Kshanti - Laboratorium Uważności.

07/05/2026

Drodzy,
ponieważ często pytania o otwarte praktyki Fundacja Rozwoju Mindfulness trafiają bezpośrednio do mnie, dzielę się informacją.

Zgodnie z tradycją, działamy do przerwy wakacyjnej (w lipcu i sierpniu) :)
Poszukujesz grupy do utrzymania praktyki? Chcesz spróbować w bezpiecznych, niezobowiązujących warunkach?

W imieniu całej społeczności: zapraszamy.

04/05/2026

Zapraszam dziś, o godzinie 19:00.

Drodzy,
bezpłatna praktyka uważności online trwa z małymi przerwami w każdy poniedziałek g. 19 i czwartek g. 20, aż do wakacji ❤️🙏

Ale w świątecznym czasie jest przerwa i zapraszamy dopiero w czwartek, 9 kwietnia (jutro praktyki nie będzie).

Przypominamy naszych nauczycieli, którzy niestrudzenie prowadzą praktykę od kilku lat:
Emilia Grancow
Aleksandra Gutkowska
Paweł Holas
Tomasz Jarmuż
Aleksandra Kwiatkowska
Marta Migdal
Patrycja Pakula
Katarzyna Raźny
Piotr Sokol-Flak
Magdalena Tybura
❤️🙏

01/05/2026

Majówkowa ciekawostka prosto z Uniwersytetu Stanforda 🌿

90 minut spaceru w naturze może pomóc wyciszyć zapętlone, natrętne myśli — obrazuje badanie, którego uczestnicy, po spacerze w naturalnym otoczeniu zgłaszali mniej ruminacji. Ich mózgi wykazywały również niższą aktywność w obszarze związanym z negatywnym myśleniem.

Nie trzeba jechać daleko. Wystarczy park, las, łąka albo chwila pod drzewem.
Niech ta majówka przyniesie Wam więcej oddechu, miękkości i obecności.
Dobrego odpoczynku — możliwie — na łonie natury 🌱

26/04/2026

23/04/2026

Jedno z pytań, które słyszę ostatnio coraz częściej:

„Lekarz polecił mi udział w treningu mindfulness ze względu na lęk. Jak to ma działać? I czy uważność nie sprawi, że będę jeszcze bardziej zbliżać się do tego lęku?”

To bardzo dobre pytanie.

Bo wiele osób intuicyjnie czuje, że lęk jest czymś, od czego trzeba jak najszybciej odejść, odciąć się albo przestać o nim myśleć. A kiedy słyszą, że w uważności pojawia się zaproszenie, by zauważać ciało, myśli i emocje, pojawia się obawa: „czy to mnie nie zaleje jeszcze bardziej?”

Tymczasem dobrze prowadzona praca z lękiem nie polega na rzucaniu człowieka w sam środek trudnego doświadczenia.

Polega na stopniowym uczeniu się, jak być bliżej tego, co dzieje się w ciele, myślach i emocjach — z większą świadomością, mniejszą reaktywnością i bez automatycznej ucieczki.

Lęku nie da się pozbyć przez samo przegadanie.
Czasem im bardziej próbujesz wszystko przewidzieć, opanować i przeanalizować, tym mocniej układ nerwowy utwierdza się w przekonaniu, że zagrożenie naprawdę jest blisko.

Dlatego skuteczna praca z lękiem polega nie tylko na analizie, ale także na bezpiecznym zbliżaniu się do własnego doświadczenia:
rozpoznawaniu pobudzenia w ciele,
zauważaniu myśli, które mu towarzyszą,
i przyglądaniu się samej emocji — bez natychmiastowej walki, ucieczki czy nakręcania jej jeszcze bardziej.

To właśnie zaczyna przynosić oswojenie.

Na tym opiera się dobrze prowadzony, 8-tygodniowy kurs uważności.
To nie jest tylko sposób na chwilowe uspokojenie, ale uporządkowana metoda pracy z lękiem.
Co ważne, w badaniach taki 8-tygodniowy trening okazał się porównywalny w skuteczności do escitalopramu w pracy z lękiem.

Jeśli chcesz doświadczyć takiej pracy w bezpieczny i stopniowy sposób, podczas sesji indywidualnych lub kursu, napisz do mnie.

21/04/2026

Dzielę się — z mojej perspektywy — bardzo istotnym zagadnieniem. Niestety czasem wciąż ignorowanym w wielu środowiskach proponujących uważność.

