06/05/2026
Związek człowieka z naturą nieustannie inspiruje czego dowodem jest niedawno wyświetlany w kinach film "Hamnet". Mam przyjemność dzielić się swoimi wrażeniami na stronie Polskie Towarzystwo Kąpieli Leśnych i Terapii Leśnej, zapraszam do lektury :)
🎬 Dzisiaj w „Kulturalnie o naturze" nasza członkini, przewodniczka Małgorzata Boniek-Kacak (projekt Wycisze ), opowiada o filmie „Hamnet" - historii rodzinnej tragedii Shakespeare'a, w której las, ziemia i cisza odgrywają tak samo ważną rolę jak słowa.
Oto co o filmie napisała Małgosia 👇
"Siadasz w fotelu i pierwszą sceną na jaką trafiasz są drzewa, wydaje Ci się, że leżysz pod ich koronami. Patrzysz na migoczące światło przenikające liście w kolorze soczystej zieleni, zaczynasz odczuwać spokój. To pierwsze co ujrzysz podczas seansu filmu „Hamnet”.
Trzonem filmu jest historia Agnes i Williama Shakespeare’ów z perspektywy ich życia rodzinnego, codzienności i żałoby po śmierci syna. Jednak akurat nie o historii ich związku chcę tu pisać, choć przyznaję, jest poruszająca. Najbardziej urzekła mnie jednak relacja Agnes z przyrodą, jej niezwykła wrażliwość i to, że natura była częścią jej tożsamości. Wiedza na temat przyrody była w rodzinie dziewczyny przekazywana z matki na córkę, natura jest częścią samej Agnes.
Przyroda dostarcza rodzinie Williama narzędzi, ale też dyktuje rytm dnia: zbieranie, suszenie, przygotowanie mieszanek, opieka nad domem i sobą nawzajem. W tych działaniach widać uporządkowanie i uważność, bez potrzeby komentowania tego na głos.
Dziewczyna przed spotkaniem Williama większość dnia spędza w lesie, ma swoje ulubione miejsce właśnie pod drzewami które „otwierają” tą historię. Po czasie wspólnej fascynacji a następnie założenia rodziny William opuszcza wspólny dom i realizuje się jako początkujący pisarz, który pracuje na swoją pozycję tworząc własny teatr w Londynie. Rozłąka pary była podyktowana tym, że Agnes nie chciała opuścić „swoich miejsc”. W czasie nieobecności Williama dziewczyna opiekuje się dziećmi, ucząc je korzystania z wiedzy zielarskiej oraz pokazując im świat swoimi oczami. Scena w której cała rodzina udaje się pod korony drzew, aby pożegnać jastrzębia, którego Agnes potrafiła oswoić, jest kwintesencją jej lekcji szacunku do przyrody i pokazuje, że kontakt z naturą nie kończy się na korzystaniu z zasobów. Jest tu opieka, obserwacja, a także zgoda na to, że życie ma swój koniec.
Film pokazuje kilka konkretnych mechanizmów, które są elementami kąpieli leśnych: powolne zanurzanie się w naturze, świadomie korzystanie zmysłów na przykład podczas dotykania roślin, odczuwania chłodu powietrza, wąchania leśnego bioaerozolu, przebywanie w ciszy.
Pięknie zrobiony film o tym, że przyroda nie jest zawsze tylko tłem.
"
