04/05/2026
What up
အပိုင်း ၁၉
====================
ကော်ဖီဆိုင် တစ်ခုတွင်
“မှန်းမှန်းကြည့် ငါဘယ်သူလည်း” ထက်မြက်ရဲ့အနောက်တိုင် သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေကို ဖုံးပြီး ကလေးဆန်တဲ့ အမေးကြောင့်...
ထက်မြက်က အလိုလိုက်သည့်အပြုံးနှင့်၊
“ဝါး...ကဗ္ဘာပေါ်က အလှဆုံး ငါလေးပေါ့”
ထက်မြတ် ဖြေစရာမလို သူမက ပြန်ဖြေပြီး ထက်မြက်အရှေ့ ဝါးခနဲ ပေါ်လာလေသည်။
“သဲသဲ...”ဘာ အပြစ်မှ မဆိုဘဲ အပြုံးသာ
ရှိနေတဲ့ထက်မြက်။
“အဟွင်း ကိုယ်တော်ချောက သဲမှ တွေ့မို့မချိန်းရင် အဆက်သွယ်ကို မလုပ်ဘူးနော်”
သဲသဲက ထက်မြက်ရှေ့ ဝင်ထိုင်ပြီး စားပွဲထိုးလည်း လက်ပြလှမ်းခေါ် ထက်မြက်
ကိုလည်း အပြစ်ပြောဟန်မူနေလေသည်။
“ငါတို့ မနေ့ကမှ တွေ့ပြီးတာ မဟုတ်ဘူးလား”
“မသိဘူး ငါကမေ့တတ်တယ်” အပြုံးလေး
တွေနဲ့မျက်စောင်းပြစ်ပြီး ကျီစားလေသည်၊
“ဟုတ်ပါပြီ ညက ဖုန်းမကိုင်မိတဲ့ ငါ့အမှား
စိတ်မဆိုးနဲ့တော့လေ ဒီနေ့ ဘယ်သွားချင်လည်း အဖော်လိုက်ပေးမယ်”
“တကယ်နော် နောက်မှ ဟိုကိစ္စ ဒီကိစ္စတွေ ပေါ်လာလို့ ပြစ်ထားရင် တွေ့မယ်”
“တကယ်ပါ ငါဘယ်တုန်းက ပြစ်ထားဖူးလို့လည်း”
“ဟွန်း ပြီးရော” အချစ်ခံရလို့ ပိုပြီးရောင့် တက် ပုံလေးနဲ့ သဲသဲက မျက်စောင်းလေး
ပြစ်တိုင်း အလှပိုသည်
သဲသဲနဲ့ထက်မြက်တို့ ခင်လာတာ ၄နှစ်ရှိပြီး သဲသဲက တစ်ခြားမိန်းခလေးတွေလို
မဟုတ်ဘဲ တစ်မူးထူးတာကြောင့် သဲသဲ အပေါ်ဆို ထက်မြက်က အလျှော့ပေးရတဲ့ဘက် များလေသည်။
သဲသဲရဲ့ ကုမ္ပဏီကို အတူသွားပြီး။
“ဘယ်လိုလည်း ဒါ ငါ့ရဲ့ရုံးခန်းလေ”
သူမရဲ့ ရုံးခန်းက သူမလိုဘဲ သပ်ရပ်ပြီး
နို့နှစ်အရောင်ကို သုံးထားတာ အဝင်ဝ အပြင်ဘက်မှာ Strelitzia အပင်စိမ်းကိုထားပြီး အတွင်းဘက်မှာတော့ indoor green plant အပင်တွေကို အလှထား လေထူးကသန့်ပြီး
မျက်နှာ မရှိတဲ့ မော်ဒယ်အရုပ်တွေလည်း ရှိတယ်။
