Paulina Juszczak - TRE - Poznań, Mosina

02/06/2026

I tego właśnie najserdeczniej życzę dzieciom, by mogły być dziećmi i miały dojrzałych dorosłych wokół.

🥰 Dzień Dziecka 🥳

Z tej okazji życzę wszystkim dzieciom, by.. po prostu mogły być dziećmi.
Byśmy my, dorośli, nie oczekiwali od nich - paradoksalnie - często ( większej od naszej) dojrzałości, samokontroli emocjonalnej, rozumienia zawiłości dorosłego świata, rozumienia
i usprawiedliwiania NAS, rodziców.

Pozwólmy dzieciom być dziećmi. A my, dorośli, bądźmy dorosłymi.

Oznacza to konieczność wzięcia odpowiedzialności za nasze wybory, reakcje emocjonalne, często „krótki lont” - bo życie, bo praca, bo presja, bo pośpiech…🙈

Zajmijmy się sami tym co wymaga w nas pracy. Poszukajmy wsparcia, może też terapeutycznego, by pokazać dzieciom jak samemu o siebie zadbać. Że szukanie pomocy jest oznaką dojrzałości.
Nie obarczajmy tym dzieci, nie oczekujmy, że będą „mądrzejsze od nas”- nie taka jest ich rola.

Współczesne dzieci często słyszą, że są wyjątkowe i dojrzałe.
I rzeczywiście – potrafią zaskakiwać wiedzą, wrażliwością i spostrzegawczością.

Jednak niezależnie od tego, jak wiele potrafią, nadal potrzebują dorosłych, którzy będą dla nich bezpiecznym oparciem.

Potrzebują rodziców, którzy nie oczekują, że dziecko zajmie się ich emocjami, nie szukają w nim powiernika swoich problemów i nie przekazują mu odpowiedzialności za dorosłe decyzje.

Bycie dzieckiem - to znaczy bycie emocjonalnym, nielogicznym, upartym, impulsywnym.. nie potrafiącym czekać, odraczać, myśleć długofalowo.

Bycie dzieckiem - to stawianie zabawy przed obowiązkiem, odwlekanie nieprzyjemnych rzeczy w nieskończoność, ale i zachwyty nad światem, głośny śmiech, bieganie zamiast spokojnego kroku.
I to jest ok, na to jest czas.

Spokojnego, bezpiecznego dziecinnego dzieciństwa, dzieciaki 🥰🥳👍♥️

25/05/2026

Jestem jeszcze w emocjach po Dniach Otwartych Analizy Bioenergetycznej, które odbyły się w Palma de Mallorca w ostatni weekend. To był dla mnie cudowny i bardzo wartościowy czas. Niezwykła okazja do spotkania w gronie psychoterapeutów z Belgii, Francji, Hiszpanii, Niemiec i Polski. Czas wspólnego uczenia się i wspólnego doświadczania w poczuciu bezpieczeństwa, wrażliwości i otwartości.

Dziękuję EFBA (The European Federation for Bioenergetic Analysis - Psychotherapy) i wszystkim osobom zaangażowanym w organizację za to wydarzenie.

20/05/2026

Bardzo warto posłuchać.

Trauma relacyjna, opuszczenia, wczesnodziecięca - jak ją rozumieć i jak z niej wychodzić.Nasza wcześniejsza rozmowa tutajhttps://youtu.be/bhDdxIgrsC8Link do ...

19/05/2026

O roli ugruntowania podczas pracy z emocjami

13/05/2026

„Cień, który traktowany jest przez ego jako nikczemny i odrażający reprezentant zła, jest tą częścią naszej osobowości, o której staramy się zapomnieć, ponieważ jej obraz odbiega od idealnego wyobrażenia naszego Ja, jakie każdy nosi w sobie.

