18/08/2026
ПАЁМИ ТАБРИКОТИИ ВАЗИРИ ТАНДУРУСТӢ ВА ҲИФЗИ ИҶТИМОИИ АҲОЛИИ ҶУМҲУРИИ ТОҶИКИСТОН ҶАМОЛИДДИН АБДУЛЛОЗОДА БА МУНОСИБАТИ ИДИ КАСБИИ ТАБИБОНИ ТОҶИКИСТОН
Муҳтарам ҳамкасбони азиз!
Дар ин лаҳзаҳои фараҳбахш ва идона ҳамаи Шуморо ба ифтихори 18 август-Иди касбии табибони Тоҷикистон ва зодрӯзи Шайхурраис Абуалӣ ибни Сино самимона табрику шодбош гуфта, ба ҳар кадоми Шумо пеш аз ҳама сиҳатмандии комил, хушбахтиву саодатмандии бепоёни рӯзор ва дар кору фаъолияти минбаъдаатон барору муваффақият хоҳонам.
Бо истифода аз фурсати муносиб аз номи худ ва аз номи тамоми кормандони соҳаи тандурустӣ ва ҳифзи иҷтимоии аҳолии мамлакат ба Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон барои табрикоти самимиашон ба муносибати Иди касбии табибони Тоҷикистон изҳори сипосу миннатдории амиқ изҳор намоям.
Табрикоти самимии Пешвои муаззами миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба ифтихори ин санаи фархунда ва ҷашни қадршиносиву арҷгузорӣ ба заҳмату талошҳои шабонарӯзии пайравони Синои бузург бори дигар мо-кулли кормандони соҳаи тандурустии мамлакатро водор месозад, ки дар таъмини ҳифзи саломатии аҳолии Ватани азизамон беш аз пеш кушишу талош намоем ва сазовори боварӣ ва эътимоди Сарвари маҳбуб буданамонро дар амал собит созем.
Воқеан ҳам ин ду сана бо ҳам пайванди маънавии амиқ доранд. Яке ба заҳмати инсонҳое бахшида шудааст, ки имрӯз барои ҳифзи ҳаёт ва саломатии мардум масъуланд, дигаре номи абармарде аз таърихи илму тамаддуни моро таҷассум мекунад, ки садсолаҳо пеш тибро на танҳо ҳамчун ҳунари табобат, балки ҳамчун илми мушоҳида, андеша ва масъулият дар назди инсон дарк намуда буд.
Ба андешаи Синои бузург, табиб бояд пеш аз ҳама донишманд бошад, сабабро ҷуяд, бемориро дуруст бишиносад ва сипас роҳи табобатро интихоб намояд.
Шояд маҳз ҳамин аст, ки пас аз гузаштани ҳазор сол номи Сино ҳанӯз дар ҷаҳони тиб зинда аст.
Мероси ӯ моро ба як ҳақиқати муҳим мерасонад, ки “илм вақте арзишманд аст, ки ба зиндагии инсон хизмат кунад”.
Ҷаҳони муосир бо суръати бесобиқа тағйир меёбад. Технологияҳои нав ба тиб ворид мешаванд, усулҳои ташхис такмил меёбанд, имкониятҳои табобат васеъ мегарданд. Дар чунин шароит табиби имрӯз дигар наметавонад танҳо ба донишҳои дар донишгоҳ гирифтаи худ такя кунад.
Табиби асри 21 бояд ҳамеша омӯзад, таҳлил кунад, таҷрибаи пешрафтаро аз худ намояд ва донишҳои худро навсозӣ кунад.
Аммо як чиз дар касби табиб тағйирнопазир мемонад, ки он инсондӯстӣ мебошад.
Дастгоҳи муосир метавонад бемориро муайян кунад, дору метавонад ба табобат мусоидат намояд, технология метавонад кори табибро осон созад, вале сухани нек, ҳамдардӣ ва муносибати самимии табибро ҳеҷ технология иваз карда наметавонад.
Дар ҳамин радиф, Пешвои маҳбуби миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон низ иброз доштаанд, ки "табиб бояд дасту дили пок ва нияти неку беғараз дошта бошад".
