Dlaczego parcie jest problemem?
Regularne zwiększanie ciśnienia śródbrzusznego prowadzi do przeciążania struktur dna miednicy, tkanek podporowych narządów miednicy mniejszej oraz zwieraczy.
W dłuższej perspektywie może przyczyniać się do:
🔹 obniżenia narządów miednicy mniejszej (POP),
🔹 rozwoju lub nasilenia rectocele,
🔹 zaburzeń defekacji typu dyssynergicznego,
🔹 niepełnego opróżniania odbytnicy,
🔹 zaburzeń mikcji i zalegania moczu po mikcji,
🔹 dolegliwości bólowych w obrębie miednicy,
🔹 zwiększonego napięcia mięśni dna miednicy.
Badania wskazują, że przewlekłe parcie jest częstym elementem obrazu klinicznego u osób z zaburzeniami defekacji i może współwystępować z objawami ze strony dolnych dróg moczowych.
Parcie nie oznacza słabych mięśni
Wbrew powszechnemu przekonaniu problem nie zawsze wynika z osłabienia dna miednicy. U części pacjentów obserwuje się sytuację odwrotną – nadmierne napięcie i brak zdolności do prawidłowej relaksacji mięśni podczas wypróżnienia lub mikcji.
Jeżeli mięśnie dna miednicy nie potrafią się rozluźnić, organizm próbuje kompensować ten problem poprzez zwiększanie ciśnienia śródbrzusznego, czyli właśnie parcie.
Na co warto zwrócić uwagę podczas diagnostyki?
✅ konieczność parcia przy każdym wypróżnieniu,
✅ konieczność parcia podczas oddawania moczu,
✅ uczucie niepełnego opróżnienia pęcherza lub odbytnicy,
✅ wielokrotne wizyty w toalecie w celu dokończenia mikcji lub defekacji,
✅ wspomaganie wypróżnienia uciskiem krocza lub tylnej ściany pochwy,
✅ współistniejące objawy bólowe w obrębie miednicy.
Rola fizjoterapii uroginekologicznej
Postępowanie terapeutyczne nie powinno ograniczać się wyłącznie do wzmacniania mięśni dna miednicy. Kluczowe znaczenie ma ocena:
✔ koordynacji oddechowo-przeponowej,
✔ pracy tłoczni brzusznej,
✔ zdolności relaksacji mięśni dna miednicy,
✔ wzorców mikcyjnych i defekacyjnych,
✔ nawyków toaletowych.
Terapia ukierunkowana na poprawę koordynacji i relaksacji mięśni dna miednicy może istotnie zmniejszać objawy związane z zaburzeniami opróżniania pęcherza i odbytnicy.
Parcie nie jest strategią leczenia problemu. Jest sygnałem, że układ odpowiedzialny za opróżnianie nie funkcjonuje optymalnie.
Czy w swojej praktyce spotykasz pacjentki, które „na wszelki wypadek” parciem kończą mikcję lub wypróżnienie? Jakie strategie terapeutyczne sprawdzają się u Ciebie najlepiej?
Źródła:
- Cardozo L., Staskin D. (red.), CRC Press, 2017.
- Diagnosis and Treatment of Dyssynergic Defecation. Journal of Neurogastroenterology and Motility, 2016.
- Rectocele: Incidental or Important? Observe or Operate?. Clinical Gastroenterology and Hepatology, 2022.
- Dysfunctional Urinary Voiding in Women with Functional Defecatory Disorders. Neurourology and Urodynamics, 2010.
- International Continence Society. Terminology Reports and Standards for Pelvic Floor Dysfunction.
Pozdrawiamy
Marta Topolska i Zespół Polskiego Stowarzyszenia Ginekologii i Uroginekologii
#
