YourSelf- Gabinet psychoterapii

09/09/2026

20/08/2026

Wdzięczność osadza nas w teraźniejszości.

22/07/2026

Depresja może być objawem głębszych trudności osobowościowych
Depresja nie zawsze jest wyłącznie odrębną chorobą. U części osób obniżony nastrój, brak energii, poczucie pustki, bezwartościowości i utrata motywacji mogą współwystępować z zaburzeniami osobowości lub wynikać z utrwalonych sposobów przeżywania siebie i budowania relacji z innymi.
Osoba może przez lata zmagać się z silnym lękiem przed odrzuceniem, niestabilnym poczuciem własnej wartości, nadmiernym krytycyzmem wobec siebie, trudnością w regulowaniu emocji albo powtarzającymi się konfliktami w relacjach. Kolejne rozczarowania i poczucie niezrozumienia mogą stopniowo prowadzić do wycofania, bezradności oraz objawów depresyjnych.
W takich sytuacjach samo zmniejszenie objawów depresji może nie wystarczyć. Ważne jest również rozpoznanie mechanizmów psychologicznych, które przyczyniają się do nawrotów obniżonego nastroju. Psychoterapia pozwala lepiej rozumieć własne emocje, sposób postrzegania siebie i innych oraz powtarzające się wzorce relacyjne.
Jeżeli depresja powraca, utrzymuje się mimo leczenia lub towarzyszą jej trudności w relacjach i niestabilne poczucie własnej wartości, warto skorzystać z konsultacji psychoterapeutycznej. Trafna diagnoza pozwala dobrać odpowiednią formę pomocy i rozpocząć pracę nad źródłem problemu, a nie wyłącznie nad jego objawami.

21/07/2026

Zaburzenia psychosomatyczne – kiedy ciało wyraża to, czego nie potrafimy wypowiedzieć
Zaburzenia psychosomatyczne to dolegliwości fizyczne, których pojawienie się lub nasilenie może pozostawać w związku z przeżywanym stresem, napięciem psychicznym oraz trudnymi emocjami. Objawy są prawdziwe i mogą powodować realne cierpienie, nawet wtedy, gdy kolejne badania lekarskie nie wskazują jednoznacznej przyczyny somatycznej albo gdy nasilenie dolegliwości jest większe, niż wynikałoby to z rozpoznanej choroby.
Ciało i psychika nie funkcjonują oddzielnie. Długotrwały stres, niewyrażona złość, lęk, smutek, poczucie bezradności, przeciążenie obowiązkami czy trudności w relacjach mogą wpływać na pracę układu nerwowego, hormonalnego, pokarmowego oraz odpornościowego. Zdarza się, że osoba nie rozpoznaje swoich uczuć albo nie potrafi nadać im znaczenia. Emocje mogą być wówczas przeżywane przede wszystkim poprzez ciało.
Do częstych objawów psychosomatycznych należą między innymi bóle głowy, brzucha, kręgosłupa lub mięśni, uczucie ucisku w klatce piersiowej, kołatanie serca, trudności w oddychaniu, zawroty głowy, przewlekłe zmęczenie, problemy ze snem, nudności, dolegliwości jelitowe oraz różnego rodzaju napięcia i reakcje skórne. Objawy mogą nasilać się w okresach większego stresu, konfliktów, przeciążenia lub zmian życiowych.
Nie oznacza to, że osoba „wymyśla” swoje dolegliwości ani że „wszystko znajduje się w jej głowie”. Ból, napięcie i dyskomfort są rzeczywiste. Psychosomatyczny charakter objawów wskazuje jedynie, że oprócz diagnozy i leczenia medycznego warto przyjrzeć się również temu, co dzieje się w życiu emocjonalnym człowieka.
Niekiedy ciało zaczyna sygnalizować to, czego przez długi czas nie można było zauważyć, zrozumieć lub wyrazić. Objaw może pojawić się tam, gdzie zabrakło słów dla przeżywanego lęku, złości, żalu, wstydu czy poczucia osamotnienia. Psychoterapia pomaga rozpoznawać emocje, rozumieć ich źródła oraz zauważać powtarzające się sposoby reagowania w relacjach i sytuacjach stresowych.
W procesie psychoterapii można stopniowo nauczyć się lepiej odczytywać sygnały płynące z ciała, nazywać własne potrzeby, stawiać granice oraz bezpieczniej przeżywać trudne uczucia. Zrozumienie psychicznego znaczenia objawów może prowadzić do zmniejszenia napięcia i poprawy codziennego funkcjonowania. Psychoterapia nie zastępuje jednak diagnostyki ani leczenia medycznego, lecz może stanowić ich ważne uzupełnienie.
Jeżeli od dłuższego czasu doświadczasz nawracających dolegliwości, których przyczyny pozostają niejasne, zauważasz ich związek ze stresem albo masz poczucie, że Twoje ciało pozostaje w ciągłym napięciu, warto skonsultować się zarówno z lekarzem, jak i psychoterapeutą.
Czasami ciało mówi za nas. Psychoterapia może pomóc zrozumieć, co próbuje przekazać.

