Karmimy Myśli

Karmimy Myśli PSYCHIATRIA ▪️PSYCHOTERAPIA
WSPARCIE PSYCHOLOGICZNE ▪️PSYCHODIETETYKA

Profesjonalne wsparcie oparte na wiedzy, relacji i szacunku

Co może pomóc kiedy bodźców jest za dużo - czyli SOS sensoryczne🔹Przeciążenie sensoryczne może pojawić się wtedy, gdy li...
24/08/2026

Co może pomóc kiedy bodźców jest za dużo - czyli SOS sensoryczne

🔹Przeciążenie sensoryczne może pojawić się wtedy, gdy liczba lub intensywność docierających bodźców przekracza możliwości ich przetworzenia. W takiej sytuacji pomocne może być ograniczenie bodźców albo wykorzystanie czegoś, co pomaga się wyregulować.

Co warto mieć pod ręką?

🎧 Słuchawki wyciszające lub zatyczki do uszu
Mogą ograniczyć ilość docierających dźwięków. Szczególnie przydatne w miejscach, w których trudno uniknąć hałasu – np. w szkole, komunikacji miejskiej czy centrum handlowym.

🌀 Fidgety
Spinner, kostka sensoryczna, gumka czy inny niewielki przedmiot do manipulowania może być sposobem na regulację napięcia.

🧸 Koce i poduszki obciążeniowe
Dostarczają głębokiego nacisku, który część osób odbiera jako uspokajający. Badania nad kocami obciążeniowymi u dzieci autystycznych nie potwierdziły jednak jednoznacznego wpływu na sen ani inne funkcje, dlatego nie należy traktować ich jako uniwersalnej metody.

🌑 Zmniejszenie liczby bodźców
Czasem najlepszym rozwiązaniem nie jest kolejny gadżet, ale jego brak. Ciche miejsce, przyciemnione światło, możliwość wyjścia z zatłoczonej przestrzeni czy przerwa od rozmowy mogą być bardziej pomocne niż jakiekolwiek akcesorium.

🏃 Ruch
Spacer, kołysanie, skakanie, rozciąganie czy inna preferowana aktywność ruchowa może pomagać części osób w regulacji pobudzenia.

🔹To, co jednej osobie pomaga, innej może przeszkadzać. Dlatego warto obserwować, jakie bodźce przeciążają daną osobę i co pomaga jej wrócić do równowagi.

🔹W przypadku silnych lub częstych przeciążeń warto również przyjrzeć się ich przyczynom i zastanowić się, czy można zmienić samo otoczenie – a nie tylko wyposażyć osobę w kolejne sposoby radzenia sobie z nadmiarem bodźców.

Integracja sensoryczna🧩Każdego dnia nasz mózg odbiera ogromną liczbę informacji z otoczenia i z własnego ciała. Integrac...
22/08/2026

Integracja sensoryczna🧩

Każdego dnia nasz mózg odbiera ogromną liczbę informacji z otoczenia i z własnego ciała. Integracja sensoryczna jest procesem, który pozwala je uporządkować, połączyć i odpowiednio na nie zareagować.

Mózg nie przetwarza jedynie informacji płynących z pięciu zmysłów – wzroku, słuchu, dotyku, smaku i węchu. Wykorzystuje również sygnały ze zmysłu równowagi (układu przedsionkowego) oraz czucia głębokiego (propriocepcji), które informują nas o położeniu i ruchu naszego ciała.

To właśnie dzięki sprawnej integracji sensorycznej możemy m.in.:
🧠 utrzymać równowagę,
🏃 koordynować ruchy,
✏️ uczyć się nowych umiejętności,
🎧 skupić uwagę mimo bodźców z otoczenia,
🌍 odpowiednio reagować na to, co dzieje się wokół nas.

Warto pamiętać, że integracja sensoryczna to naturalny proces zachodzący w układzie nerwowym. Gdy przebiega w sposób nietypowy, niektóre osoby mogą odczuwać bodźce znacznie intensywniej lub słabiej niż większość, co może wpływać na codzienne funkcjonowanie.

Dlatego terapia Integracji Sensorycznej (SI) nie polega na „ćwiczeniu zmysłów", ale na tworzeniu takich doświadczeń, które wspierają dziecko w lepszym przetwarzaniu informacji sensorycznych i wykorzystywaniu ich w codziennym życiu. 🤍

Zespół Aspergera - co zmieniło się w diagnozie? 🔹Zespół Aspergera był wcześniej osobną kategorią diagnostyczną. Rozpozna...
21/08/2026

Zespół Aspergera - co zmieniło się w diagnozie?

