Natalia Ligmann Psycholog i Psychoterapeuta

09/09/2026

Miło mi gościć Cię na mojej stronie. Oto kilka słów o tym, kim jestem:

🌻 Od kilkunastu lat spełniam się w zawodzie psychologa - psychoterapeutki, a od niedawna tworzę własną Pracownię Zdrowia Psychicznego w Poznaniu. Pracuję z osobami dorosłymi indywidualnie i w parach oraz prowadzę grupy terapeutyczne.

👩🏻‍🎓 Ukończyłam psychologię na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz całościowy integracyjny Kurs Psychoterapii z Psychodramą atestowany przez Polskie Towarzystwo Psychiatryczne. Jestem absolwentką Studium Umiejętności Pracy z Grupą w Pracowni „Spotkanie” – szkoły trenerów rekomendowanej przez Polskie Towarzystwo Psychologiczne. Obecnie kończę Szkolenie I stopnia w Polskim Instytucie Psychodramy. Jestem także praktykiem EMDR po szkoleniu. Przynależę do Sekcji Naukowej Psychoterapii PTP i pracuję pod superwizją.

🌿 Przeszłam długą drogę rozwoju osobistego oraz szkoleń specjalistycznych aby towarzyszyć Pacjentom odpowiedzialnie i kompetentnie. Oferuję poradnictwo psychologiczne i psychoterapię osobom z zaburzeniami nastroju, zaburzeniami osobowości, cierpiącym z powodu stresu i pragnącym osiągnąć równowagę w różnych obszarach życia. Wspieram w odnajdowaniu nowej drogi rozwoju w sytuacji niezadowolenia ze swojego życia zawodowego, realizacji siebie i swoich możliwości.

🌳 Zapewniam fachową pomoc w zakresie terapii dla osób żyjących z diagnozą w obszarze zdrowia psychicznego, borykających się z poczuciem straty, lękiem, kryzysem osobistym, partnerskim, czy rodzinnym.

🌱 Udzielam wsparcia kobietom w ciąży przeżywającym trudne emocje oraz przyszłym i obecnym rodzicom w każdym wieku, doświadczającym trudów i konfliktów.

❤️‍🩹 Chcę, aby moja przestrzeń gabinetowa była bezpiecznym miejscem leczenia ran, odzyskiwania równowagi, samopoznania i przemiany.

Aktualnie zwolniło się u mnie miejsce na psychoterapię stacjonarną oraz zdalną. Jeśli chcesz spróbować, napisz do mnie. Jeśli znasz kogoś, kto poszukuje specjalisty, proszę udostępnij informację o mnie dalej.

https://natalialigmann.pl
📩[email protected]
📞+48608460026

02/09/2026

Czy potrzeba nam banalności? Mikrozachwytów nad zwyczajnością rutyny
Piękna prozaiczności
Ukojenia przeciążonych neurotransmiterów

Abraham Maslow, psycholog i twórca teorii hierarchii potrzeb mówił o umiejętności wyławiania „peak experience” - chwil głębokiego kontaktu z rzeczywistością, poczucia mocy, uziemienia, spokoju i spełnienia. Podobno jedynie co 50. osoba doświadcza takich doznań „idealnego momentu” i najczęściej łączy je z miłością, przyrodą i muzyką.

Może to ten moment, kiedy jedziesz na rowerze i nagle zachodzi słońce, a łąki pokrywają się mgłą. Zatrzymujesz się i wpatrujesz w biel odsłaniającą drzewo i dom. Jest tak cicho, że można usłyszeć, jak podgonione tętno dostosowuje się do tempa tego nieśpiesznego spektaklu na horyzoncie.

„Żeby złowić uniesienie
trzeba się przyczaić
ale nie za chytrze
trzeba kucnąć, wstać,
podejść do okna,
albo w namyślonych długościach
robić swoje
odwieczne

wtedy czai się, czai się
ono
tu tu
samo
już jest”

Z tomu Świat można jeść w każdym miejscu/Miron Białoszewski

zdjęcie z odcinka malowniczej trasy R10 wokół Bałtyku

25/08/2026

Kiedy zatrzymuję się przy człowieku odwiedzającym mnie w gabinecie, jestem gotowa pomóc mu odnaleźć odwagę do spojrzenia w siebie głębiej. Głębiej, niż sięga jego/jej historia, pamięć i przekonania.

Odkrywamy więc wewnętrzne procesy psychiczne składające się na unikalną osobowość pacjenta: TO, KIM JEST. Czasem mój gość od razu zgłasza potrzebę zrozumienia wpływu osobowości na jego problemy, a czasem to psychoterapia uświadamia mu, że jego cierpienie silnie wiąże się z tym, kim jest.

Na kolejnych etapach z niezbadanej głębi wyłaniają się znajome kształty, a niejasności zaczynają migotać jak świece w mrocznej piwnicy. Dni płyną, w piwnicy pojawia się prąd, energia zasilająca gotowość do kolejnych kroków w ciemności.