06/04/2026

Zaburzenia emocjonalne odgrywają istotną rolę w kształtowaniu sposobu myślenia młodych ludzi, zwłaszcza w okresie dorastania, który sam w sobie jest czasem intensywnych zmian psychicznych i społecznych. W tym kontekście szczególnie niepokojącym zjawiskiem są myśli rezygnacyjne, czyli przekonania o braku sensu życia, utracie nadziei czy chęci wycofania się z aktywności życiowej. Ich występowanie często wiąże się z różnymi formami zaburzeń emocjonalnych.
Jednym z najczęstszych czynników jest depresja, która wpływa na sposób postrzegania siebie, świata i przyszłości. Młodzi ludzie cierpiący na depresję często doświadczają poczucia bezwartościowości, winy oraz chronicznego smutku. Te emocje mogą prowadzić do przekonania, że sytuacja, w której się znajdują, nigdy się nie poprawi. W konsekwencji pojawiają się myśli rezygnacyjne jako forma ucieczki od cierpienia psychicznego.
Równie istotne są zaburzenia lękowe. Nadmierny lęk przed oceną, porażką czy odrzuceniem może powodować unikanie wyzwań i izolację społeczną. Z czasem młoda osoba może zacząć postrzegać świat jako miejsce niebezpieczne i przytłaczające, co sprzyja rozwojowi pesymistycznych przekonań oraz rezygnacji z podejmowania działań. W takich warunkach myśli rezygnacyjne stają się sposobem radzenia sobie z nadmiarem napięcia.
Nie można pominąć wpływu trudności w regulacji emocji. Młodzi ludzie często dopiero uczą się, jak radzić sobie z silnymi uczuciami, takimi jak złość, smutek czy frustracja. Jeśli brakuje im wsparcia lub odpowiednich wzorców, mogą doświadczać emocji w sposób przytłaczający i chaotyczny. To z kolei zwiększa ryzyko pojawienia się myśli o wycofaniu się z życia jako jedynej drodze do zakończenia cierpienia.
Istotnym czynnikiem są także doświadczenia społeczne, takie jak odrzucenie przez rówieśników, przemoc czy presja osiągnięć. W połączeniu z zaburzeniami emocjonalnymi mogą one prowadzić do poczucia osamotnienia i braku zrozumienia. Młody człowiek może zacząć wierzyć, że jego sytuacja jest bez wyjścia, co sprzyja rozwojowi myśli rezygnacyjnych.
Podsumowując, zaburzenia emocjonalne mają znaczący wpływ na pojawianie się myśli rezygnacyjnych u młodych ludzi. Ich oddziaływanie obejmuje zarówno sposób myślenia, jak i przeżywania emocji oraz funkcjonowania w relacjach społecznych. Dlatego tak ważne jest wczesne rozpoznawanie problemów emocjonalnych oraz zapewnienie młodym osobom odpowiedniego wsparcia psychologicznego i społecznego, które może pomóc im odzyskać poczucie sensu i nadziei.

