01/06/2026
‘onvolwassen’ en ‘volwassen’ emoties en gedrag!
“Onvolwassen emoties zijn vaak secundair en ontstaan uit oude pijn die we niet onder ogen willen komen. Denk aan jaloezie, oordelen, drama maken, verwijten, de behoefte aan erkenning of het vasthouden aan slachtofferschap. Ook eigenschappen die in onze maatschappij vaak als positief gezien worden (zoals jezelf wegcijferen, overmatige loyaliteit of krampachtig vasthouden aan moraal) zijn tekenen van een nog niet volwassen bewustzijn. Ze komen voort uit angst en conditionering, niet uit innerlijke vrijheid.
Volwassen emoties en gedrag zien er heel anders uit. Dan reageer je primair en passend op wat er is, zonder er een verhaal van te maken. Die functionele boosheid bijvoorbeeld: je wordt aangevallen, je stelt een grens, en daarna is de boosheid ook weer weg. Volwassenheid betekent dat je je angsten, vastgeroeste patronen en bevroren emoties onder ogen durft te komen.”
Hoe weet je dat je emotioneel volwassen wordt?
“Je laat je niet langer meeslepen door drama of door de onvolwassenheid van anderen. Je stelt gezonde grenzen en merkt dat je relaties vrijer en speelser worden. Emotionele volwassenheid betekent niet dat je geen pijn of verdriet meer hebt, maar wel dat je daar op een volwassen manier mee om kunt gaan. Het resultaat is meer lichtheid, vreugde en levendigheid. Je ego hoeft niet vernietigd te worden, maar bevrijd van de belastende patronen die jou gevangen houden.”
En wat is de rol van ouders in dit proces?
“Alles begint bij het voorbeeld dat ouders geven. Als zij emotioneel volwassen zijn, kunnen kinderen vrijer opgroeien en hoeven ze minder kindpijn met zich mee te dragen. Maar dat is lang niet altijd zo. Veel ouders hebben hun eigen pijnstukken die niet verwerkt zijn. Dat werkt transgenerationeel door.
Het goede nieuws is dat alles wat je in jezelf oplost, ook een positief effect heeft op je kinderen. Bewustzijnsontwikkeling stopt nooit bij jezelf, het werkt door in het hele familiesysteem.”
Hoe ga je om met onvolwassenheid in je omgeving, bijvoorbeeld op het werk?
“Dat kan ingewikkeld zijn. Aan de ene kant kun je het zien als een leeromgeving: hoe ga je met zulke situaties om zonder jezelf te verliezen? Aan de andere kant kan het zijn dat de omgeving zo onvolwassen is dat je er niet kunt blijven. Wanneer je groeit, ga je steeds minder toestaan dat anderen jouw leven inperken.Dat klinkt misschien radicaal, maar het is eigenlijk een logisch gevolg van innerlijke volwassenheid: je staat niet meer toe dat anderen je meeslepen in drama of manipulatie.”
Is het proces ooit afgerond?
“Nee, het is geen traject met een eindpunt. Je blijft thema’s tegenkomen, maar het verschil is dat je er niet meer door wordt meegesleurd. Vroeger kon ik overweldigd raken door oude pijn, nu kan ik die emoties voelen zonder erin te verdrinken. Dat is volwassen worden: je blijft leren, maar de patronen hebben je niet meer in hun greep. Het geeft ruimte voor speelsheid en vreugde. Het drama valt weg en er blijft meer echtheid over.”