“မင်းက စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတဲ့နေရာဆိုလို့ ဘယ်များလည်းထင်တာ မင်းရဲ့ ကုမ္ပဏီဘဲ”
“အွင်းလေ ထက်မြက်က ဘယ်သွားချင်လို့လည်း” ထက်မြက်ကို ကျီစားသလို မေးတော့။ သူမရဲ့ အင်းလေ ဆိုတဲ့အသံထွက်လေးက တစ်မျိုးလေး၊
“မသိဘူးလေ” စောစောက သဲသဲ ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း ထက်မြက်က ပြန်ကျီစားပြီး
ပြောတာ သဲသဲကသိသိချင်း မျက်စောင်း
လေးပြစ်ကာ။
“ဟွန့် သူများပြောသလို လိုက်တုနေတယ်...ဪ အဓိကက နင်ဓာက်ပုံရိုက်
သင်ခန်း ပြီးသွားမလား ငါ့ရဲ့ ဖန်တီးမှု
တွေကို ရိုက်ခိုင်းမို့ နင့်ကို အဓိကခေါ်လာတာ”
အစကတော့ ထက်မြက် ဒီသင်ခန်း တက်ရတာ ဗျူဟာမနီကြောင့် ဗျူဟာမနီက ရုပ်ရှင်လောကထဲမယ် ဆိုကတည်းက သူမအတွက်သီးသန့် ဓာက်ပုံရိုက်ဆရာ ဖြစ်ချင်ခဲ့တာ။
“ဒီလကုန်မှာ ငါ့ရဲ့ရှိုးပွဲရှိတယ် ငါဖန်တီးထားတဲ့ ဒီဇိုင်းတွေကို ပထမဆုံး လူရှေ့ချပြရမယ့်နေ့ ဘယ်လိုလည်း ဓာက်ပုံဆရာကြီး
ငါ့ကို ကူမယ်မလား” ပြောရင်း သဲသဲက
ထက်မြက် ပုခုံးပေါ် လက်တင်ရုံတင်မက
မေးပါတင်ပြီး ပူးပူးကပ်ကပ် သူ့ရဲ့ဒီဇိုင်း
တွေကို အတူကြည့်နေလေသည်။
“အရမ်းလှတယ်” ထက်မြက်က ပူးကပ်နေတာ သတိမထားမိ သူ့အတွေးထဲမှာ
ဒီလှပတဲ့အဝတ်စားတွေကို ဘယ်လိုပုံစံနဲ့
ပိုလှအောင် ရိုက်ရမလည်း ဆိုတာဘဲ ရှိတယ်။
သဲသဲက သူပြုပြင်လိုက်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး ကျေနပ်နေတယ်လေ။
တစ်ဖက်မှာ...။
“သက်ရောင် တီဗီဂိမ်းရှိုးက မင်းနာမည်
ထုတ်လိုက်တယ်”
တီဗီဂိမ်းရှိုးကို သွားရင်ယူသွားမယ့်
အဝတ်စားတွေ ရွေးနေတဲ့ သက်ရောင်က
မယုံဘဲ။
“မဖြစ်နိုင်တာ ကျွန်နော့် နာမည်ကိုထုတ်တောင်ပြောပြီးပြီ”
“မယုံရင်ကြည့် မင်းနေရာမှာ ဒွန်းစည်းစိမ် ကိုအစားထိုးလိုက်တယ်”
မန်နေဂျာပြောတာကို မယုံတဲ့ သက်ရောင်က သေချာကြည့်တော့ အမှန်ဘဲ သူ့နာမည်း မှားထည့်မိတာလို့ တောင်းပန်ပြီး
ဒွန်းစည်းစိမ် နာမည်တိုးလာတယ်..!!!