Bardzo rzeczowo o korzeniach i etyce.

Praktyka mindfulness staje się coraz bardziej popularna. Wiele osób chce uczyć się uważności i wprowadzać ją do swojego życia. Wraz z tym rosnącym zainteresowaniem szczególnie ważne staje się pytanie: jak dbać o jakość i etykę nauczania mindfulness?

Programy oparte na uważności – takie jak ośmiotygodniowe kursy MBCT, MBCT-L, Deeper Mindfulness czy MBSR – powstały w określonych ramach i są rozwijane w oparciu o badania naukowe oraz wieloletnią praktykę kliniczną. Ich celem jest wspieranie ludzi w budowaniu świadomej postawy życiowej, a także radzeniu sobie z wyzwaniami życia oraz trudnościami psychicznymi i zdrowotnymi. Dlatego sposób ich prowadzenia ma znaczenie.

Dobre praktyki nauczania podkreślają, że nauczyciel uważności powinien przede wszystkim opierać nauczanie na własnej, regularnej praktyce oraz głębokim doświadczeniu programu, którego uczy. Kluczowe jest również ukończenie profesjonalnego szkolenia nauczycielskiego, często trwającego ponad 2 lata, oraz dalszy rozwój kompetencji poprzez superwizję, warsztaty i odosobnienia medytacyjne.

Standardy te pomagają chronić jakość programów mindfulness i bezpieczeństwo uczestników. W praktyce oznacza to m.in., że nauczyciele:
• prowadzą kursy o jasno określonej strukturze,
• opierają się na programach rozwijanych w środowisku naukowym,
• rozwijają swoje kompetencje poprzez stałe uczenie się i superwizję,
• pogłębiają własną praktykę medytacyjną i uczestniczą w odosobnieniach.

W Fundacji Rozwoju Mindfulness wspieramy rozwój społeczności nauczycieli, którzy uczą w oparciu o te standardy. Organizujemy odosobnienia medytacyjne oraz superwizje. Rekomendowani przez nas nauczyciele spełniają określone kryteria obejmujące certyfikację w uznanych ośrodkach, ciągłą superwizję i rozwój oraz przestrzeganie zasad dobrych praktyk nauczania.

Dbanie o standardy i etykę nie jest formalnością. To wyraz troski o uczestników kursów oraz autentyczność samej praktyki uważności.

Bo mindfulness to nie tylko zestaw technik.
To sposób bycia. A on zaczyna się od jakości obecności nauczyciela.

19/04/2026

Czy uważność może wspierać osoby żyjące z przewlekłym bólem?

Coraz więcej danych sugeruje, że tak — szczególnie wtedy, gdy praktyka jest prowadzona w uporządkowany, terapeutyczny sposób.

W metaanalizie sieciowej z 2025 roku, obejmującej 68 badań i 5339 uczestników, interwencje mindfulness okazały się skuteczne w pracy z bólem przewlekłym, a schemat programów 8-tygodniowych należał do najbardziej obiecujących podejść w zmniejszaniu nasilenia bólu i obniżenia nastroju następującego w jego efekcie.

Z kolei przegląd systematyczny z 2024 roku, analizujący 26 badań dotyczących przewlekłego bólu nienowotworowego, potwierdził, że praktyki mindfulness mogą wspierać nie tylko zmniejszanie bólu, ale też poprawę funkcjonowania emocjonalnego i radzenia sobie z cierpieniem.

Uważność nie polega tu na „udawaniu, że nic nie boli”.
Chodzi raczej o zmianę relacji z bólem, napięciem i stresem, który często ten ból dodatkowo wzmacnia.
To trening większej obecności, łagodności i świadomej regulacji.

Jako nauczyciel uważności prowadzę praktykę opartą na rzetelnych podstawach: z uwzględnieniem psychologii, ciała i codziennego życia.
Tak, by uważność była czymś realnie pomocnym — nie teorią, ale doświadczeniem.

Jeśli chcesz sprawdzić, jak wygląda taka praktyka w bezpiecznej i wspierającej formie, podczas sesji indywidualnych, napisz do mnie.

17/04/2026

Być może problem nie polega na tym, że za dużo myślisz,
tylko że mózg zbyt szybko nadaje znaczenie.

To ciekawy trop z najnowszego artykułu Lisy Feldman Barrett i Earla K. Millera w 'Nature Reviews Neuroscience':
mózg może nie tylko odbierać bodźce, ale od początku przewidywać i porządkować doświadczenie.

