Psikolog Imri Zabeli - Shërbime Specialistike

Psikolog Imri Zabeli - Shërbime Specialistike Qetësi, strukturë, privatësi. Pa ekspozim, pa zhurm! Imri Zabeli - Specialist i Psikologjisë Klinike dhe Psikoterapisë.

Shërbimet Psikologjike Specialistike që ofrohen:
- Vlerësim dhe Diagnostifikim për Fëmijë dhe të Rritur
- Trajtim i Ankthit dhe Çrregullimeve të Ankthit (Atakut të panikut, Fobive, Ankthit Social, etj.)
- Trajtimi i Çrregullimeve Obsesive - Kompulsive
- Trajtimi i Depresionit
- Trajtimi i Çrregullimeve të Gjumit
- Trajtimi i Çrregullimeve të Ngrënies
- Trajtimi i Çrregullimeve të Seksualitetit
- T

rajtimi i Çrregullimeve të Personalitetit
- Trajtimi i Stresit Post-Traumatik
- Trajtim i Çrregullimeve të Varësisë
- Ekzaminim i Statusit Psikik dhe Aftësisë së Veprimit
- Ekzaminim i Maturimit të Fëmijëve për Shkollë
- Ekzaminim i Statusit Psikik dhe Rëndesës së Simptomave pas Aksidenteve
- Dhe të tjera...

Mënyra e Trajtimit:
- Trajtim përmes Seancave Individuale
- Trajtim përmes Seancave në Çift
- Trajtim përmes Seancave në Grupe

Forma e Trajtimit:
- Me prezencë fizike në Ambulancë
- Online

07/09/2026

Disa fjalë që duhet t’ia themi vetes...

Ka momente kur duhet të ndalemi dhe të dëgjojmë çfarë po ndodh brenda nesh. Jo çdo ndjenjë e vështirë do të thotë se diçka nuk shkon. Ndonjëherë është mënyra e mendjes dhe trupit tonë për të na treguar se jemi lodhur, jemi ngarkuar, jemi frikësuar ose kemi nevojë për diçka.

Mund ta pyesim veten: Çfarë po ndiej tani? Çfarë e shkaktoi këtë ndjenjë? Çfarë po i them vetes për këtë situatë? A është ajo që po mendoj një fakt, apo është frika ime që po parashikon më të keqen?

Nuk kemi nevojë ta luftojmë çdo mendim që na vjen. Mendimet janë mendime, jo gjithmonë realitet. Mund t’i vërejmë, t’i kuptojmë dhe të zgjedhim se cilave duam t’u japim më shumë rëndësi.

Edhe kur ndihemi të pasigurt, kjo nuk do të thotë se nuk jemi të aftë. Mund të kemi frikë dhe përsëri të vazhdojmë. Mund të kemi dyshime dhe përsëri të marrim një vendim. Guximi nuk është mungesa e frikës. Është aftësia për të ecur përpara edhe kur frika është aty.

Nuk duhet t’i zgjidhim të gjitha menjëherë. Sot mund të bëjmë vetëm hapin e radhës. Pastaj tjetrin. Përparimi nuk matet vetëm me rezultate të mëdha. Ndonjëherë përparim është të mos dorëzohemi, të vendosim një kufi, të kërkojmë ndihmë, të pushojmë kur kemi nevojë ose të provojmë përsëri.

Duhet të kujtojmë edhe sa rrugë kemi kaluar. Kemi përballuar ditë që dikur na janë dukur shumë të vështira. Kemi mësuar, jemi përshtatur dhe kemi vazhduar. Kjo na kujton se kemi burime brenda vetes, edhe atëherë kur nuk arrijmë t’i ndiejmë.

Nuk kemi pse ta krahasojmë vazhdimisht rrugën tonë me të tjerët. Secili prej nesh ka ritmin, historinë dhe sfidat e veta. Pyetja nuk duhet të jetë: “A jam më mirë se të tjerët?”, por: “A jam duke u afruar me veten që dua të jem?”