“ဒါက ဘာသဘောလည်း ကိုထူး ကျွန်နော့်ကို သူတို့ကဘဲအရင်ဖိတ်တာ ရှိုး လွင့်ခါနီးမှ လူစားထိုးတာ ဒါ စော်ကားလိုက်သလိုဘဲ”
“ငါ တစ်ဖတ်ကို ဆက်သွယ်ပြီးပြီ အစကတော့ ဘာကြောင့် လူစားထိုးတာလည်း သူတို့မပြောဘူး ငါအတင်းမေးမှ အရိပ်ဘဲ
ပြတယ် ဒွန်းစည်းစိမ်က နောက်ခံတင်းတယ်တဲ့”
နောက်ခံချင်း ယှဉ်ရင်တော့ သက်ရောင်
အသံပိတ်သွားတယ် သူ့မှာ ဘာနောက်ခံမှ မရှိဘူး ဒီနေရာအထိကို သူ့ဘာသာ ကြိုးစားပြီး ရလာခဲ့တာ။
“ငါ အစထဲက ပြောပါတယ် ဒီလောကထဲ
ဝင်ရင် သိက္ခာကိုပြစ်ရပါတယ်လို့ ငါစီစဉ်
ပေးတဲ့လူတွေနဲ့ မတွေ့ဘဲ အတင်းငြင်းပြီး
အခုတော့ကြည့် နောက်ခံတောင့်တဲ့လူက
ဘာအခက်ခဲမှ မရှိဘဲ မင်းနေရာကို အစားထိုးသွားတာ”
“ကိုထူး” သက်ရောင်က မျက်မှောင်းကျုံ့ပြီး တားတော့မှ သူ့အကြောင်းကို သိနေတဲ့ မန်နေဂျာလည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘူး။
“ငါ မပြောတော့ဘူး မင်းကြိုက်သလိုသာလုပ်" မန်နေဂျာက စိတ်ဆိုးပြီး ထွက်သွား
တော့ သက်ရောင်တစ်ယောက် တွေဝေပြီး ကျန်ခဲ့တယ်။
============
“ဟီးဟီး” ဆိုဖာမှာလှဲပြီး Tablet ကိုကြည့်ပြီး ရယ်မောနေသူ ကြယ်ကလေး ကို မိခင်က ပုခုံးပုတ်ပြီး။
“ကြယ် ဘာတွေကြည့်ပြီး ရယ်နေတာလည်း”
မေ့မေ အသံကြားတော့ ကြယ်ကလေးက Tablet ကို ဖွက်ပြီးတော့၊
“မေမေ...မေမေ ဒီနေ့ဆိုင်ကို မသွားဘူးလား”
သမီးရဲ့မူမမှန်တာကို မိခင်က မသိ သူ့သမီးလေးအနားကပ်ထိုင်လိုက်ပြီး။
“မေမေ ခေါင်းမူးနေလို့ ဒီနေ့ မသွားတော့ဘူး သမီးရော သူငယ်ချင်း တွေဆီ မသွားဘူးလား”
“ဟင် မေမေ ခေါင်းမူးနေတယ် သက်သာလား မေမေ ဆေးရော သောက်ပြီးပြီလား”
မေမေ တစ်ခုခု ဖြစ်တယ်ဆိုတာနဲ့ ကျန်တဲ့ စကားတွေ မကြားတော့ဘဲ မေမေ့ကိုသာ
စိတ်ပူနေတာကြောင့်။
မိခင်က စိတ်ထဲနွေးနွေးကလေး ခံစားရပြီး
သူ့သမီးကိုလည်း ပိုတောင် အချစ်ပိုလာလေသည်။
“ဘာမှမဖြစ်ဘူး အခုတောင် သက်သာလို့
မေမေ အခန်းထဲက ထွက်လာတာပေါ့”
မိခင်ရင်ခွင်ထဲ ဝင်လာတဲ့ ကြယ်ကလေးကို
မေမေက ခေါင်းပုတ်ပေးပြီး။
“သမီး သူငယ်ချင်းတွေဆီ မသွားဘူးလား သမီး”
“ဒီနေ့မသွားတော့ဘူး ဖူးငုံရော ကြွယ်က မအားကြဘူးလေ”
“ဒါဆိုလည်း သမီးစောစောက ကြည့်နေတာသာ ဆက်ကြည့်နေလေ မေမေ သမီးအတွက် ကစွန်းဥသာကူ ချက်ပေးမယ်
သမီးဘဲ အဲ့တာ စားချင်နေတာ ကြာပြီဆို”
“ဟီး ဟုတ်ကဲ့ မေမေ သမီးကူပေးရအုံးမလား”
“နေပါ သမီးရဲ့မမမွန် ရှိပါတယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ အဲ့ဆိုပြီးရော”
“အမွန်ရေ သမီးစားချင်တဲ့သာကူလုပ်မလို့
ကစွန်းဥ လှီထားပေးပါအုံး” ဒေါ်သက်မေ
ကခေါ်တော့ မီးဖိုချောင်ထဲက အမွန်ဆိုသူ
အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ထွက်လာပြီး။
“ဟုတ်ကဲ့ အဒေါ် မုန့်ကြာစိရောထည့်အုံးမလား အမွန် တစ်ခါထဲ ပြင်ထားလိုက်မယ်”
ကြယ်ကလေး...“အား သမီး မုန့်ကြာစိ အကြိုက်ဆုံးဘဲမမမွန်ရေ ကျေးဇူးဘဲနော်”
“ရပါတယ် ကြယ်လေးရဲ့” အမွန်နဲ့ဒေါ်သက်မေတို့က မီးဖိုချောင် ဝင်သွားကြမှ
ကြယ်ကလေးက tablet ကိုထုက်ပြီး
ကြည့်နေလက်စ ဂိမ်းရှိုးကို ပြန်ကြည့်လေသည်။
စောစောက မေမေနဲ့စကားပြောနေတာ အများကြီး လွတ်သွားတာဘဲ VDလိုပြန်တင်မှ လွတ်သွားတာတွေ ပြန်ကြည့်ရမယ်၊
စိတ်ထဲပြောရင်း တိုက်ရိုက်LIVE လွင့်နေတာ ကြည့်ကာ ဒွန်းစည်းစိမ်ဆီကနေ တစ်ဖြစ်တဲ့ ဗျူဟာမနီကိုပါ သတိထားမိလေသည်...