06/03/2026

Psychoterapia psychodynamiczna – co sprawia, że naprawdę leczy?
Psychoterapia psychodynamiczna opiera się na założeniu, że wiele naszych trudności emocjonalnych, problemów w relacjach czy powtarzających się schematów zachowań ma swoje źródło w nieświadomych procesach psychicznych. Często są one związane z wcześniejszymi doświadczeniami, zwłaszcza z relacji z ważnymi osobami w naszym życiu. To, co kiedyś pomagało nam przetrwać lub się przystosować, w dorosłości może stać się źródłem cierpienia. Psychoterapia pozwala te mechanizmy rozpoznać i stopniowo zmieniać.
Dlaczego psychoterapia psychodynamiczna działa?
1. Zrozumienie nieświadomych mechanizmów
W trakcie terapii odkrywamy, jakie emocje, potrzeby i konflikty działają w tle naszego życia. Uświadomienie sobie tych procesów często przynosi ulgę i daje możliwość wyboru nowych, bardziej wspierających sposobów reagowania.
2. Rozpoznanie powtarzających się wzorców
Wiele osób doświadcza w życiu podobnych trudności w relacjach – np. poczucia odrzucenia, nadmiernej odpowiedzialności za innych czy lęku przed bliskością. Terapia pomaga zobaczyć, skąd biorą się te schematy i jak można je stopniowo zmieniać.
3. Bezpieczna relacja terapeutyczna
Jednym z najważniejszych elementów leczenia jest relacja z terapeutą. To w niej można doświadczać emocji, mówić o trudnych przeżyciach i stopniowo budować nowe doświadczenie relacji opartej na zaufaniu, akceptacji i zrozumieniu.
4. Praca z emocjami, nie tylko z objawami
Psychoterapia psychodynamiczna nie koncentruje się wyłącznie na redukcji objawów (np. lęku, smutku czy napięcia), ale na zrozumieniu ich źródeł. Dzięki temu zmiany są głębsze i bardziej trwałe.
5. Integracja doświadczeń i rozwój osobisty
Proces terapii pomaga lepiej rozumieć siebie, swoje potrzeby i granice. Wiele osób oprócz zmniejszenia cierpienia doświadcza także większej swobody w relacjach, lepszej samoakceptacji i poczucia sensu.
Co może się zmienić dzięki terapii?
Psychoterapia psychodynamiczna może pomóc m.in. w:
radzeniu sobie z depresją i lękiem,
poprawie relacji z innymi ludźmi,
zmniejszeniu poczucia wewnętrznego napięcia i chaosu emocjonalnego,
lepszym rozumieniu siebie i swoich reakcji,
budowaniu stabilniejszego poczucia własnej wartości.
To proces, który wymaga czasu i zaangażowania, ale dzięki pogłębionej pracy nad sobą prowadzi do trwałych zmian – nie tylko w sposobie myślenia, lecz przede wszystkim w przeżywaniu siebie i relacji z innymi.

04/03/2026

Trauma dziecięca i jej wpływ na zaburzenia emocjonalne oraz osobowości
Trauma dziecięca to doświadczenia, które przekraczają możliwości emocjonalne dziecka i powodują długotrwałe poczucie zagrożenia, bezradności lub braku bezpieczeństwa. Mogą to być zarówno pojedyncze, silne wydarzenia (np. przemoc, wypadek, utrata bliskiej osoby), jak i długotrwałe doświadczenia takie jak zaniedbanie emocjonalne, przemoc psychiczna, fizyczna czy brak stabilnej relacji z opiekunem. Wczesne doświadczenia mają ogromny wpływ na rozwój psychiczny człowieka, ponieważ w dzieciństwie kształtują się podstawowe mechanizmy regulacji emocji, poczucie własnej wartości oraz sposób budowania relacji z innymi.
Jak trauma wpływa na rozwój emocjonalny
Dziecko, które doświadcza traumy, często funkcjonuje w stanie chronicznego stresu. Układ nerwowy pozostaje w ciągłej gotowości do reagowania na zagrożenie, co może prowadzić do trudności w regulowaniu emocji. W dorosłym życiu osoby z takimi doświadczeniami mogą odczuwać intensywny lęk, nadwrażliwość na krytykę, trudności z zaufaniem innym ludziom oraz skłonność do wycofywania się z relacji lub przeciwnie – do silnej zależności emocjonalnej.
Trauma dziecięca może także wpływać na sposób interpretowania rzeczywistości. Osoba, która w dzieciństwie doświadczała odrzucenia lub przemocy, może w dorosłości postrzegać neutralne sytuacje jako zagrażające. Powoduje to nadmierną czujność, impulsywność lub trudności w kontrolowaniu emocji.
Związek z zaburzeniami emocjonalnymi
Wiele badań wskazuje, że doświadczenia traumatyczne z dzieciństwa znacząco zwiększają ryzyko rozwoju zaburzeń emocjonalnych. Do najczęściej występujących należą:
zaburzenia lękowe
depresja
zaburzenia stresowe pourazowe (PTSD)
zaburzenia regulacji emocji
trudności w budowaniu stabilnych relacji interpersonalnych
Osoby z historią traumy mogą także doświadczać poczucia pustki, chronicznego napięcia lub trudności w rozpoznawaniu i nazywaniu własnych emocji.
Trauma a zaburzenia osobowości
Długotrwała trauma w dzieciństwie może również wpływać na rozwój struktury osobowości. W szczególności wiąże się ją z większym ryzykiem występowania zaburzeń osobowości, takich jak osobowość borderline, unikająca czy zależna. W takich przypadkach problemy dotyczą nie tylko pojedynczych emocji, ale także głęboko zakorzenionych schematów myślenia o sobie i świecie.
Przykładowo osoba, która dorastała w środowisku pełnym niestabilności lub przemocy, może w dorosłym życiu odczuwać silny lęk przed porzuceniem, mieć trudności z utrzymaniem stabilnego obrazu siebie lub reagować bardzo intensywnie na konflikty w relacjach.
Możliwość leczenia i wsparcia
Choć trauma dziecięca może mieć długotrwałe konsekwencje, jej skutki można skutecznie łagodzić dzięki odpowiedniej terapii psychologicznej. Współczesne podejścia terapeutyczne, takie jak terapia schematów, terapia poznawczo-behawioralna czy terapia skoncentrowana na traumie, pomagają zrozumieć źródła trudności oraz stopniowo budować zdrowsze sposoby regulacji emocji i relacji z innymi.
Proces zdrowienia często polega na odzyskaniu poczucia bezpieczeństwa, przepracowaniu trudnych doświadczeń oraz rozwijaniu nowych, bardziej adaptacyjnych sposobów radzenia sobie z emocjami.