Mund të kërkojmë më shumë nga vetja pa qenë të ashpër me veten. Mund t’i pranojmë gabimet pa e zhvlerësuar veten. Mund të themi: “Këtu gabova. Çfarë mund të mësoj nga kjo?” në vend të “Unë nuk vlej.”

Dhe kur dita bëhet e rëndë, mund t’ia kujtojmë vetes:
Nuk kemi nevojë të jemi perfektë. Kemi nevojë të jemi të sinqertë me veten, të kuptojmë çfarë po ndodh brenda nesh dhe të vazhdojmë. Ajo që ndiejmë sot nuk përcakton atë që jemi. Kemi kaluar shumë, kemi mësuar shumë dhe ende mund të rritemi. Një hap është i mjaftueshëm për të vazhduar përpara.

25/08/2026

Ka periudha kur njeriu vazhdon jetën normalisht, por brenda vetes e ndien se diçka ka ndryshuar...

Shkon në punë, kujdeset për familjen, takohet me njerëz, kryen obligimet dhe nga jashtë mund të duket se gjithçka është në rregull. Megjithatë, mendja vazhdon të jetë e ngarkuar. Ka më pak durim, më shumë shqetësim, lodhje që nuk kalon lehtë, vështirësi për t’u çlodhur dhe një ndjenjë të vazhdueshme se duhet të përballojë edhe pak.

Shpesh njerëzit presin që gjendja të bëhet shumë e rëndë para se t’i kushtojnë vëmendje shëndetit të tyre mendor. Mendojnë se duhet të ketë një krizë, një diagnozë apo një problem të madh për të kërkuar mbështetje psikologjike.

Por kujdesi për shëndetin mendor nuk fillon vetëm kur nuk mundemi më.

Mund të fillojë shumë më herët. Kur vërejmë se po shqetësohemi më shumë se zakonisht. Kur gjumi nuk na çlodh. Kur mendimet vazhdojnë edhe atëherë kur dita ka përfunduar. Kur reagojmë më fort ndaj gjërave të vogla. Kur kemi filluar të shmangim situata që më parë i përballonim pa vështirësi. Apo thjesht kur e kuptojmë se prej një kohe nuk po ndihemi si vetvetja.

Të kërkosh ndihmë psikologjike në këtë fazë nuk është ekzagjerim i problemit. Është një mënyrë për ta kuptuar atë para se të bëhet më i madh.

Psikoterapia nuk është vetëm një vend ku trajtohen simptomat. Është edhe një proces ku njeriu mëson të kuptojë më mirë veten, mënyrën si mendon, si reagon ndaj stresit, çfarë shmang dhe çfarë e mban të bllokuar në të njëjtat modele.

Nuk duhet të presim të arrijmë në kufijtë tanë për t’u kujdesur për veten.

Dr. Imri Zabeli
Psikolog Klinik Specialist & Psikoterapeut

18/08/2026

Kur punoj me njerëz që përjetojnë ankth...

Si psikolog klinik shpesh, personi që ulet përballë meje nuk ka ardhur vetëm me ankth. Ka ardhur i/e lodhur nga lufta me të.

Ka provuar ta kontrollojë. Ta largojë. Të mos mendojë. Të qetësohet. Të bindë veten se gjithçka është në rregull. Ka filluar t’i shmangë disa vende, disa situata, ndoshta udhëtimet, turmat apo qëndrimin vetëm.

Dhe diku gjatë kësaj përpjekjeje, ankthi ka filluar t’i marrë gjithnjë e më shumë hapësirë nga jeta.

Në fillim, shumë njerëz më thonë pothuajse të njëjtën gjë:

“Dua vetëm të mos e ndiej më.”

Por puna jonë shpesh fillon pikërisht këtu.

Jo duke u përpjekur me çdo kusht që ankthi të zhduket, por duke kuptuar pse është bërë kaq i frikshëm.