Przyglądamy się charakterystycznym sposobom doświadczania siebie w relacjach z innymi, wzorcom myślenia i odczuwania, mechanizmom obronnym (wypracowanym dawno temu sposobom radzenia sobie z nierzadko przerażającą rzeczywistością domową, szkolną, relacyjną). Rzucamy światło na to, jakie są motywacje pacjenta (te wypowiedziane i te przykryte mgłą wstydu, lęku, nieświadomości), śmiałe fantazje i nieśmiałe pragnienia.

☀️Oświetlenie tego, co z ukrycia kierowało życiem pacjenta pozwala mu poczuć wolność.

Ciekawostka: istnieje gatunek meduzy, który w sytuacji zranienia, głodu lub cierpienia potrafi powrócić do wcześniejszego stadium życia. Opada na dno i przekształca komórki, aby rozwinąć się na nowo. Nie zmienia przy tym swojego kodu genetycznego.

Zdjęcie własne z akwarium w Genui

30/07/2026

Posyłam Wam orzeźwiającą nutę na upalne powietrze wdzierające się drzwiami i oknami. Niech powieje chłodem (od muzyki 😉 💨)

Wietrze, co wieje z gór ⛰️
Wietrze, przynieś nam jasność
Wietrze, co wieje od morza 🌊
Wietrze, przynieś nam wolność
Wietrze, co wieje z pustyni 🏜️
Wietrze, przynieś nam ciszę
Wietrze, co wieje z lasu 🌳
Wietrze, przynieś nam pamięć

Full album on bandcamp:https://danit.bandcamp.com/releases

25/07/2026

W mieście, o którym mówią, że za rogiem czyha „typ spod ciemnej gwiazdy” i mam pilnować kieszeni, znajduję zdanie wyryte w marmurze: „Doceniaj życzliwość, bo dużo łatwiej o okrucieństwo.” Chwilę później ktoś podaje mi czapkę, która wypadła z mojego na wpół otwartego plecaka.
Sprawdzam z wdzięcznością i niepokojem. Nic nie zginęło.

Jesteśmy jak miasta pełne wewnętrznych rozpoznań, które lubimy pielęgnować. Prowadzimy nasze myśli po cienistych i jasnych ulicach. Cieszą nas nagle zapalone latarnie ciemną nocą.

Aforyzm w marmurze z kultowej serii *Survival* (Przetrwanie) autorstwa artystki konceptualnej Jenny Holzer.

21/07/2026

„Tata, a Marcin powiedział” - pamięć podpowiedziała mi dzisiaj migawki z tego serialu z lat 90. Humorystyczne odcinki wypełnione rozmową ojca z synem na tematy światopoglądu, wartości, społecznych schematów, a nawet uczuć 🙂

Być może za popularnością serialu stała miękka atmosfera bycia w dobrej rodzinnej relacji, w której można było się rozsiąść na kilka ekranowych minut… Otulić kocykiem identyfikacji z obecnym i uważnym rodzicem, zaciekawionym i wysłuchanym dzieckiem, poprzeglądać się w tym fikcyjnym lustrze, skompensować braki i poczuć tymczasową ulgę emocjonalną.

To były czasy… teraz też są 😉 a bezpośrednia, głęboka rozmowa jakby przybrała na znaczeniu.

„Nasze życie zaczyna się kończyć w dniu, w którym zaczynamy przemilczać ważne tematy." / Martin Luther King

Zdjęcie własne: rzeźba Whisperer / Martin Janecky

18/07/2026

Nieustannie dosięga mnie refleksja, że życie jest sztuką akceptacji. Niby prosta prawda, ale zanim ostatecznie odpuszczamy odbierające pewność siebie i energię nieefektywne próby zmieniania matowego w błyszczące (popełniając te same błędy, które jak na złość niczego nie uczą), zdążymy się nieźle napocić. Gdyby tak z każdym kolejnym razem przypomnieć sobie o tym trochę wcześniej… i zabrać obie nogi znad przepaści, w której lądujemy obwiniając się za brak wpływu na własne życie?

Nie chodzi o przyznanie „tak już mam i to się nie zmieni”, ale o zidentyfikowanie nawykowych sposobów radzenia sobie np z lękiem i uznanie, że skoro do tej pory przynosiły tylko krótkotrwałą ulgę, to może czas na przepracowanie, akceptację i zmianę?

Psychoterapia ma na to wiele nazw: twórczy brak nadziei, wgląd psychodynamiczny, przeformułowanie objawu w mechanizm adaptacyjny.

Ktoś, kto znowu uniknął konfrontacji bojąc się konfliktu, zamiast tonąć w poczuciu bezradności lub mówić „lepiej się nie narażać” mógłby sobie pomyśleć: „to moja tarcza z przeszłości. Chroniła mnie przed zranieniem… teraz nie działa, czas coś zmienić.”