“ဟားဟား သူတို့၂ယောက်က တစ်ကယ်ရီရတယ်” ဂိမ်းကစားနေတာကိုကြည့်ရင်း
ကင်မရာက တစ်ဖက်အရွှေ့ ဗျူဟာမနီရဲ့
အနောက်မှာ မနီးမဝေး ရှိနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ကြယ်ကလေး မြင်လိုက်လေသည်...??
“အင် သူ့ကို တွေ့ဖူးသလိုဘဲ” ကြယ်ကလေးက ဆိုဖာပေါ် မှောက်လိုက်ပြီး
အဲ့လူထပ်ပေါ်လာရင် Ss ရိုက်ပြီး သေချာ
ကြည့်မို့ အသင့်ဘဲ...
မကြာပါဘူး တစ်ခြားအတွဲကင်မရာမှာ ရိုက်မိတော့ ချက်ခြင်း စခရင်ရော့ ရိုက်လိုက်လေသည်...
ပြီးနော် ပုံကို သေချာဖြဲကြည့်မှ ဒီလူက
ကြွယ်သုန်ရဲ့လူကြီးနဲ့တူလေသည်။
Maskလည်းတပ်ထား သည်ကြောင့်
သိပ်မချာလို့ ကြွယ်သုန်ဆီ နင့်လူကြီး လားဟု ပုံနဲ့အတူ မတ်ဆေ့ ပို့လိုက်လေသည်။
မကြာဘူး ကြွယ်သုန်ဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။
“ဟယ်လို ကြွယ် နင့်လူကြီးလား”
“အင်း အင်း နင်ဘယ်က တွေ့တာလည်း
သူ့မျက်နှာဝါးနေပေမယ့် သူ့ကိုယ်လုံးပုံစံ
ကို ငါအသေမှတ်ထားတာ သူဘဲ”
“ငါ ကြည့်နေတဲ့ LIVE ထဲမှာလေ မထင်မှတ်ဘဲ ပါလာတာ”
“နင် ဘာLIVE ကိုကြည့်နေတာလည်း ငါ့ဆီပို့လိုက်”
“နာမည်ကြီးနေတဲ့ တီဗီဂိမ်းရှိုးတစ်ခု သူက LIVE လွင့်တာ ငါနင့်ဆီပို့လိုက်မယ် သွားကြည့်လေ”
“အင်း ဒါဘဲ မြန်မြန်ပို့နော်”
ကြယ်ကလေးက ဖုန်းချပြီး LIVE ကိုကြွယ်သုန်ဆီပို့အပြီး ဒွန်းစည်းစိမ်ရဲ့ကစားပုံကို
ထပ်ကြည့်နေလေသည်၊
“အဟားဟား ဟား” ဂိမ်းထဲမှာ ဂိမ်းက သူ့ကို ရီစေတာလား ဒွန်းစည်းစမ်းရဲ့ ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်ပုံနဲ့ အနောက်က သူ့တွဲဖတ်
ကို ကာကွယ်ပေးနေပုံက ရီစေတာလား
မသိ
ကြယ်ကလေး ရီနေပုံကို မေမေက ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါရမ်းကာ၊
“အခုထိ ကလေးစိတ်မကုန်သေးဘူး ဘာကာကွန်းကား ကြည့်နေပြန်ပြီလည်း မသိဘူး”
ကင်မရာအကွယ်တွင် နားချိန်လေး တစ်ခန ဗျူဟာက ရေပြေးသောက်ပြီး။ မျက်နှာပေ့် ချွေးတွေမသုတ်အားဘူး
“ရေကို နားနားပြီးသောက် တီးမယ်”
“မရဘူး ရေအရမ်းဆာတယ်” ဗျူဟာမနီက ပြောရင်းအသက်ရှုလည်းကြမ်းနေလေသည်။
“နာရီဝက်နားချိန်ရှိတာ အလျှန်စလို မလုပ်နဲ့” ကွန်မဟာမြတ်က ချွေးလည်းသုတ်ပေး ဗျူဟာကိုလည်းအမှာစကားမဆုံး။
“မမဝေတို့အတွဲက တော်တော် တော်တာဘဲ ဗျူဟာတို့ ရေထဲပြုတ်ကျတော့မလို့ တော်သေးတယ်”
“ဒါက ကစားပွဲသေးသေးလေး အနိုင်ယူလိုစိတ်ပြင်းစရာမလိုဘူး ကုန်းပေါ်မှာ အားတင်းနေတာထက် ရေထဲကျသွားတာမှ