Dalëngadalë, personi fillon t’i shohë ndryshe rrahjet e zemrës, tensionin, marramendjen, mendimet e padëshiruara dhe atë ndjesinë e fortë se diçka e keqe do të ndodhë.

Ajo që dikur interpretohej menjëherë si rrezik, fillon të shihet si një përvojë e pakëndshme që mund të përballohet.

Dhe pastaj vjen një moment që për mua është shumë domethënës.

Personi ende mund ta ndiejë ankthin, por nuk ikën më.

Nuk e anulon takimin.
Nuk largohet nga situata.
Nuk kontrollon vazhdimisht trupin.
Nuk kërkon çdo herë siguri.

Thjesht vazhdon.

Pikërisht aty e shoh se diçka e rëndësishme ka ndryshuar.

Ankthi mund të jetë ende aty, por nuk është më ai që merr vendimet.

Dhe për mua, ky është një nga fillim-ndryshimet më të rëndësishme që mund të ndodhin në psikoterapi.

Imri Zabeli, PhD
Specialist i Psikologjisë Klinike dhe Psikoterapist

13/08/2026

Kur punoj me Gen Z...

Kur punoj me Gen Z, si psikolog klinik, shpesh e gjej veten përballë një gjenerate që më pëlqen shumë ta dëgjoj, ta kuptoj dhe, herë pas here, edhe të më sfidojë.

Ata flasin hapur. Pyesin shumë. Kërkojnë të dinë pse. Nuk kënaqen gjithmonë me një përgjigje vetëm sepse vjen nga psikologu. Duan ta kuptojnë çfarë po ndodh me ta dhe, mbi të gjitha, çfarë mund të bëjnë konkretisht për ta ndryshuar.

Kanë një fjalor interesant psikologjik. Flasin për ankthin, traumën, attachment, overthinking, burnout, red flags, boundaries, self-care... Ndonjëherë duket sikur ke përballë dikë që ka bërë disa semestra psikologji.

Por pikërisht këtu fillon pjesa më interesante e punës.

Sepse të dish shumë për psikologjinë nuk do të thotë domosdoshmërisht se e kupton veten.

Mund ta dish çfarë është ankthi, por është tjetër gjë ta njohësh momentin kur ankthi yt po të drejton sjelljen.

Mund të flasësh për boundaries, por është tjetër gjë të vendosësh një kufi kur ke frikë se mos humb dikë.

Mund ta njohësh termin overthinking, por është tjetër gjë të mësosh si të mos e ushqesh vazhdimisht atë cikël mendimesh.

Mund të flasësh për self-care, por është tjetër gjë të ndërtosh një mënyrë jetese që realisht të bën mirë.

Gen Z jeton edhe me një presion që gjeneratat e mëparshme nuk e kanë përjetuar në të njëjtën formë. Krahasimi social është pothuajse i pandërprerë. Marrëdhëniet zhvillohen njëkohësisht online dhe offline. Validimi mund të vijë brenda sekondave, por po aq shpejt mund të vijë edhe refuzimi. Informacioni nuk ndalet pothuajse asnjëherë.

Prandaj, pas shumë sjelljeve që nga jashtë mund të duken si indiferencë, impulsivitet apo mungesë durimi, shpesh gjendet një botë emocionale shumë më komplekse.

Kur krijohet besimi në terapi, ata mund të jenë jashtëzakonisht të hapur, reflektues dhe të gatshëm për të punuar me veten.

Dhe kjo është ajo që më pëlqen më së shumti.

Kur punoj me Gen Z, nuk përpiqem vetëm t'i mësoj të flasin për emocionet. Ata shpesh dinë ta bëjnë këtë shumë mirë. Punojmë që t'i kuptojnë, t'i tolerojnë dhe t'i menaxhojnë ato, pa lejuar që çdo emocion i vështirë të përcaktojë mënyrën se si jetojnë.

Për mua, si psikolog klinik, është fantastike të punosh me Gen Z. Sepse përveçse i ndihmon të kuptojnë veten, shpesh edhe ata të detyrojnë ta shohësh botën nga një perspektivë tjetër.