Czasem zmiana sposobu rozumienia siebie samego zwiększa motywację do pracy nad sobą. Ktoś nadmiernie podejrzliwy i kontrolujący może odnaleźć w swoim lęku ukrytą intencję ochronną (w dzieciństwie trzeba było być bardzo czujnym) i zadać sobie pytanie: czy moje nawyki mnie uszczęśliwiają, czy usztywniają?

Zamiast próbować kontrolować czyjś temperament mówiąc „robisz to za wolno!” wypróbuj „widzę, że dokładnie analizujesz każdy krok, dzięki czemu starasz się uniknąć błędu. Podziwiam taką cierpliwość” (do sprawdzenia na nastolatku robiącym porządki - mina bezcenna)

Wgląd to nie tylko sucha, intelektualna wiedza o sobie ("wiem, dlaczego tak reaguję"), ale przede wszystkim wgląd emocjonalny – poczucie i głębokie przeżycie tych zależności między przeszłością, a teraźniejszością. Umożliwia on przejęcie odpowiedzialności za własne życie i podejmowanie bardziej świadomych decyzji.

Z życzeniami dobrych wakacyjnych wglądów i akceptacji prowadzącej ku zmianie ♥️

Zdjęcie pochodzi z warsztatu Artura Krupy i Michała Farona „Regaty psychodramatyczne - pomiędzy rywalizacją a umiłowaniem żywiołów”

31/03/2026

Gdybym miała zaznaczyć ulubione cytaty z Wiesława Myśliwskiego, oddałabym całe książki pobazgrane flamastrami.
Pisarz mówił, że „nie powinno się zbyt wcześnie mądrych książek czytać”. Nie umiałam się z tym zgodzić, bo przecież poranki ludzkich żyć kończą się o tak różnych godzinach, dojrzewamy tak bardzo nierównomiernie, czasem nigdy albo zbyt wcześnie osiągając południe.

Na przestrzeni wielu lat praktyki psychoterapeutycznej czerpałam garściami z prozy Wiesława Myśliwskiego znajdując w niej proste pytania z trzema kropkami dające nadzieję, że nie na wszystko musi być odpowiedź.

Przeglądam „W środku jesteśmy baśnią. Mowy i rozmowy” i zatrzymuje mnie fragment:

„Brak zdziwienia jest ułomnością. Zdziwienie jest najistotniejsze.”

Moja praca wynikła z jednego wielkiego niezaspokojonego zaciekawienia ludzką naturą. Dopóki zadziwia nas świat, nie powszedniejemy, nie mierzymy wszystkiego jedną miarą, nie popadamy w cynizm.

Ciekawość i zadziwienie pozwala nam się ciągle o sobie uczyć. Człowiek nie jest oczywisty.

Dziękuję Wiesławowi Myśliwskiemu za proste słowa, które można sobie odkrywać warstwa po warstwie. Żałuję, że od wczoraj nie ma już z nami tego zadziwiającego się człowiekiem prozaika.

zdjęcie: archiwum własne

21/03/2026

Zamieniliśmy salę na ostatnim piętrze Wydziału Psychologii i Kognitywistyki UAM w pełną powietrza, oddechu, uważności i czucia przestrzeń. Testowaliśmy techniki zaczerpnięte z Modelu Adaptacyjnego Przetwarzania Informacji (AIP), które pozwoliły nam poczuć wrodzoną mądrość naszego ciała i umysłu do radzenia sobie z trudnymi przeżyciami.

Miło mi było dzielić się wiedzą i towarzyszyć Studentom i Studentkom w doświadczaniu, stabilizowaniu, procesowaniu i uczeniu się dzięki temu. Wiem, że momentami było trudno 🫂

Dziękuję za dwa dni dobrej wymiany i mam nadzieję, że coś sobie z tej masy słów, gestów i kartek zabierzecie 🙂

Do zobaczenia na kolejnych etapach drogi zawodowego rozwoju 🛣️🗺️✍️👩🏻‍🎓🧑🏼‍🎓

15/03/2026

Niedawna kontuzja wybiła mnie z rytmu i przypomniała, jak ważny jest ruch, przepływ i sprężystość. Jesteśmy jak maszyna, która bez jednej sprawnej funkcji uczy się dalej działać obciążając pozostałe części.

W unieruchomieniu doświadcza się tego, przed czym uciekamy: zależności, nieporadności i bólu. Tymczasowe zewnętrzne podparcie ma pomóc zagoić się temu, co wewnątrz. Można ćwiczyć mięsień cierpliwości…

Słyszę teraz od innych słowa, których sama używam:
„Głowa i serce całe, sprawdźmy, co dzisiaj wymyślą” 🧠♥️
„A może za wcześnie na ten krok” 😉
„Przyjdzie dzień - będzie rada, teraz nie da rady” 🙃

Ból minie, doświadczenie zdrowienia zostaje.