🔹Zespół Aspergera był wcześniej osobną kategorią diagnostyczną. Rozpoznawano go u osób, u których występowały charakterystyczne trudności w komunikacji i interakcjach społecznych oraz ograniczone, powtarzalne wzorce zachowania i zainteresowań, przy braku niepełnosprawności intelektualnej i istotnego opóźnienia rozwoju mowy.

🔹Dlaczego przestano diagnozować go jako odrębną jednostkę?
Badania pokazały, że granice między zespołem Aspergera, autyzmem i innymi całościowymi zaburzeniami rozwoju były trudne do jednoznacznego wyznaczenia. Kryteria poszczególnych rozpoznań w dużej mierze się pokrywały, a ich rozróżnienie nie zawsze było wystarczająco stabilne diagnostycznie.

🔹Dlatego w DSM-5 (2013) zespół Aspergera został włączony do zaburzeń ze spektrum autyzmu (ASD). Podobne rozwiązanie przyjęto później w ICD-11.

🔹Obecnie autyzm ujmuje się jako spektrum, a nie zbiór kilku odrębnych typów. W diagnozie bierze się pod uwagę m.in. funkcjonowanie w zakresie komunikacji i interakcji społecznych oraz obecność ograniczonych lub powtarzalnych wzorców zachowania, zainteresowań lub aktywności. Uwzględnia się również indywidualne różnice w funkcjonowaniu językowym, intelektualnym i potrzebie wsparcia.

🔹Osoby, które wcześniej otrzymały diagnozę zespołu Aspergera, nie muszą jej ponownie „zmieniać" tylko dlatego, że klasyfikacja została zaktualizowana. Współcześnie ich funkcjonowanie jest ujmowane w ramach spektrum autyzmu.

🔹Określenie zespół Aspergera nadal może pojawiać się w dokumentacji dotyczącej wcześniejszej diagnozy i jest używane przez część osób jako określenie własnej tożsamości lub doświadczenia. Nie jest jednak obecnie odrębną kategorią diagnostyczną w DSM-5 ani ICD-11.

Spektrum autyzmu u dzieci - na co zwracać uwagę? Autyzm można rozpoznać już we wczesnym dzieciństwie. Pierwsze sygnały m...
19/08/2026

Spektrum autyzmu u dzieci - na co zwracać uwagę?

Autyzm można rozpoznać już we wczesnym dzieciństwie. Pierwsze sygnały mogą być widoczne jeszcze przed ukończeniem 2. roku życia, choć ich obraz jest różny u poszczególnych dzieci.

W obserwacji zwracamy uwagę m.in. na:

Komunikację
🔹brak lub opóźnienie gaworzenia i pierwszych słów,
🔹brak gestu wskazywania lub pokazywania przedmiotów innym osobom,
🔹ograniczone wykorzystywanie gestów i mimiki do komunikowania się,
🔹nietypowy sposób reagowania na imię lub próby nawiązania kontaktu.

Funkcjonowanie społeczne:
🔹mniejsze zainteresowanie wspólną zabawą,
🔹ograniczone dzielenie uwagi z drugą osobą,
🔹rzadsze pokazywanie czegoś tylko po to, żeby podzielić się zainteresowaniem,
🔹trudności z naśladowaniem zachowań.

Zachowanie i przetwarzanie sensoryczne:
🔹powtarzalne ruchy lub sposoby zabawy,
🔹silne przywiązanie do określonych schematów,
🔹nietypowe zainteresowanie ruchem przedmiotów, światłem czy określonymi elementami otoczenia,
🔹wyraźnie nasilone lub osłabione reakcje na dźwięki, dotyk, ruch czy inne bodźce.

A co z raczkowaniem, chodzeniem czy mową?

Rozwój ruchowy również warto obserwować, ale brak raczkowania sam w sobie nie jest oznaką autyzmu. Niektóre dzieci przechodzą bezpośrednio do innych form przemieszczania się. Podobnie opóźniony lub przyspieszony rozwój mowy nie oznacza automatycznie autyzmu – może mieć wiele różnych przyczyn.

