02/05/2026
1938~2022 arası 84 senelik bir varoluş öyküsü… çocukluğumda sokakta şipşakçılarda vesikalık çekildiği zamanları hatırlarken nostaljik bir gülümseme yerleşir. Babam Orhan T. Özdemir’ i annem eşyalar arasından böyle sürpriz hatırlatıcılarla buluşturunca da öyle gülümsüyorum işte. Nasıl hüzünlü, ciddi ve hayatın yükünü sırtlanmış bakıyor. Birlikte Mühürdar’da banka oturup babam gün batımını kara kalem çizerken izlediğim ve renkli olanı niye siyah beyaza dönüştürüyor diye düşündüğümü de hatırlıyorum. Sonra tuvalde renklendirdiğinde ortaya çıkana hayret ve hayranlıkla bakakalırdım.