Dr. Imri Zabeli
Psikolog klinik-specialist dhe Psikoterapist

11/08/2026

Personat e ndjeshëm nuk i perjetojn gjerat ashtu, sepse jan më të dobët. Ata thjesht e ndiejnë më thellë atë që të tjerët shpesh e kalojnë pa e vërejtur.

06/08/2026

Pse është kaq e vështirë të largohesh nga një marrëdhënie që të lëndon?

Shumë njerëz e dinë se një marrëdhënie po u shkakton vuajtje, por prapë nuk arrijnë të largohen.

Kjo nuk ndodh sepse janë të dobët. Shpesh ndodh sepse sistemi i tyre emocional e ngatërron dhimbjen me sigurinë.

Kur për vite me radhë kemi mësuar se dashuria fitohet duke duruar, duke sakrifikuar veten ose duke pasur frikë nga humbja, largimi nuk përjetohet si çlirim. Përjetohet si rrezik.

Prandaj shumë njerëz vazhdojnë të shpresojnë se partneri do të ndryshojë, justifikojnë sjelljet që i lëndojnë ose fajësojnë veten për problemet në marrëdhënie.

Në të vërtetë, dashuria nuk kërkon të humbasësh veten për ta mbajtur tjetrin pranë.

Një marrëdhënie e shëndetshme nuk ndërtohet mbi frikën, kontrollin apo sakrificën e pafundme. Ajo ndërtohet mbi respektin, sigurinë emocionale dhe përgjegjësinë e ndërsjellë.

Shërimi fillon kur njeriu kupton se nuk ka nevojë të zgjedhë mes vetes dhe dashurisë. Një marrëdhënie që të detyron të humbasësh veten nuk është dashuri e shëndetshme.

Imri Zabeli, PhD
Specialist i Psikologjisë Klinike dhe Psikoterapist

P.S. Lexoje për vete. Shpërndaje për të tjerët. Faleminderit!

02/08/2026

Nuk mund të jetoj pa të. E dua më shumë se veten...!

Këto fjali shpesh interpretohen si prova e dashurisë së madhe. Në realitet, shumë herë ato janë shprehje të një varësie emocionale që e bën njeriun të vuajë.

Kur ndjenja e sigurisë, qetësisë dhe vlerës personale varet nga një person tjetër, nuk kemi të bëjmë vetëm me dashuri. Kemi të bëjmë me plagë emocionale që zakonisht janë krijuar shumë më herët dhe që vazhdojnë të ndikojnë në mënyrën si ndërtojmë marrëdhëniet.

Prandaj, problemi nuk është partneri/ja. Problemi është se sistemi ynë emocional ka mësuar ta shohë partnerin/en si burimin e vetëm të sigurisë. Kjo sjell frikë të vazhdueshme nga braktisja, xhelozi, ankth, kontroll, tolerim të marrëdhënieve të dëmshme dhe humbje të vetvetes.
Kjo gjendje nuk zgjidhet duke gjetur një partner/e tjetër, as duke kërkuar më shumë dashuri nga ai/ajo që kemi. Kjo gjendje kërkon trajtim psikologjik.

Ne, në psikoterapi nuk synojmë ta bëjmë personin të dojë më pak. Synojmë ta ndihmojmë të shërojë plagët emocionale që e bëjnë të ndihet i paplotë pa tjetrin. Kur këto plagë trajtohen, njeriu fillon të ndërtojë vetëbesim, vetëvlerësim dhe siguri të brendshme. Vetëm atëherë dashuria nuk buron nga frika e humbjes, por nga zgjedhja e lirë për të qenë me dikë.
Nuk është shenjë force të thuash: Pa ty nuk jetoj.
Shenjë e shërimit është të thuash: "Edhe pa ty unë mbetem i plotë, por zgjedh të jem me ty sepse të dua, jo sepse kam nevojë të mbijetoj emocionalisht."

P.S., Lexoje per vete. Shprëndaje për të tjerët! Falemiderit!

