Centrum Pomocy Psychologicznej

16/10/2025

💜👏💜

17/09/2025

Bardzo zachęcamy do wysłuchania tego materiału. Syntetyczna diagnoza dzisiejszych problemów, wraz z ich genezą- tą realną, a nie opakowaną nadmiarowo w choroby, zaburzenia i inne czynniki zdejmujące sprawstwo oraz odpowiedzialność z rodziców, opiekunów, nauczycieli, specjalistów i szeroko pojęty system, a na końcu z samych dzieciaków, czy potem mlodych dorosłych.Dlugi material, jak na te czasy, ale polecamy🙂

Chroń swoje prywatne dane z Incogni! Użyj kodu WOJNA i zyskaj 60% zniżki na roczny plan: http://incogni.com/wojna👉 Subskrybuj Wojnę Idei: https://www.youtub...

11/10/2024

"- Odwróćmy perspektywę: co naszym dzieciom dają swoboda: wolność, ryzyko?
- Możliwość mierzenia się z sytuacjami, których nie miałyby szansy doświadczyć. I poczucie wartości, bo jak rodzice mnie nieustannie kontrolują, dostaję od nich w gruncie rzeczy informację: „Nie wierzę, że sobie poradzisz”.
- Kiedy drżymy o swoje dzieci, to zwiększamy prawdopodobieństwo, że i one będą drżały o siebie?
- Tak, ale jest też inny efekt tego drżenia. Chodzi mi o dziecięce strategie ucieczki od kontroli, z których można wyodrębnić dwie modelowe. Pierwsza to po prostu rezygnacja z wolności, skoro jest ona źle widziana przez rodziców. Druga to bunt. W efekcie wyrastają dzieci, które nie radzą sobie z trudnościami, bo ich nie doświadczały, albo poszukują wolności w ryzykowny sposób. Zasada w tym drugim przypadku jest prosta: im bardziej chcemy kontrolować nasze dzieci, tym mniejszy mamy na nie wpływ. I tym mniej je znamy, nie wiedząc często nawet, jaka jest skala ich możliwości. Bywamy zaskoczeni, że potrafią np. gdzieś same dotrzeć albo zrobić sobie kanapkę. Sprawa kontroli to tylko jeden z aspektów naszej relacji z dziećmi. Drugim, może nawet ważniejszym, jest zainteresowanie. Mam wrażenie, że nasza skłonność do kontrolowania dzieci nie przekłada się wcale na większe nimi zaciekawienie. Nie mówiąc o tym, że zdarza nam się utożsamiać kontrolę z zainteresowaniem."

Agnieszka Stein w rozmowie z Przemysławem Wilczyńskim
fot Annie Williams

10/06/2024

Bardzo ważne słowa o ogromnych oczekiwaniach i ambicjach bycia perfekcyjną mamą. 👇👇👇

"Nasza kultura formułuje wobec matek bardzo wysokie oczekiwania, często wewnętrznie sprzeczne, z góry skazane na porażkę. Wiele z tych oczekiwań nie ma nic wspólnego z realnym życiem i opiera się na fałszywych założeniach. Otóż matka ma odnaleźć całkowite spełnienie w byciu całymi dniami z małymi dziećmi żyjąc ich tempem, czerpać radość z wielogodzinnych zabaw klockami, ma być przy tym uśmiechnięta, odpowiadać na każde pytanie... Izolacja matek i dzieci od innych dorosłych jest nazywana „oddaniem i miłością”, a na dodatek matka powinna kochać dziecko niezmiennie i bezinteresownie (choć nie ma przecież takiego związku, w którym kocha się drugiego człowieka bez najmniejszej przerwy). To wszystko oczywiście ma się odbywać w wysprzątanym domu, gdzie na stole czeka właśnie ugotowane zdrowe jedzenie. Przecież te oczekiwania są bezwzględne. Na dłuższą metę trudno je wytrzymać."

