Dr n. med. Marta Lewandowicz-Czarnecka - dietetyk

27/08/2026

10/08/2026

📢 Trwa nabór na II edycję studiów podyplomowych „Prehabilitacja multimodalna - zasady kompleksowej opieki nad pacjentem”! Mamy już połowę miejsc zajętych ✍

Zdobądź praktyczną wiedzę z zakresu nowoczesnej opieki okołooperacyjnej i pracy w interdyscyplinarnym zespole. Program skierowany jest m.in. do lekarzy, pielęgniarek, fizjoterapeutów, psychologów, dietetyków i innych specjalistów zaangażowanych w opiekę nad pacjentem.

✅ Formuła hybrydowa
✅ Doświadczeni eksperci i praktycy
✅ Nowoczesne standardy prehabilitacji

📅 Start studiów: 2-4 października 2026 r.

🔗 Szczegóły i rekrutacja: https://podyplomowe.ump.edu.pl/pl/kierunki/prehabilitacja-multimodalna-zasady-kompleksowej-opieki-nad-pacjentem

05/08/2026

Fortyfikacja diety 0 część 2. Tym razem przechodzimy do konkretów.

Nie wystarczy zapisać: „dieta wysokobiałkowa” albo „wzbogacać posiłki”. Trzeba określić:

→ co dodać, ile i do którego posiłku,
→ ile energii i białka wnosi cała interwencja,
→ czy pacjent rzeczywiście ją zjada,
→ jak ją toleruje i czy osiągamy zakładany efekt.

Mała porcja może dostarczać więcej ale tylko wtedy, gdy fortyfikacja jest przemyślana, policzona i dopasowana do stanu klinicznego.

Przy dysfagii każda zmiana receptury wymaga ponownej oceny konsystencji. Przy ciężkim niedożywieniu trzeba uwzględnić ryzyko zespołu ponownego odżywienia. W chorobach nerek, cukrzycy czy zaburzeniach przewodu pokarmowego nie obowiązuje jedna uniwersalna recepta.

I najważniejsze: nie liczymy tego, co przygotowano. Liczymy to, co pacjent rzeczywiście zjadł.

Fortyfikacja nie jest dekorowaniem jadłospisu dodatkową łyżką proszku. Jest konkretną interwencją żywieniową: zaplanowaną, bezpieczną i ocenianą.

Nie fortyfikujemy jadłospisu. Wzmacniamy człowieka.

04/08/2026

Pacjent zjada pięć łyżek zupy. Czy te pięć łyżek może odżywiać lepiej?

Może i właśnie temu służy fortyfikacja diety.

Mały apetyt nie oznacza przecież małego zapotrzebowania.

Sam wiek nie jest wskazaniem. Wskazaniem jest sytuacja, w której doustne spożycie nie pokrywa potrzeb organizmu, mimo że pacjent może jeść.

Zanim jednak zaczniemy „wzbogacać wszystko”, trzeba sprawdzić, **dlaczego pacjent je za mało**. Przyczyną może być ból, nudności, zaparcie, biegunka, dysfagia, suchość jamy ustnej, zaburzenia smaku, depresja, zmęczenie, trudność w samodzielnym jedzeniu albo zwyczajnie posiłek, którego pacjent nie akceptuje.

W praktyce zaczynam od odpowiedzi na kilka pytań:

• Co pacjent może i lubi jeść?
• Ile rzeczywiście zjada, a nie tylko ile otrzymuje?
• Czy potrafi samodzielnie otworzyć opakowanie, pokroić posiłek i donieść go do ust?
• Czy konsystencja jest bezpieczna?
• Jakie są potrzeby energetyczne i białkowe?
• Czy choroby współistniejące wymagają szczególnej ostrożności?

Najważniejsze jest nie to, jak bogato wygląda talerz, lecz ile energii i białka pacjent rzeczywiście przyjął oraz czy interwencja poprawia masę ciała, siłę, sprawność i tolerancję leczenia.

Bo kiedy pacjent je mało, każda łyżka naprawdę musi pracować.