Imri Zabeli, PhD
Specialist i Psikologjisë Klinike dhe Psikoterapist

25/07/2026

ADHD-ja vs Koeficienti i Inteligjences (IQ)

ADHD-ja dhe koeficienti i inteligjencës (IQ) janë dy gjëra të ndryshme. ADHD nuk e ul dhe as nuk e rrit inteligjencën. Një fëmijë ose i rritur me ADHD mund të ketë IQ të ulët, mesatar ose shumë të lartë, njësoj si popullata e përgjithshme.
Megjithatë, ADHD shpesh ndikon në mënyrën se si shfaqet inteligjenca në jetën e përditshme. Për shkak të vështirësive me vëmendjen, kujtesën punuese, organizimin dhe kontrollin e impulsivitetit, personi mund të japë përshtypjen se ka kapacitete më të ulëta sesa i ka në të vërtetë.

Te fëmijët kjo mund të shfaqet me:
Gabime nga pakujdesia në teste dhe detyra.
Vështirësi për të përfunduar punët edhe kur i kuptojnë.
Performancë të paqëndrueshme, ku një ditë arrijnë rezultate shumë të mira dhe një ditë tjetër shumë të dobëta.
Potencial të lartë intelektual që nuk reflektohet në notat shkollore.
Te të rriturit mund të vërehen:
Vështirësi në organizimin e punës dhe menaxhimin e kohës.
Harresë dhe shpërqendrim.
Kreativitet dhe aftësi të mira në zgjidhjen e problemeve, por vështirësi në realizimin e detyrave deri në fund.
Në vlerësimin psikologjik është e rëndësishme të bëhet dallimi midis inteligjencës dhe funksioneve ekzekutive. Një person mund të ketë IQ shumë të lartë, por për shkak të ADHD-së të ketë performancë akademike ose profesionale nën potencialin e tij.
Prandaj, në rastet kur dyshohet për ADHD, rekomandohet një vlerësim gjithëpërfshirës që përfshin:
Intervistën klinike,
Testimin neurokognitiv të vëmendjes dhe funksioneve ekzekutive, si dhe vlerësimin e inteligjencës me instrumente të standardizuara.

Në praktikë, shpesh hasen fëmijë dhe të rritur me ADHD dhe IQ mbi mesataren, të cilët diagnostikohen vonë, sepse inteligjenca e tyre ka kompensuar vështirësitë për shumë vite. Megjithatë, me rritjen e kërkesave akademike ose profesionale, simptomat bëhen më të dukshme dhe fillojnë të ndikojnë në funksionimin e përditshëm.

21/07/2026

A JAM VEQ UNË ME KËTË GJENDJE
Një nga përvojat më të zakonshme tek individët që përjetojnë ankth, derealizim ose depersonalizim është bindja se janë të vetmit që kalojnë nëpër këtë gjendje. Shpesh ata besojnë se askush tjetër nuk mund ta kuptojë përvojën e tyre, ndërsa disa zhvillojnë frikën se po humbasin kontrollin mendor ose se po përballen me një problem të rrallë dhe serioz.

Ky interpretim kontribuon në rritjen e mëtejshme të ankthit. Sa më shumë që individi përqendrohet te simptomat, aq më të theksuara bëhen ato. Krijohet kështu një cikël i mbyllur, ku frika ushqen simptomat dhe simptomat, nga ana tjetër, përforcojnë frikën. Si pasojë, shumë individë fillojnë të shmangin situata të caktuara, të izolohen dhe të kufizojnë ndjeshëm aktivitetet e tyre të përditshme.

Psikoedukimi përbën një komponent thelbësor në procesin psikoterapeutik. Kur klienti kupton se derealizimi dhe depersonalizimi janë reagime të njohura të sistemit nervor ndaj stresit dhe ankthit, dhe jo tregues të humbjes së kontaktit me realitetin, niveli i frikës zakonisht fillon të reduktohet. Vetë procesi i normalizimit të kësaj përvoje shpesh sjell një ndjenjë të konsiderueshme lehtësimi.