01/03/2026

Terapia psychodynamiczna a zaburzenia emocjonalne
Zaburzenia emocjonalne, takie jak depresja, zaburzenia lękowe, chwiejność nastroju czy trudności w regulowaniu uczuć, często mają głębsze podłoże niż tylko bieżące wydarzenia życiowe. Terapia psychodynamiczna pomaga dotrzeć do źródeł tych trudności, zrozumieć ich mechanizmy oraz wprowadzić trwałą zmianę w sposobie przeżywania siebie i budowania relacji z innymi.
Czym jest terapia psychodynamiczna?
Terapia psychodynamiczna to forma psychoterapii skoncentrowana na nieświadomych procesach psychicznych, wewnętrznych konfliktach oraz doświadczeniach z przeszłości, zwłaszcza tych związanych z ważnymi relacjami. Zakłada, że wiele obecnych trudności emocjonalnych ma swoje korzenie w dawnych przeżyciach, które nadal wpływają na sposób myślenia, odczuwania i reagowania. Celem terapii nie jest jedynie redukcja objawów, ale pogłębione zrozumienie siebie oraz trwała zmiana w funkcjonowaniu emocjonalnym.
Jak terapia psychodynamiczna wpływa na zaburzenia emocjonalne?
Terapia pozwala dotrzeć do źródeł trudności, zamiast skupiać się wyłącznie na objawach takich jak lęk czy obniżony nastrój. Często u podłoża problemów leżą nierozwiązane konflikty wewnętrzne, tłumione emocje, doświadczenia odrzucenia lub brak poczucia bezpieczeństwa w dzieciństwie. Uświadomienie sobie tych mechanizmów sprawia, że stopniowo tracą one swoją siłę oddziaływania.
W procesie terapeutycznym osoba uczy się lepiej rozumieć swoje emocje oraz ich znaczenie. Zyskuje większą zdolność do ich regulowania i wyrażania w sposób bezpieczny i adekwatny. To prowadzi do większej stabilności emocjonalnej oraz poczucia wpływu na własne życie.
Terapia psychodynamiczna pomaga także rozpoznawać powtarzające się schematy w relacjach. Trudności takie jak lęk przed bliskością, nadmierna zależność, unikanie konfliktów czy silna potrzeba akceptacji często mają swoje źródło w wcześniejszych doświadczeniach. Relacja z terapeutą staje się bezpieczną przestrzenią do przyglądania się tym wzorcom i stopniowego ich zmieniania.
Ważnym elementem terapii jest również wzmacnianie poczucia tożsamości. Osoby z zaburzeniami emocjonalnymi często zmagają się z niskim poczuciem własnej wartości, niepewnością oraz trudnością w podejmowaniu decyzji. Terapia wspiera budowanie bardziej stabilnego obrazu siebie, pomaga lepiej rozumieć własne potrzeby i granice oraz podejmować bardziej świadome wybory.
Dla kogo jest terapia psychodynamiczna?
Terapia psychodynamiczna może być pomocna w leczeniu depresji, zaburzeń lękowych, zaburzeń osobowości, trudności w regulacji emocji, problemów w relacjach oraz przewlekłego poczucia pustki czy napięcia. Może mieć charakter krótkoterminowy, skoncentrowany na konkretnym problemie, lub długoterminowy, jeśli celem jest głębsza i bardziej całościowa zmiana.
Dlaczego warto wybrać to podejście?
Terapia psychodynamiczna nie oferuje wyłącznie szybkiej redukcji objawów. Daje możliwość głębokiej pracy nad sobą i trwałej zmiany. Dzięki lepszemu rozumieniu własnych emocji i mechanizmów działania można poprawić jakość relacji, zwiększyć odporność psychiczną, wzmocnić poczucie własnej wartości oraz osiągnąć większą satysfakcję z życia.

