02/06/2020
เราอยู่กับร่างกาย ครั้งสุดท้าย เมื่อไหร่
นานแค่ไหนแล้วนะ ที่เราหลงลืม กายนี้ ใจนี้
ที่เป็นดั่งพาหนะอันล้ำค่า ของจิตวิญญาณเรา ในการเดินทาง หาประสบการณ์ในโลกใบนี้
บ่อยแค่ไหน ที่เรา กิน แต่สิ่งที่ไร้ ประโยชน์
แต่เพราะคิดว่าอร่อย เพื่อสนองตัณหาเพียงชั่วคราว
บ่อยแค่ไหนที่เราดื่ม เหล้า สูบบุหรี่ สารเสพติด ต่างๆ ทั้งที่มันไม่ได้มีประโยชน์ใดๆ
บ่อยแค่ไหนที่เราเสพ อารมณ์ เศร้า โกรธ เกลียด ผิดหวัง เสียใจ อิจฉา ริษยา ที่ทำร้ายจิตใจดวงนี้ของเรา
บ่อยแค่ไหนที่เราปล่อยให้ปาก พูดว่าส่อเสียด พูดเรื่องโกหก พูดเรื่องไร้สาระ ไม่สร้างสรรค์
เราออกกำลังกายครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ เคลื่อนไหวร่างกายบ่อยแค่ไหน ให้แต่ละส่วนต่างๆ ได้ผ่อนคลาย ให้ขา แขน หลัง ลำคอ ได้แข็งแรงขึ้น บริหาร ให้ร่างกายทำงานโดย สมดุล มากขึ้น
แล้ววันที่เราป่วย ไม่ว่าจะทางกาย ใจ
ใครกันเล่า ทำร้ายเรา
ถ้าไม่ใช่เราเอง
ใครกันบังคับให้เรากินอาหารไม่มีประโยชน์
ใครบังคับให้เรานอนขี้เกียจไม่ออกกำลังกาย
แม้แต่วันที่ใจป่วย
ใครกันบังคับให้เรา โศรกเศร้า เสียใจ โกรธ เกลียด อิจฉา ริษยา โลภ หลง โง่ เขลา
ใครกันบังคับเราให้ทำสิ่งนั้น
ไม่มีใครเลยใช่ไหมเล่า มีแต่ตัวเราที่ทำตัวเอง
วันนี้ กลับมาเถอะนะ
มาดูแลบ้าน ของเรา ร่างกาย
จิตใจของเรา
อันไหนดี สมควร เรารู้อยู่แก่ใจ
กลับมาขอโทษร่างกายเรา ส่วนไหนที่เจ็บ ปวด บอกรักเขา
ร่างกายจ๋า ฉันขอโทษ ให้อภัยฉันเถอะ ฉันรักเธอนะ
ขอบคุณมาก ที่อยู่กับฉัน และทำงานเพื่อฉัน
มาตั้งแต่ฉันเกิด
จากนี้ ฉันสัญญา ฉันจะดูแล ปกป้อง เธอ
ฉันจะเลือกสิ่งที่ดีให้กับเธอ
เพื่อจิตวิญญาณของฉันจะได้มีพาหนะ ที่สมบูรณ์ในการมีประสบการณ์ บนโลกนี้ ต่อไป
หมอเตย