Jedna myśl.
Jedno napięcie w ciele.
Jedna sytuacja.
I już pojawia się interpretacja:
„coś jest nie tak”, „to o mnie”, „znowu to samo”. Alarm uruchomiony.

Właśnie dlatego praktyka mindfulness i MBCT może być tak cenna.

Nie po to, żeby wyłączyć myśli.
Tylko po to, żeby zauważyć je, zanim zamienią się w „fakty”.

W MBCT uczymy się rozpoznawać:
– to jest myśl
– to jest reakcja
– to jest napięcie
i nie do wszystkiego warto się z miejsca przywiązywać.

Sam artykuł Barrett i Millera nie jest badaniem medytacji.
Ale jest bardzo ciekawym kontekstem dla tego, co pokazują inne badania nad Mindfulness-bassed Cognitive Therapy, ruminacją i dystansem do myśli. Być może to osłabienie reaktywność poznawczej na samym początku łańcucha neuronalnych zdarzeń jest powodem dla którego interwencje uważnościowe są tak skuteczne w zaburzeniach afektywnych.

Może wolność zaczyna się właśnie tu:
nie wtedy, gdy przestajesz myśleć,
ale wtedy, gdy nie musisz wierzyć każdej myśli.

Jeśli interesuje Cię mindfulness, MBCT i psychologia oparta na badaniach — zostań tutaj.

14/04/2026

W Polsce niemal 4 na 5 osób uważa, że płacz mężczyzny nie jest społecznie akceptowany.
Wyniki Eurobarometru pokazują, że podobny sposób myślenia jest silny także w innych krajach kultury słowiańskiej. Podobnie odpowiedziało 3 na 4 Bułgarów.
37% badanych w Bułgarii uważa też, że najważniejszą rolą mężczyzny jest zarabianie pieniędzy.

Dla porównania: w Szwecji aż 95% badanych uznaje płacz mężczyzny za akceptowany społecznie, a tylko 4% definiuje rolę mężczyzny przez dochód.

To nie jest tylko statystyka.
To jest klimat, w którym dorasta wielu chłopców. A potem przychodzi dorosłość — relacje, ojcostwo, kryzys, zmęczenie — i okazuje się, że odcięcie od własnej wrażliwości wcale nie daje siły. Daje napięcie.

Kilka dni temu usłyszałem od jednego z uczestników warsztatu:

„Ale mi wysadziliście głowę. Naprawdę. Podczas tej praktyki cały czas czułem jakieś wewnętrzne »ale«. Dopiero kiedy powiedziałeś, że można sobie życzyć przyzwolenia także na ten opór, pękła we mnie jakaś skorupa. I chyba dopiero teraz dotarło do mnie, że może ja naprawdę mogę mieć w sobie taką kruchość, stąd cały ten mur. Ale czad”.

Właśnie z tym często spotykam się w pracy z mężczyznami.
Nie z „brakiem emocji”, tylko z głęboko wyuczonym zakazem ich czucia. I szczerze? Bardzo ubolewam nad tym, że w dalszym ciągu 80% osób zwracających się do mnie to kobiety.

Uważność nie polega tu na tym, żeby szybko się uspokoić.
Czasem zaczyna się od czegoś znacznie ważniejszego: od zgody, by poczuć to, co przez lata musiało być schowane.

Jeśli jesteś mężczyzną i czujesz, że od lat bardziej się trzymasz, niż naprawdę czujesz i żyjesz — zapraszam. Napisz, obserwuj terminy.
W pracy z uważnością nie chodzi o to, żeby stać się twardszym.
Chodzi o to, żeby móc być bardziej prawdziwie sobą.

Brené Brown napisała kiedyś: "Wrażliwość nie jest słabością, a niepewność, ryzyko i emocjonalne odsłonięcie, których codziennie doświadczamy, nie są kwestią wyboru". Zostawiam Was z tym cytatem oraz — bazując na statystykach szwedzkich - myślą: .

02/04/2026

Autyzm to inny sposób odczuwania, rozumienia i przeżywania rzeczywistości, a nie nie choroba. Osoby w spektrum potrzebują realnego wsparcia, ale przede wszystkim akceptacji i życzliwości. Pamiętajmy, że za każdą diagnozą stoi człowiek - dziecko, nastolatek, dorosły. Dlatego nie oceniajmy, okazujmy zrozumienie. Życzmy sobie wszystkim świata bardziej otwartego na różnorodność 🧡