Me progresin e seancave terapeutike, klienti mëson të mos përpiqet vazhdimisht të luftojë simptomat, por t’i kuptojë ato, t’i pranojë si të përkohshme dhe të rikthehet gradualisht në aktivitetet e përditshme. Ky ndryshim në mënyrën e interpretimit dhe reagimit ndaj simptomave përbën një faktor kyç në ndërprerjen e ciklit të ankthit dhe në rikthimin e funksionimit optimal.

17/07/2026

Generata Z dhe Generata Alpha apo siç njihen Gen Z dhe Gen Alpha, si po funksionojn?

Një nga ndryshimet më të mëdha që po e shohim sot është mënyra se si Gen Z ( te lindur ndermjet 1997-2012) dhe Gen Alpha ( te lindur nga 2013 e kendej) i kuptojnë dhe i ndërtojnë marrëdhëniet.

Nëse dikur marrëdhëniet ndërtoheshin kryesisht përmes takimeve, bisedave të gjata dhe kohës së kaluar bashkë, sot ndërveprimi është bërë shumë më digjital, më i shpejtë dhe shpesh më i copëzuar.

Për shumë të rinj, një mesazh, një video apo një reagim në rrjetet sociale mund të ketë të njëjtën peshë sa një takim ballë për ballë. Bisedat e gjata po zëvendësohen me mesazhe të shkurtra, emoji dhe video të shpejta. Edhe pritja për një përgjigje është bërë shumë më e vogël. Nganjëherë, një vonesë interpretohet si mungesë interesi.

Sot është krejt normale me pasë qindra kontakte në rrjetet sociale, por kjo nuk do të thotë domosdoshmërisht se ekzistojnë edhe më shumë lidhje të thella. Për më tepër, algoritmet po ndikojnë gjithnjë e më shumë në atë çfarë shohim, çfarë pëlqejmë, me kë lidhemi dhe madje edhe në mënyrën se si e shohim veten.

Një ndryshim pozitiv është se Gen Z ( te lindur nga 1997 deri 2012) flet shumë më hapur për shëndetin mendor, ankthin dhe mirëqenien psikologjike. Kjo e ka bërë më të lehtë kërkimin e ndihmës dhe ka ulur paragjykimet për kujdesin ndaj shëndetit mendor.

Për Gen Alpha 2013 e kendej, këto ndryshime janë edhe më të theksuara. Ky është brezi i parë që është rritur që nga dita e parë me telefona inteligjentë, inteligjencë artificiale dhe përmbajtje të personalizuar. Kjo u ka dhënë aftësi të mira digjitale, por njëkohësisht ka sjellë sfida të reja, si vështirësi në komunikimin ballë për ballë, tolerancë më të ulët ndaj pritjes, nevojë për stimulim të vazhdueshëm dhe vështirësi në ndërtimin e marrëdhënieve të qëndrueshme.

Nga këndvështrimi psikologjik, sfida nuk është teknologjia. Sfida është me e gjetë ekuilibrin mes botës digjitale dhe marrëdhënieve reale. Empatia, besimi, aftësia me dëgju, me bashkëpunu dhe me ndërtu lidhje të shëndetshme zhvillohen ende më së miri në kontaktin e drejtpërdrejtë me njerëzit.

Teknologjia do të vazhdojë të ndryshojë. Por nevoja njerëzore për lidhje të vërteta mbetet e njëjtë.

Address

Psikolog Imri Zabeli, XK, ALI VITIA, Prishtinë 12000
Pristina
10020

Opening Hours

Monday 08:00 - 20:00
Tuesday 08:00 - 20:00
Wednesday 08:00 - 20:00
Thursday 08:00 - 20:00
Friday 08:00 - 20:00
Saturday 08:00 - 20:00

Telephone

+38346173003

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Psikolog Imri Zabeli - Shërbime Specialistike posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Shortcuts

Share