တော်အုံးမယ် ကိုယ့်ကိုကိုယ်က ပထမ
အနိုင်အရှုံးဆိုတာ ဒုတိယ”
“ဗျူဟာ တစ်ယောက်ထဲမှ မဟုတ်တာ
မင်းသားစည်းစိမ်လည်း ရှိနေတာ”
“ဒါဆို သူ့အရင်ကန်ချပြီး မင်းပါဆင်းသွား အဲ့ဒါဆို ၂ယောက်လုံးရှုံးတာ အားနားစရာ မလိုတော့ဘူး”
“ဟင်...”
ဗျူဟာ အံဩသွားပုံကို ကွန်မဟာမြတ်က
ပြုံးကြည့်ပြီး။ “ရေကိုနည်းနည်းချင်းဆီသောက်”
“ဪ ဟုတ်ကဲ့...ဒါနဲ့ ဗျူဟာဖုန်းရော ဖုန်းဝင်လာသေးလား” ဖုန်းကိုခနသိမ်းထားတဲ့ ကွန်မဟာမြတ်က ထုတ်မပေးဘဲ ။
“မဝင်ဘူးထင်တယ် ကြည့်မလား” မေးပေမယ့် ဖုန်းကို သွားမယူ ရေဗူးကိုင်ထားတဲ့
လက်က တစ်ခုခုကိုရေတွက်နေဟန်၊
"အင်း ယူ..” ပြောလို့မပြီးသေး၊
”ဗျူဟာ လုစုမယ်” အဝေးက လူခေါ်သံကြောင့် ဗျူဟာက အမြန်ပြေးသွားလေသည်...။ စေ့ထားတဲ့ ကွန်မဟာမြတ်နှုတ်ခမ်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ၊ တင်း~
ဝင်လာတဲ့ မတ်ဆေ့သံကြားလို့ ဖုန်းကိုထုတ်ကြည့်လိုက်ချိန် ရောင် ဆိုတဲ့အမည်ပေးထားတဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ဖြစ်နေတယ်၊
“ဒီနေ့ ဘာမတ်ဆေ့မှ မလာဘူး” ရေရွတ်ရင်း ဖုန်းနံပါတ်ပါ ဖျတ်ချလိုက်သည်။
အဝေးမှာ ဆော့နေကြတဲ့ လူအုပ်ထဲတွင်
ဗျူဟာကို ရှာစရာမလို ကြည့်တာနဲ့ တန်းမြင်နေရတာမို့။
========
တစ်ပတ်ကြာသော အခါ။ ဒီနေ့က
ဗျူဟာတို့ ရှိုး ပထမအပိုင်းရိုက်အပြီး
နားတဲ့နေ့ တစ်ပတ်ရိုက်ပြီးတာနဲ့ ၃ရက်
အနားပေးတယ်။
ဗျူဟာက ဖုန်းကိုလက်ထဲရောက်တာနဲ့
အရင်ဆုံး သက်ရောင် စာပို့ မပို့ ဖုန်းခေါ် မခေါ် ကြည့်တော့ သက်ရောင် ဖုန်းနံပါတ်တောင် ရှာမတွေ့တော့ဘူး။
“ဟင် ဘယ်ရောက်သွားတာလည်း” သူမ တီးတိုးပြောပြီး ရှာနေပုံကို ကွန်မဟာမြတ်က မျက်တောင်မခက်။
“ဗျူဟာ ဘာရှာနေတာလည်း” ဗျူဟာနဲ့ထိတွေ့ရင် လက်အိပ်ကို ဖြုတ်ထားပြီး ကားမောင်းမှသာ လက်အိပ် ဝတ်တဲ့ ကွန်မဟာမြတ်က လက်အိပ်တွေဖြုတ်ရင်း မေးတော့
“သက်ရောင်ရဲ့ဖုန်းနံပါတ်လေ ဘယ်ရောက်သွားလည်း မသိဘူး”
“မတွေ့တော့ရင် သတိမထားမိဘဲ ဖျတ်လိုက်လို့ နေမှာပေါ့”
“ဘယ်လိုလုပ်မလည်း ဗျူဟာ သူ့ဖုန်းနံပါတ်ကို အလွတ်မရဘူး” မျက်နှာငယ်
လေးနဲ့မေးလာတော့ ဗျူဟာခေါင်းလေးကို ပုတ်ပေးပြီး ၊
“နောက်မှ ကိုယ်မေးပေးမယ် အနားယူလိုက်တော့”
လက်အိပ်ပြန်ဝတ်ပြီး ကားမောင်းခန်း ဝင်ကာ ဗျူဟာ အေးဆေးနားလို့ရအောင်
အဆင်သင့် လုပ်ထားပေးပြီးသား....