Justyna Dąbrowska dla Tygodnika Powszechnego
fot unsplash

15/05/2024

Z reguły decydujemy się na dziecko, gdy mamy około trzydzieści lat, czyli jesteśmy w drodze ku dojrzałości. Skądinąd sama ciąża, poród i obcowanie z maleńkim dzieckiem może być doświadczeniem transformującym i bardzo przyśpieszyć nasze dojrzewanie. Pracuję z kobietami w ciąży – często zgłaszają się do mnie,bo właśnie wtedy czują mocniej, że mają jakieś sprawy do uporządkowania. Chcą świadomie wejść w todoświadczenie, przyjrzeć się relacji ze swoją matką, swoim ograniczeniom i neurozom. (…)

Jednak zapraszanie dziecka na świat po to, aby wypełnić jakąś lukę, lepiej się poczuć, doświadczyć cenionej społecznie tożsamości albo bezwarunkowej miłości dziecka – to motywy, które mogą prowadzić na mielizny i zakończyć się kłopotami. Dziecko nie powinno służyć temu, by wypełniać nasze deficyty, sklejać związek, zastępować kogoś albo być elementem rywalizacji z kimś. To jest instrumentalne traktowanie małego i zależnego człowieka. Dobrze, gdy zapraszamy go do naszego życia, bo mamy miłość do rozdania i chcemy mu pokazać świat.

Matkujące światu, czyli dlaczego kobiety nie decydują się na potomka
rozmowa z Justyną Dąbrowską (Charaktery, 12/2022-1/2023)

Zdjęcie: Pixabay

29/01/2024

Bardzo aktualny i ważny przekaz. Nie jest tu mowa o celowym sprawianiu przykrości, lecz byciu naturalnym wobec dziecka i członków rodziny wobec siebie. Naturalnym, czyli nie blokującym uczuć własnych i przyjmującym uczucia innych. Również te niełatwe. Podobnie jak istotne wydaje się nie zakrzywianie rzeczywistości na taką, która pozbawiona jest trudów i frustracji..

"Kiedy rodzice są zawsze bardzo mili i uśmiechnięci, uprzejmi i delikatni wobec dziecka, jak ono ma się dowiedzieć, że inni ludzie bywają także urażeni, cierpią ból, frustrację, przeżywają smutek i tracą cierpliwość? I jeśli rodzice chcą, żeby dziecko było ciągle szczęśliwe, jak ma zrozumieć, że przeciwne uczucia, których doświadcza, również są w porządku i jak najbardziej na miejscu? Co dziecko ma zrobić z całą tą resztą emocji, która kotłuje się w jego głowie?"

Jesper Juul, Agresja - nowe tabu? Dlaczego jest potrzebna nam i naszym dzieciom?
fot Andrea Piacquadio

24/01/2024

Kiedy się dziecko wychowuje, uczy się je wychowywać. Kiedy prawi się mu morały, uczy się ono prawić morały, kiedy się mu wymyśla, uczy się wymyślać, kiedy się je wykpiwa, uczy się wykpiwać, kiedy się je upokarza, uczy się upokarzać, kiedy się je duchowo zabija, uczy się zabijać. Pozostaje mu tylko do wyboru, czy zabijać siebie, czy innych, czy też i siebie, i innych.

Alice Miller
📚 Zniewolone dzieciństwo. Ukryte źródła tyranii
przełożyła Barbara Przybyłowska

fot. Pixabay

13/01/2024

Zdecydowanie tak! 👍😉

„Przygotuj dziecko na drogę, a nie drogę dla dziecka.”
mądrość ludowa
(zgadzasz się z nią?)
fot Janosch Lino

09/01/2024

Nie chce być inaczej 🙂😊🙂

"Z dzieckiem jest jak z pudełkiem - zauważyłam - Trudno wyjąć coś, czego się nie włożyło."
Magdalena Tulli, Szum
fot krakenimages

08/01/2024

😊👩‍👦

Dzieci, tak samo jak dorośli, chcą opowiadać o tym, co robią, o czym myślą i co przeżywają. Nie znaczy to, że rodzice powinni wszystko uważać za równie interesujące, ale ważne jest, aby przysłuchiwali się z uwagą i starali wyczuć, co siedzi w głowie ich dzieci, kiedy opowiadają o niemiłej koleżance albo o marzeniu, żeby zostać pilotem czy projektantką mody. Wymaga to czasu - ale czasu, który ma być przeznaczony nie na wychowanie i pouczanie, lecz na słuchanie. W oczach dziecka jest to czas najbardziej wartościowy.

Jesper Juul - Twoja kompetentna rodzina. Nowe drogi wychowania