W przypadku diagnozy spektrum autyzmu ocenia się cały profil rozwoju dziecka, a szczególnie sposób, w jaki komunikuje się i wchodzi w relacje z otoczeniem.

Dlatego nie warto czekać z konsultacją tylko dlatego, że dziecko jest „jeszcze małe” albo „ma czas na rozwój”. Jeśli coś w rozwoju dziecka niepokoi rodzica, warto omówić to ze specjalistą i sprawdzić, z czego wynikają obserwowane trudności.

Czym jest stimming? Dlaczego osoby autystyczne powtarzają niektóre ruchy? Machanie rękami, kołysanie się, kręcenie przed...
17/08/2026

Czym jest stimming? Dlaczego osoby autystyczne powtarzają niektóre ruchy?

Machanie rękami, kołysanie się, kręcenie przedmiotami, poruszanie, stukanie palcami lub powtarzanie dźwięków mogą być przykładami zachowań autostymulacyjnych (stimmingu).

Stimming może pełnić różne funkcje. Może pomagać:

🔹regulować poziom pobudzenia,
🔹radzić sobie ze stresem lub przeciążeniem,
🔹utrzymać uwagę,
🔹dostarczać przewidywalnych bodźców,
🔹wyrażać emocje, np. ekscytację.

Dlatego to samo zachowanie może pojawiać się w różnych sytuacjach i pełnić różne funkcje.

Ważne jest też to, że stimming nie jest charakterystyczny wyłącznie dla autyzmu. Powtarzalne ruchy i zachowania występują również u osób neurotypowych, np. stukanie długopisem, poruszanie nogą czy bawienie się włosami.

U osób autystycznych mogą jednak pojawiać się częściej lub mieć większe znaczenie dla regulacji.

Czy należy je powstrzymywać?

Nie zawsze. Jeżeli zachowanie jest bezpieczne i pomaga osobie regulować pobudzenie, samo to, że jest nietypowe, nie jest powodem do jego eliminowania.

Interwencji może natomiast wymagać zachowanie, które powoduje uraz, uniemożliwia codzienne funkcjonowanie albo stwarza zagrożenie dla osoby lub jej otoczenia. Wtedy warto przede wszystkim zastanowić się, jaką funkcję pełni dane zachowanie i co można zaproponować zamiast niego, a nie po prostu próbować je wyeliminować.

To ważne rozróżnienie również w pracy z dziećmi: celem nie powinno być uczenie dziecka, żeby wyglądało bardziej „typowo”, ale wspieranie go w bezpiecznym regulowaniu siebie.

Ruch Rozwijający Weroniki Sherborne 🤸Dzieci uczą się nie tylko poprzez słowa, ale przede wszystkim poprzez doświadczenie...
15/08/2026

Ruch Rozwijający Weroniki Sherborne 🤸

Dzieci uczą się nie tylko poprzez słowa, ale przede wszystkim poprzez doświadczenie. Jednym z przykładów takiej formy nauki jest Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne.

Jej celem nie jest nauka konkretnych umiejętności sportowych. To metoda wykorzystująca ruch jako sposób wspierania rozwoju.

Podczas zajęć dziecko:
🤍 rozwija świadomość własnego ciała i poznaje jego możliwości,
🌍 uczy się orientacji w przestrzeni,
💪 rozwija poczucie sprawczości i zaufanie do własnych możliwości,
🤝 buduje relacje oparte na współpracy i wzajemnym zaufaniu.

Metoda wykorzystuje proste, naturalne aktywności ruchowe, które mają formę zabawy. Może to być:
• turlanie, czołganie i ślizganie się,
• kołysanie, zwijanie się w kłębek czy przewroty,
• ćwiczenia rozwijające świadomość różnych części ciała poprzez dotyk, rolowanie czy delikatne oklepywanie,
• aktywności w parach, takie jak przepychanie się plecami, wspólne utrzymywanie równowagi czy prowadzenie partnera.

Choć metoda często kojarzona jest z pracą z dziećmi, może być wykorzystywana na różnych etapach życia i u osób z bardzo zróżnicowanymi potrzebami rozwojowymi🤍

Czy autyzm można wyleczyć? 🔹Nie. I być może ważniejsze od pytania „czy można wyleczyć autyzm?” jest pytanie: dlaczego w ...
14/08/2026

Czy autyzm można wyleczyć?