Дар ҳақиқат бемор ба табиб на танҳо барои гирифтани дору муроҷиат мекунад, балки вай ба назди шахсе меравад, ки ба ӯ бовар дорад.
Аз ҳамин ҷост, ки эътимоди мардум ба табиб яке аз арзишҳои бузургтарини соҳаи тандурустӣ мебошад.
Дар солҳои соҳибистиқлолӣ соҳаи тандурустии мамлакат зери таваҷҷуҳи махсуси Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон қарор гирифта, марҳилаҳои муҳими рушдро тай кард. Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон солимии мардумро боигарии давлат унвон карда, таҷдиди муассисаҳои тиббӣ, рушди муассисаҳои кумаки аввалияи тиббию санитарӣ, омодасозии мутахассисон, ҷори намудани усулҳои нави ташхису табобат ва таҳкими заминаи моддию техникӣ барои беҳтар гардидани хизматрасонии тиббӣ тамоми имкониятҳоро фароҳам оварданд.
Имрӯз вазифаи мо танҳо идома додани роҳи бузургон ва ба марҳилаи сифатан нав ворид шудан аст.
Яъне, мо бояд аз табобати беморӣ ба пешгирии беморӣ, аз хизматрасонии оддӣ ба хизматрасонии босифат, аз усулҳои анъанавӣ ба тиббӣ далелнок ва технологияҳои муосир, аз омори беморӣ ба таҳлили сабабҳои он гузарем.
Ин аст яке аз самтҳои муҳими рушди тандурустии муосир, ки аз ҳар яки мову шумо вобастагии зиёд дорад.
Мо бояд ба мардум бештар фаҳмонем, ки саломатӣ танҳо масъулияти табиб нест. Ҳар як инсон барои саломатии худ масъулият дорад. Ғизои дуруст, ҳаракати ҷисмонӣ, риояи гигиена, даст кашидан аз одатҳои зараровар, муроҷиати саривақтӣ ба табиб ва гузаронидани муоинаҳои пешгирикунанда метавонанд садҳо мушкилоти саломатиро пеш аз пайдо шуданашон пешгирӣ намоянд.
Дар ин ҷо нақши корманди тиб аз табобат фаротар меравад.
Ӯ бояд ба ҷомеа дониш диҳад, фарҳанги солимиро ташаккул диҳад ва ба инсон ёрӣ расонад, ки саломатии худро ҳамчун арзиши шахсӣ ва миллӣ дарк намояд.
Ҷавонони соҳа бояд бидонанд, ки номи Абуалӣ ибни Сино танҳо мояи ифтихор нест. Ин ном барои ҳар як табиби тоҷик як масъулияти таърихист.
Мо ворисони як мактаби бузурги илмӣ ҳастем, аммо ворис будан маънои танҳо ба гузашта ифтихор карданро надорад. Ворис будан маънои идома додани роҳ аст.
Агар Сино дар замони худ бо дониш ва андешаи нав марзи илми тибро васеъ карда бошад, вазифаи мо низ ҳамин аст. Тибби миллиро бо донишҳои муосир ғанӣ гардонем, илмро рушд диҳем ва барои насли оянда заминаи боз ҳам устувортар гузорем.
Бигзор дар фаъолияти ҳар як корманди тиб, дониш бо масъулият, касбият бо инсондӯстӣ ва таҷриба бо навоварӣ ҳамеша паҳлу ба паҳлу бошанд.
Бигзор номи Абуалӣ ибни Сино барои мо ҳамеша рамзи дониш, ахлоқ, инсонпарварӣ ва ҷустуҷӯи ҳақиқат бошад. Ва бигзор насли имрӯз бо идомаи роҳи пуршарафи гузаштагони худ тавона дар рушди илми тиб ва ҳифзи саломатии миллат саҳми шоиста гузорад.
Бо ҳамин ниятҳои нек бори дигар ҳамаи кормандони соҳаи тандурустии кишварро ба муносибати Рӯзи кормандони тиб ва зодрӯзи Абуалӣ ибни Сино самимона табрик менамоям.
Ба Тоҷикистони азизамон сулҳу суботи ҷовидона, ваҳдати миллӣ, рушди устувор ва пешрафти рузафзун таманно дорам.
Ҷашни касбӣ муборак бошад, табибони ҳозиқ!