အိမ်ရောက်တာနဲ့ ကွန်မဟာမြတ်က
ဗျူဟာလုပ်ရမှာတွေကို အစီစဉ်ချပြီး။
“ဗျူဟာ ရေအရင်ချိုးလိုက်အုံး”
ဗျူဟာအိပ်ခန်းထဲကို ဗျူဟာကို တွန်းပို့လိုက်လေသည်။
“ဟွန့် ဒီလိုမှန်းသိရင် သူ့မန်နေဂျာ သူ့လက်ထောက်ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်တွေပါယူထားလိုက်ပါတယ် အခုတော့ လွမ်းတာတောင် ပြေးတွေ့လို့လည်းမရ ဖုန်းဆက်လို့လည်း မရနဲ့” ဗျူဟာက တစ်တွက်တွက် ရေမိုးချိုးလေသည်။
အပြင်ဘက်က ကွန်မဟာမြတ်ကတော့ ဗျူဟာနဲ့သက်ရောင်ကို တွေ့မို့ အချိန်ပေးမည်မဟုတ် သူ့နှုတ်က ပြုံးလိုက်ပေမယ့်
စိတ်ထဲတွင် ဘာတွေးနေလည်း ဘယ်သူမှ မသိချေ။
======
“ဒါနဲ့လေ ဒွန်း ဦးကွန်မဟာမြတ်က ဘယ်မှာအလုပ်လုပ်နေတာလည်းဟင်”
နှစ်ကိုယ်ကြား ဖုန်းပြောနေရင်း ကွန်မဟာမြတ် အကြောင်းပါလာတော့ ဒွန်းစည်းစိမ်က ထူးထူးဆန်းဆန်း ဟုတွေးကာ။
“ဘာလို့ သူ့ကိုမေးတာလည်း ကလေးရဲ့”
“ဟာ ကလေးလို့ မခေါ်ပါနဲ့ဆို ဘာကလေးလည်း”
“ဟားဟား ကလေးလို့ မခေါ်စေချင်ရင် ဘယ်လိုခေါ်ပေးရမလည်းပြော”
“မသိဘူး ကလေးလို့ မခေါ်နဲ့” အိပ်ခန်းထဲ ကြယ်ကလေးက ဖုန်းပြောရင်း လက်ကလည်း အငြိမ်မနေ ဟိုဆော့ ဒီဆော့နဲ့။
“ကိုကိုမေးတာ အရင်ဖြေလေ ဘာလို့ လေးလေးကိုမေးတာလည်း ကလေးက”
“ကြယ် သိချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး ကြယ်သူငယ်ချင်းက သိချင်တာ မှတ်မိသေးလား ဟိုတစ်ခါက တိုက်မိမလို့ ဖြစ်မိတဲ့နေ့ကလေ သူ့နာမည်က ကြွယ်သုန်တဲ့”
“မင်းကလွဲပြီး ဘယ်သူမှ မမှတ်မိဘူး”
“ဟာ စကားအကောင်းပြောနေတာကို”
“ဟားဟား ဟုတ်ပါပြီဗျာ စိတ်မဆိုးနဲ့
ကိုယ့်ဆီကိုလည်း နှုတ်ခမ်းကြီးထော်ပြီး
ရောက်လာအုံးမယ်”
”တောက်စ် ဒွန်းစည်းစိမ် နင်နော်”
“ဟောဗျာ စိတ်မဆိုးနဲ့တော့ ကိုယ် မစတော့ဘူး”
“ဟွန့် ထပ်စရင် ဖုန်းချလိုက်မှာ လူကိုလည်း လာတွေ့မို့ မစဉ်းစားနဲ့”