🔹Nie. I być może ważniejsze od pytania „czy można wyleczyć autyzm?” jest pytanie: dlaczego w ogóle chcemy go leczyć?

🔹Autyzm jest odmiennym sposobem rozwoju i funkcjonowania układu nerwowego. Wpływa to m.in. na sposób odbierania i przetwarzania bodźców, komunikowania się, funkcjonowania społecznego, regulacji emocji czy organizowania codzienności.

🔹Nie jest to jednak choroba, którą należy wyleczyć. Autyzm jest częścią tego, kim dana osoba jest – jej sposobu doświadczania świata, myślenia, komunikowania się i budowania relacji.

🔹To oczywiście nie oznacza, że życie osoby autystycznej zawsze jest łatwe. Może ona doświadczać trudności związanych z nadwrażliwością sensoryczną, komunikacją, regulacją emocji, zmianami i wymaganiami otoczenia czy funkcjonowaniem społecznym. Może również potrzebować różnego rodzaju wsparcia – czasem niewielkiego, a czasem bardziej intensywnego.

🔹Celem wsparcia nie powinno być jednak sprawienie, aby osoba autystyczna stała się „mniej autystyczna”. Celem powinno być zwiększanie jej dobrostanu, autonomii, samodzielności i możliwości uczestniczenia w życiu w sposób zgodny z jej potrzebami i możliwościami.

Dlatego pomoc psychologiczna czy terapeutyczna może wspierać osobę autystyczną w tym, aby:
🌱 lepiej rozumiała siebie i własne potrzeby,
💬 rozwijała skuteczne i dostępne dla niej sposoby komunikowania się,
🧠 poznawała strategie regulacji emocji i radzenia sobie z przeciążeniem,
🌍 lepiej odnajdywała się w wymaganiach otoczenia,
💛 rozwijała poczucie sprawczości i akceptacji siebie.

Zmiana myślenia o autyzmie nie polega na ignorowaniu trudności. Polega na tym, aby nie utożsamiać trudności z całą osobą i nie traktować jej odmienności jako czegoś, co za wszelką cenę należy naprawić 🤍

Kiedy wszystkiego jest za dużo: meltdown i shutdownOsoba autystyczna może doświadczyć przeciążenia, gdy ilość bodźców, e...
12/08/2026

Kiedy wszystkiego jest za dużo: meltdown i shutdown

Osoba autystyczna może doświadczyć przeciążenia, gdy ilość bodźców, emocji lub wymagań przekracza jej aktualne możliwości regulacji. Reakcja układu nerwowego na przeciążenie może wyglądać bardzo różnie — u części osób będzie to meltdown, u innych shutdown.

🔸 Meltdown to reakcja układu nerwowego na przeciążenie, gdy osoba traci możliwość dalszego regulowania emocji i zachowania. Może przejawiać się gwałtownym wybuchem, płaczem, krzykiem, rzucaniem przedmiotami czy silnym pobudzeniem psychoruchowym. Jest to reakcja na przeciążenie układu nerwowego, a nie celowe zachowanie.

🔸 Shutdown wygląda zupełnie odwrotnie. Osoba wycofuje się, przestaje mówić lub odpowiadać, ogranicza kontakt z otoczeniem, sprawia wrażenie nieobecnej. Shutdown nie oznacza ignorowania innych, braku szacunku czy „złego wychowania”. Jest reakcją organizmu na przeciążenie, która może służyć ograniczeniu napływających bodźców i ochronie przed ich dalszym nasileniem.

💡 Ważne: zarówno meltdown, jak i shutdown nie są zachowaniami celowymi ani sposobem na wymuszenie określonej reakcji otoczenia. W obu przypadkach priorytetem powinno być zmniejszenie przeciążenia i zapewnienie poczucia bezpieczeństwa.

