27/04/2026
บางครั้ง…เราก็ไม่ได้เหนื่อยเพราะชีวิต
แต่เหนื่อยเพราะ “คนที่ยืนอยู่ข้างๆ”
เขาไม่เคยถามว่าเราหนักแค่ไหน
ไม่เคยยื่นมือมาช่วย แม้จะเห็นเราทำทุกอย่างคนเดียว
งานนอกก็เรา งานในก็เรา
ความรู้สึกก็ยังต้องเก็บไว้เอง
เขาอยู่ตรงนี้ก็จริง…
แต่ไม่เคย “อยู่เพื่อเรา” เลย
เราคอยประคองทุกอย่าง
คอยเข้าใจ คอยให้อภัย คอยรอว่าเขาจะเปลี่ยน
แต่สุดท้าย…สิ่งเดียวที่เปลี่ยน คือ
“เราที่ค่อยๆ เหนื่อยลงทุกวัน”
จนวันหนึ่งถึงได้รู้ว่า
ผู้ชายที่เห็นแก่ตัว ไม่ได้ทำร้ายเราด้วยคำพูดแรงๆ
แต่เขาทำร้ายเราด้วยการ “ไม่ทำอะไรเลย”
ไม่สนใจ
ไม่ช่วย
ไม่แคร์
และปล่อยให้เรารู้สึกว่า
เราต้องเก่ง ต้องแกร่ง ต้องทำได้ทุกอย่าง
ทั้งที่ลึกๆ แล้ว…เราแค่อยากมีใครสักคน “ช่วยแบกบ้าง”
สุดท้ายแล้ว
มันไม่ใช่เพราะเรายังทนไหว
แต่มันคือ…เราเคยหวังว่าเขาจะดีขึ้น
แต่ความจริงคือ
คนที่ไม่คิดจะเปลี่ยน
ต่อให้รอนานแค่ไหน…เขาก็เหมือนเดิม
และวันที่เราหยุดหวัง
นั่นแหละ…ไม่ใช่วันที่เราแพ้
แต่เป็นวันที่เรา “เลือกตัวเอง” สักที
