01/05/2026
Przyszedł taki moment, kiedy przestałam się w środku szarpać z tym, co się wydarzyło.
Nie próbuję już tego tłumaczyć na milion sposobów, żeby tylko poczuć się lepiej.
Nie wracam w kółko do tych samych sytuacji z nadzieją, że tym razem znajdę inne rozwiązanie.
Zostawiam to takim, jakie było.
Bez poprawiania.
Bez dopisywania innej wersji.
Bo prawda jest taka, że często bardziej boli nie to, co się wydarzyło, tylko to, że nie możemy się z tym pogodzić.
To ciągłe napięcie: „to nie tak miało być”
„może da się to jeszcze odkręcić”
„może on/ona kiedyś zrozumie”
I właśnie to trzyma w miejscu najmocniej.
Umysł chce to domknąć.
Chce sensu, wyjaśnienia, zakończenia, które będzie „pasowało”.
Ale życie rzadko daje takie zamknięcia.
I w którymś momencie zaczełam rozumieć, że nie wszystko da się poukładać w logiczną historię.
Okrutnie brzmi, prawda ?
Zostawienie tego takim, jakie jest, to nie jest słabość. To jest moment, w którym przestajesz udawać, że masz wpływ na coś, czego już nie da się zmienić.
To trochę jak wyjście z myślenia: „a co by było, gdyby…”
I wejście w: „to się wydarzyło — i tyle”
Pewnie jeszcze długo do tego będziesz wracać, analizować, rozkładać na części, ale to i tak nie zmieni przeszłości ani drugiego człowieka.
Dlatego najtrudniejsze, ale najważniejsze, to po prostu w tym zostać.
Bez uciekania. Bez szukania nowych wersji.
Wiesz?
Na początku to nie daje ulgi.
Wręcz przeciwnie — jest niewygodne, ciężkie.
Ale z czasem właśnie tam zaczyna pojawiać się spokój. Nie dlatego, że coś się naprawiło, tylko dlatego, że przestajesz z tym walczyć.
I to naprawdę robi różnicę.
To naprawdę robi całą robotę ✨🤎
Zaczęłam być wolna, tak jak mój Lego na zdjęciu, chwytając dzień. Tak po prostu. 🐕🐾
-----------------------
Jeśli czujesz, że to o może być o Tobie, odezwij się 👋♥️
Ściskam, A.