Co może pomóc:
🤍 Ograniczenie bodźców — zmniejszenie hałasu, intensywnego światła, liczby osób czy innych źródeł przeciążenia
🤍Zapewnienie spokojnej i bezpiecznej przestrzeni — najlepiej takiej, w której osoba może odpocząć od nadmiaru bodźców
🤍 Ograniczenie komunikatów — unikanie pouczania, oceniania czy pytań typu „Dlaczego tak się zachowujesz?”. Pomocny może być spokojny ton głosu, krótkie i proste komunikaty oraz danie osobie czasu na reakcję
🤍 Uszanowanie potrzeby przestrzeni — jeśli osoba tego potrzebuje, warto ograniczyć kontakt i skupić się przede wszystkim na zapewnieniu jej bezpieczeństwa

"Przecież świetnie sobie radzisz”, czyli o maskowaniu w spektrum autyzmu🔹To, co widzimy na zewnątrz, nie zawsze odzwierc...
10/08/2026

"Przecież świetnie sobie radzisz”, czyli o maskowaniu w spektrum autyzmu

🔹To, co widzimy na zewnątrz, nie zawsze odzwierciedla to, ile wysiłku kosztuje codzienne funkcjonowanie. Jednym z przykładów strategii adaptacyjnej, która pomaga osobom autystycznym dostosować się i funkcjonować w społeczeństwie jest maskowanie.

🔹Maskowanie to świadome lub nieświadome dostosowywanie swojego zachowania do społecznych oczekiwań. Osoba autystyczna może uczyć się, jak nawiązywać kontakt wzrokowy, kiedy się uśmiechnąć, w jaki sposób prowadzić rozmowę czy jak reagować w różnych sytuacjach społecznych – często poprzez uważną obserwację i naśladowanie innych.

🔹Dzięki temu otoczenie może nie zauważać trudności. To jednak nie oznacza, że trudności nie ma.

🔹Długotrwałe maskowanie wymaga ogromnego wysiłku. Wiele osób opisuje je jako nieustanne analizowanie własnego zachowania, kontrolowanie reakcji i dostosowywanie się do zasad, które dla innych wydają się naturalne.

Konsekwencjami maskowania mogą być:
🤍 przewlekłe zmęczenie,
😔 przeciążenie i stres,
🧠 poczucie, że „ciągle odgrywam jakąś rolę” i nie wiem kim naprawdę jestem,
💭 trudność z rozpoznaniem własnych potrzeb i granic.

🔹Dlatego zdanie: „Przecież świetnie sobie radzisz” nie zawsze oznacza, że ktoś rzeczywiście funkcjonuje bez trudności. Czasami oznacza jedynie, że przez lata nauczył się je bardzo skutecznie ukrywać.

Sensoplastyka 🎨Sensoplastyka to metoda oparta na swobodnym eksperymentowaniu z różnorodnymi fakturami, kolorami, zapacha...
08/08/2026

Sensoplastyka 🎨

Sensoplastyka to metoda oparta na swobodnym eksperymentowaniu z różnorodnymi fakturami, kolorami, zapachami i konsystencjami. Wykorzystuje bezpieczne, najczęściej jadalne materiały, takie jak kasza, ryż, mąka, jogurt czy barwniki spożywcze.

Najważniejsza jest tu swoboda działania. Nie ma instrukcji, jednego poprawnego efektu ani gotowego wzoru do odtworzenia. Dziecko samo decyduje, co i w jaki sposób chce tworzyć. W sensoplastyce liczy się proces, a nie efekt. Nie chodzi o stworzenie ładnej pracy, ale o doświadczenie, eksplorowanie i dobrą zabawę.

Podczas takich aktywności rozwijają się m.in.:
🧠 kreatywność i twórcze myślenie,
✋ motoryka mała i duża,
🦶 świadomość własnego ciała,
🌱 samodzielność i sprawczość.

Sensoplastyka angażuje jednocześnie wiele zmysłów – dziecko może dotykać, ugniatać, przesypywać, wąchać, obserwować, a w przypadku bezpiecznych materiałów nawet próbować ich smaku. Takie różnorodne doświadczenia wspierają rozwój układu nerwowego i poznawanie świata przez działanie.

Rysowanie na sypkich materiałach, malowanie dłońmi, ugniatanie mas plastycznych czy przechodzenie przez ścieżkę sensoryczną to tylko kilka przykładów aktywności, które pokazują, że nauka może odbywać się wszystkimi zmysłami 🤍

Adres

Ulica Jerzego Iwanowa-Szajnowicza 9/2
Warsaw
02-796

Godziny Otwarcia

Poniedziałek 10:00 - 21:00
Wtorek 10:00 - 21:00
Środa 10:00 - 21:00
Czwartek 10:00 - 21:00
Piątek 10:00 - 21:00

Telefon

+48605301604

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Karmimy Myśli umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Skontaktuj Się Z Firmę

Wyślij wiadomość do Karmimy Myśli:

Skróty

Udostępnij

Kategoria