13/02/2026

Depresja, stany agresji, myśli autodestrukcyjne czy agresja u dzieci bardzo rzadko są „problemem samym w sobie”. Najczęściej są objawem – sygnałem, że pod powierzchnią dzieje się coś znacznie głębszego.
To, co widzimy na zewnątrz – wybuchy złości, wycofanie, bunt, autoagresja, zachowania ryzykowne – bywa próbą poradzenia sobie z napięciem, lękiem, wstydem, poczuciem odrzucenia czy samotnością. Organizm i psychika zawsze próbują przetrwać. Czasem jednak wybierają sposoby, które ranią.
Objaw to komunikat
Depresja może być zamrożoną rozpaczą.
Agresja – maską bezradności.
Myśli autodestrukcyjne – desperacką próbą zatrzymania bólu.
Agresja dziecka – krzykiem: „nie radzę sobie”.
Zamiast skupiać się wyłącznie na wygaszaniu objawów, warto zadać pytanie:
Co ta reakcja próbuje powiedzieć?
Ukryte przyczyny emocjonalne
Pod objawami często znajdują się:
nierozpoznane i niewyrażone emocje
doświadczenia odrzucenia lub zawstydzania
brak bezpiecznej więzi
przewlekły stres
doświadczenia traumatyczne
nierealistyczne wymagania wobec siebie
głęboko zakorzenione przekonania: „jestem niewystarczający”, „nie zasługuję”, „muszę być silny”
Szczególnie u dzieci agresja bardzo często jest reakcją na przeciążenie emocjonalne. Dziecko nie ma jeszcze rozwiniętych narzędzi do regulacji uczuć – reaguje więc ciałem i zachowaniem.
Zintegrowane obrazy ważnych dorosłych
W psychice każdego z nas zapisane są tzw. wewnętrzne reprezentacje ważnych dorosłych – rodziców, opiekunów, nauczycieli. To, jak byliśmy widziani, słyszani i traktowani, staje się częścią naszego wewnętrznego dialogu.
Jeśli dziecko doświadczało:
krytyki,
chłodu emocjonalnego,
niestabilności,
nadmiernej kontroli,
odrzucenia,
może w dorosłości nosić w sobie surowego, zawstydzającego lub niedostępnego „wewnętrznego rodzica”. To właśnie te zintegrowane obrazy często aktywują się w momentach stresu i wzmacniają depresję, autoagresję czy wybuchy złości.
Z kolei doświadczenie akceptacji i bezpiecznej więzi buduje wewnętrzny obraz wspierającego dorosłego, który pomaga regulować emocje i radzić sobie z trudnościami.
Schematy – niewidzialne filtry
Wczesne doświadczenia tworzą również schematy – głęboko zakorzenione wzorce myślenia, odczuwania i reagowania. Schematy działają automatycznie, często poza świadomością.
Przykładowe schematy, które mogą stać za objawami:
„Jestem bezwartościowy”
„Zaraz zostanę porzucony”
„Nie mogę nikomu ufać”
„Muszę być perfekcyjny”
„Złość jest jedynym sposobem, żeby mnie usłyszano”
Gdy schemat się aktywuje, emocje stają się intensywne, a reakcje – gwałtowne lub autodestrukcyjne. To nie jest „zła wola”. To utrwalony sposób przetrwania.
Zmiana zaczyna się pod powierzchnią
Prawdziwa pomoc nie polega wyłącznie na eliminowaniu zachowań. Polega na:
odkrywaniu ukrytych emocji,
rozpoznawaniu wewnętrznych obrazów i schematów,
budowaniu bezpiecznej relacji,
rozwijaniu zdolności regulacji emocji,
tworzeniu nowych, bardziej wspierających doświadczeń.
Kiedy rozumiemy, że objaw jest komunikatem, przestajemy walczyć z osobą – zaczynamy słuchać jej historii.
Depresja, agresja czy myśli autodestrukcyjne nie definiują człowieka. Są sygnałem, że w środku znajduje się niezaspokojona potrzeba, zraniona część lub niewyrażony ból.
A tam, gdzie jest zrozumienie i bezpieczna relacja – możliwa jest zmiana.