“မလုပ်ပါနဲ့ လူကိုမတွေ့ရဘဲ ဖုန်းဘဲပြောနေရတာ ဖုန်းပါမပြောရတော့ဘူးဆို ကိုယ် လွမ်းလို့ ခိုးပြေးမိမှာ”
“ဟာ အဲ့ဒီ ခိုးပြေးမှာဘဲ ပါးစပ်ဖျားကမချဘူး ဘာလို့ လူကိုအထင်သေးနေတာလား”
“မဟုတ်ပါဘူးဗျာ မတွေ့ရတာမှာဆိုးလို့
ခိုးပြေးတဲ့နည်းကမှ ပိုမြန်တာလေ ကလေးရဲ့”
“မသိဘူး မပြောနဲ့ အဲ့စကားကို မေမေက
မိန်းခလေးကို တင့်တင့်တည်တည် မတင်းတောင်းဘဲ ခိုးပြေးတာက မကောင်းတဲ့သူတွေဘဲ လုပ်တာတဲ့”
“အဲ့ဒါဆို ကလေးမေမေကို ကြိုသတိပေးထား ကိုယ်က လာတောင်းရင် ချက်ချင်း လက်ထဲထည့်ပါလို့ သဘောမတူဘူး ဘာညာဆို ကိုယ်က ခိုးပြေးမှာဘဲ”
“ဟာ မပြောပါနဲ့ဆို” ကြယ်ကလေးဘက်က အသံတုန်လာလို့ ငိုသွားမှာဆိုးတာနဲ့
ဒွန်းစည်းစိမ်က စကားကို ချက်ချင်း ကြားဖျတ်လိုက်လေသည်။
“ကလေးပြောတဲ့ ကိစ္စကလေ လေးလေးမှာ ဆိုင်သူ ရှိပြီးသား ကလေးရဲ့ သူငယ်ချင်းကို ပြောပြလိုက်”
“ဟင် ဆိုင် ဆိုင်သူ ...အိမ်ထောင်ရှိတာလား”
“ကလေးကလည်း ဆိုင်သူဆိုမှ အိမ်ထောင်ဖြစ်မလား အဲ့ဒါက ပိုင်သူတောင်ရှိသွားပြီ
လေးလေးမှာ သူကြိုက်နေတဲ့သူ ရှိတယ်”
“တကယ်လား...” ဦးကွန်မဟာမြတ်လို
လူမျိုးက ဘယ်လိုလူမျိုးကို ကြိုက်မှာလည်း ဆိုတာ ကြယ်ကလေး တွေးတောင် ကြည့်မရဘူး။
======
“ဗျူဟာ ဆေးသောက်ပြီးမှ ထပ်အိပ်လိုက်ပါလား”
အပူယှတ်သွားတဲ့ ဗျူဟာမနီက မနေ့က အိမ်ပြန်ရောက် ဒီနေ့အဖျားတက်နေပြီ။
“ဖျားနာနေရကြား ကွန်မဟာမြတ်ပေးတဲ့ဆေးကို သောက်ပြီး ဗျူဟာက ပြန်အိပ်ပျော်သွားလေသည်။
ဗျူဟာ အိပ်မောကျတော့မှ ကုတင်ဘေး လာထိုင်တဲ့ ကွန်မဟာမြတ်က ပူနွေးနွေး
ဖြစ်နေတဲ့ ဗျူဟာလက်ကလေးကို စောင်ထဲကထုတ်ပြီး သူ့လက်ထဲဆုပ်ထား
လိုက်လေသည်။
“ဗျူဟာ”
ပြုံးလိုက်တဲ့ သူ့နှုတ်ခမ်းက ဘာကို သဘောကျနေလည်းမသိ အချိန်အကြာကြီး လက်ကိုဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ထိုင်နေဖြစ်တယ်။
=============eng
