Gabinet Psychodietetyczny Elipsa

03/04/2026

26/03/2026

Najgorzej nie jest wtedy, kiedy Ci nie wyjdzie…
tylko kiedy nawet nie spróbujesz.

Bo jak próbujesz — coś z tego zawsze masz.
A jak nie… no właśnie.

21/03/2026

Myślisz, że „po prostu przesadzasz”?
Że inni mają gorzej, a Ty tylko się czepiasz siebie?

To nie zawsze jest „widzimisię”.
To może być dysmorfofobia.

I ona nie wygląda tylko jak „nie lubię swojego wyglądu”.
Często to codzienna walka, której nikt nie widzi:

– ciągłe sprawdzanie w lustrze… albo unikanie go całkiem
– poprawianie się co chwilę
– porównywanie do innych (zwłaszcza w social mediach)
– szukanie potwierdzenia, że „źle wyglądam”
– ukrywanie ciała pod ubraniami
– rezygnowanie z wyjść, bo „nie nadaję się dziś do ludzi”

I najgorsze?
To uczucie, że „coś jest ze mną nie tak”.

A prawda jest taka:
to nie Twoje ciało jest problemem.
To sposób, w jaki Twój umysł je interpretuje.

Jeśli czujesz, że to o Tobie — nie ignoruj tego.
To coś, z czym naprawdę można pracować 🤍

Napisz w komentarzu „JA” albo odezwij się na priv — pokażę Ci, od czego zacząć.

12/03/2026

Czasami największą zmianą w relacji z jedzeniem…
nie jest robienie więcej, tylko odpuszczenie.

Odpuszczenie presji.
Odpuszczenie poczucia winy.
Odpuszczenie porównywania się do innych.

Bo zdrowie nie zaczyna się od restrykcji.
Zaczyna się od spokoju w głowie.

A Ty?
Co możesz sobie dziś odpuścić?

Napisz w komentarzu 💬
I zapisz ten post na później.

05/03/2026

„Dlaczego wieczorem najtrudniej przestać jeść?”

Wiele osób myśli, że to kwestia braku silnej woli.

Ale w rzeczywistości wieczorne podjadanie bardzo często nie ma nic wspólnego z głodem.

To efekt całego dnia.

➡️ zmęczenia
➡️ napięcia
➡️ braku przestrzeni dla siebie
➡️ potrzeby nagrody po ciężkim dniu

Kiedy przez cały dzień jesteśmy w trybie działania, dopiero wieczorem organizm zaczyna szukać ulgi.

A jedzenie jest jednym z najszybszych sposobów, żeby ją poczuć.

Dlatego tak wiele osób mówi:

„W dzień jest okej, ale wieczorem tracę kontrolę”.

To nie oznacza, że coś jest z Tobą nie tak.
To często mechanizm regulowania emocji.

I właśnie dlatego w pracy psychodietetycznej nie skupiamy się tylko na jedzeniu, ale też na:

• emocjach
• napięciu
• zmęczeniu
• relacji z jedzeniem

Bo bardzo często to nie jedzenie jest problemem, tylko to, co dzieje się w tle.

Jeśli czujesz, że wieczorne podjadanie to coś, z czym trudno Ci sobie poradzić – możesz zgłosić się do mnie na konsultację psychodietetyczną.

Razem przyjrzymy się temu mechanizmowi i poszukamy sposobów, które będą dla Ciebie realne w codziennym życiu.

A na koniec jestem ciekawa:

Czy u Ciebie też wieczór jest najtrudniejszym momentem jeśli chodzi o jedzenie?

25/02/2026

A prawda? Każdy niesie coś swojego. Coś, czego często w ogóle nie widać.
I to, z czym my się mierzymy — choć trudne — jest już przez nas w pewien sposób znane, oswojone.

Ta rolka jest po to, żeby na chwilę zatrzymać się i zmienić perspektywę.
Może nie chodzi o to, żeby mieć lżej. Może chodzi o to, żeby inaczej spojrzeć na to, co już dźwigamy 🤍

Rolka inspirowana twórcą, którego kiedyś zauważyłam — ta myśl została ze mną na długo.

20/02/2026

20/02/2026

Bajki z dzieciństwa naprawdę były moją pierwszą terapią.

Nie mówiłam wtedy o regulacji emocji, granicach czy tożsamości.
Po prostu oglądałam. Przeżywałam. Uczyłam się.

Mulan pokazała mi, że nie muszę pasować do cudzych oczekiwań.
Atomówki – że siła i wrażliwość mogą iść w parze.
Kubuś Puchatek – że każda emocja ma swoje miejsce.
Mała Syrenka – że oddawanie swojego głosu zawsze coś kosztuje.
Mustang – że wolność to potrzeba, nie fanaberia.
Scooby-Doo – że lęk maleje, kiedy przestaję przed nim uciekać.
Bambi – że ból nie oznacza końca.

Dziś nazywam to emocjami, granicami i regulacją.
Wtedy to były po prostu bajki.

A Ciebie która historia ukształtowała najbardziej? 🤍

20/02/2026

Bajki z dzieciństwa naprawdę były moją pierwszą terapią.

Nie mówiłam wtedy o regulacji emocji, granicach czy tożsamości.
Po prostu oglądałam. Przeżywałam. Uczyłam się.

Mulan pokazała mi, że nie muszę pasować do cudzych oczekiwań.
Atomówki – że siła i wrażliwość mogą iść w parze.
Kubuś Puchatek – że każda emocja ma swoje miejsce.
Mała Syrenka – że oddawanie swojego głosu zawsze coś kosztuje.
Mustang – że wolność to potrzeba, nie fanaberia.
Scooby-Doo – że lęk maleje, kiedy przestaję przed nim uciekać.
Bambi – że ból nie oznacza końca.

Dziś nazywam to emocjami, granicami i regulacją.
Wtedy to były po prostu bajki.

A Ciebie która historia ukształtowała najbardziej? 🤍