07/01/2026

Terapia TFP dzieci i młodzieży – czym jest i jakie daje korzyści?
Terapia TFP (Terapia Skoncentrowana na Przeniesieniu) to nowoczesna forma psychoterapii psychodynamicznej, dostosowana do pracy z dziećmi i młodzieżą, które zmagają się z trudnościami emocjonalnymi, problemami w relacjach oraz zaburzeniami zachowania. Jest to skuteczna metoda leczenia problemów psychicznych u młodych osób, prowadzona przez doświadczonego psychoterapeutę dzieci i młodzieży.
TFP pomaga lepiej zrozumieć emocje, myśli i zachowania dziecka oraz ich wpływ na codzienne funkcjonowanie – w domu, w szkole i w relacjach z rówieśnikami.
Na czym polega terapia TFP dla dzieci i młodzieży?
W terapii TFP dziecko lub nastolatek spotyka się regularnie z terapeutą w bezpiecznej, wspierającej atmosferze. Kluczowe znaczenie ma relacja terapeutyczna, która pozwala lepiej zrozumieć schematy emocjonalne i relacyjne utrwalone we wcześniejszych doświadczeniach.
Podczas sesji:
dziecko uczy się rozpoznawać i nazywać emocje
terapeuta pomaga zrozumieć trudne reakcje, wybuchy złości, lęk czy wycofanie
młoda osoba stopniowo buduje poczucie bezpieczeństwa i stabilności emocjonalnej
rodzice są często włączani w proces terapeutyczny
Terapia TFP jest skuteczna zarówno w pracy z dziećmi, jak i nastolatkami.
Dla kogo jest terapia TFP?
Psychoterapia TFP dzieci i młodzieży jest polecana szczególnie w przypadku:
trudności emocjonalnych u dzieci
problemów z regulacją emocji
częstych wybuchów złości lub agresji
lęków, depresji u młodzieży
problemów w relacjach z rówieśnikami
niskiego poczucia własnej wartości
problemów szkolnych i wychowawczych
trudności w relacjach z rodzicami
zaburzeń osobowości u młodzieży
Jakie korzyści przynosi terapia TFP?
Regularna terapia psychologiczna dzieci i młodzieży w nurcie TFP może przynieść wiele długofalowych korzyści:
lepsze rozumienie własnych emocji
poprawa relacji z rówieśnikami i rodziną
większa stabilność emocjonalna
wzrost poczucia własnej wartości
zmniejszenie lęku, napięcia i frustracji
poprawa funkcjonowania w szkole
rozwój umiejętności radzenia sobie z trudnymi sytuacjami
Dzięki terapii TFP dziecko lub nastolatek zyskuje realne narzędzia do lepszego funkcjonowania w codziennym życiu.
Psychoterapia dzieci i młodzieży – bezpieczna pomoc
Jeśli Twoje dziecko przeżywa trudności emocjonalne, psychoterapia dzieci i młodzieży może być skutecznym wsparciem. Terapia TFP to sprawdzona metoda, która pomaga zrozumieć źródła problemów i wprowadzić trwałe zmiany.
Zapraszamy do gabinetu psychoterapii dzieci i młodzieży, gdzie oferujemy profesjonalną pomoc psychologiczną dostosowaną do potrzeb młodych pacjentów oraz ich rodzin.