Ego, które zwykle jest idealizowane, utożsamiane jest ze światłem, dobrem, cień natomiast - z mrokiem i złem, z czymś, co znajduje się poza naturą człowieka. Cień jako ciemna strona osobowości człowieka może zostać rozproszony (zwłaszcza w przypadku cienia indywidualnego) przez światło świadomości w chwili, gdy zostanie poznany i uznany przez podmiot za integralną część jego osobowości.

Cień nie reprezentuje zła; jest jedynie wyrazem złożoności psychiki człowieka i istnienia w niej głębokich warstw nieświadomości. Wyparcie się własnego cienia jest równoznaczne z wyparciem się własnego człowieczeństwa.

Realizacja pełni własnego człowieczeństwa jest możliwa pod warunkiem integracji i asymilacji ciemnej strony swojej natury. Jak pisze E. Neumann taka integracja ma miejsce „tylko wtedy, kiedy człowiek uczy się doświadczać samego siebie jako stwórcę, który uczynił światłość i ciemność, dobro i zło, gdy staje się świadomy swojej jaźni jako paradoksalnej całości, w której przeciwieństwa są powiązane ze sobą jak w Boskim Umyśle...”. Zrozumienie tego faktu i traktowanie obu stron osobowości człowieka jako całości jest niezbędnym warunkiem procesu indywiduacji.”

Andrzej Warmiński, Koncepcja „cienia” w psychologii analitycznej C.G. Junga w: Prace Filozoficzne VII, Kraków 1997

06/05/2026

Autentyczni ludzie o życiu i jego przeżywaniu. I Kasi Nosowskiej opowieść o korzyściach z terapii w nurcie Analizy Bioenergetycznej.

Serwus! Tu Bliskoznaczni - Kaśka i Mikołaj♥️ Miło Was widzieć:) W dzisiejszym odcinku razem z nami... Dawid Kwiatkowski :) Bardzo dziękujemy za wspólną rozmo...

29/04/2026

Też macie w szafie rzeczy z kategorii „jeszcze schudnę”, „to jest jeszcze dobre i ładne”, „nie nosiłam trzy lata, ale może jeszcze kiedyś się przyda”? U mnie stanowiły połowę jej zawartości. Bluzki, koszule, spódnice, swetry, skarpety. Niby ładne i jeszcze dobre, ale już nie moje. Nie czuję się w nich „w swojej skórze”. Nienoszone, zalegały jako martwy balast. Do dzisiaj. Bo dzisiaj podeszłam do ćwiczenia, o którym słyszałam od kilku osób, do którego się przymierzałam, aż w końcu się zabrałam.

Przejrzałam moją szafę, rzecz po rzeczy, sztuka po sztuce, i zostawiłam tylko te, do których „się uśmiecham” i które są MOJE –dzisiaj. Tak naprawdę MOJE.

Trzy lata temu, w połowie szkolenia, zrobiłam podobną akcję z książkami. Wydałam i sprzedałam dosłownie całą ścianę różnych, często wartościowych pozycji, o których wtedy wiedziałam, że już do nich nie zajrzę – sporo fachowej literatury polonistycznej, teatrologicznej i historycznej. Takie pożegnanie z wersją siebie, którą już nie będę. Zrobiłam miejsce na NOWE - lektury i… kanapę. Od dawna marzyłam o kanapie w bibliotece. W kolorze butelkowym. I takaż stanęła. I ciągle jeszcze się do niej uśmiecham.
W planach przejrzenie szafek kuchennych…

Co jakiś czas dobrze przyjrzeć się swojej szafie, materialnej, ale i mentalnej, swoim przekonaniom, poglądom, nawykom, zwyczajom, aktywnościom, którym daje się energię- ścieżkom, którymi się podąża. Czy rzeczywiście są jeszcze moje? Czy mogę się do nich uśmiechnąć? Czy noszę to, co rzeczywiście MOJE i w czym dobrze się czuję?

Terapia jest dobrym miejscem na takie "porządki".

25/04/2026

14/02/2026

Walentynkowo, dobry tekst o miłości dojrzałej - nieromantycznej i bez lukru. Książkę bardzo polecam.